บทที่ 3 ตอนที่3 ข้อสำคัญ
ตอนที่3
ข้อสำคัญ
ลลินก้มมองเอกสารอีกครั้ง ก่อนถามออกไปอย่างระมัดระวัง“ข้อนี้หมายความว่ายังไงคะ”
“ข้อไหน”
“ข้อที่หกค่ะ”
คีรินทร์มองตามสายตาเธอ ก่อนตอบโดยไม่ลังเล“หมายความตามที่เขียน”
ลลินเม้มริมฝีปากเล็กน้อย“ถ้าเป็นแค่การแต่งงานตามสัญญา ทำไมต้องมีข้อนี้ด้วยคะ”
“เพราะหลังจากจดทะเบียนสมรส คุณจะใช้นามสกุลของผม และเป็นภรรยาของผมตามกฎหมาย”เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ
“ผมไม่ต้องการให้ชื่อของผมเกี่ยวข้องกับเรื่องอื้อฉาว”คำตอบนั้นทำให้ลลินเจ็บแปลบในอก ทั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรรู้สึกอะไร สำหรับเขา เรื่องทั้งหมดคงมีเพียงชื่อเสียง ภาพลักษณ์ และผลประโยชน์ ไม่มีหัวใจอยู่ในเงื่อนไขใดเลย
“แล้วคุณล่ะคะ”
คีรินทร์เลิกคิ้วเล็กน้อย“ผม?”
“ในสัญญามีแต่ข้อห้ามของฉัน แต่ไม่ได้ระบุว่าคุณห้ามมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น”คำถามนั้นทำให้ความเงียบปกคลุมห้องไปชั่วขณะ
คีรินทร์สบตาเธอนิ่งดวงตาคู่นั้นเย็นลึกเหมือนผืนน้ำในคืนมืด“คุณต้องการให้ผมเพิ่มข้อนั้นหรือ”
ลลินนิ่งไปเธอไม่รู้ว่าควรตอบว่าอย่างไร
หากตอบว่าใช่ ก็ดูเหมือนเธอให้ความสำคัญกับสถานะภรรยามากเกินไปแต่หากตอบว่าไม่ เธอก็ต้องยอมรับว่าในอีกสองปีข้างหน้า เธออาจต้องเป็นภรรยาตามกฎหมายของผู้ชายที่สามารถมีผู้หญิงอื่นได้อย่างไม่ผิดสัญญาความคิดนั้นทำให้หัวใจเธอเย็นวาบ
“ฉันแค่คิดว่าข้อตกลงควรยุติธรรมทั้งสองฝ่ายค่ะ”
คีรินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบปากกาขึ้นมา เขียนบางอย่างลงบนสำเนาเอกสารฉบับหนึ่ง แล้วเลื่อนกลับมาตรงหน้าเธอ
ลลินก้มอ่านเขาเพิ่มข้อความลงไปว่า
ระหว่างระยะเวลาของสัญญา คู่สัญญาทั้งสองฝ่ายห้ามมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับบุคคลอื่น ไม่ว่าจะโดยเปิดเผยหรือโดยลับ เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
“พอใจหรือยัง”น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ
แต่ลลินกลับรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้ยอมรับอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว
“ขอบคุณค่ะ”
เธอกล่าวเบา ๆ แล้วก้มอ่านต่อยิ่งอ่าน หัวใจยิ่งหนักอึ้งทุกอย่างถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจนแม้แต่วันที่สัญญาสิ้นสุดแม้แต่วิธีการหย่าแม้แต่ข้อตกลงเรื่องทรัพย์สินหลังสิ้นสุดการสมรส
เธอจะไม่ได้รับทรัพย์สินใดนอกเหนือจากการชำระหนี้และค่าใช้จ่ายในการดูแลแม่ตามสมควร
มันไม่ได้เกินคาดแต่เมื่อเห็นเป็นลายลักษณ์อักษร ลลินกลับรู้สึกคล้ายตัวเองกำลังอ่านราคาของอิสรภาพ
และราคานั้นคือชีวิตแต่งงานสองปีของเธอ
หญิงสาววางเอกสารลงช้า ๆ“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ”
คีรินทร์นิ่งไปเสี้ยววินาที“ผมบอกไปแล้ว”
“ภาพลักษณ์เหรอคะ”
“ส่วนหนึ่ง”
“แล้วอีกส่วนล่ะคะ”
ดวงตาคมเข้มมืดลงเล็กน้อย“คุณถามมากกว่าที่จำเป็น”
ลลินเจ็บกับคำตอบนั้น แต่ยังฝืนยกยิ้มบาง ๆ
“เพราะคนที่ต้องเอาชีวิตตัวเองเข้าไปผูกกับสัญญานี้คือฉันค่ะ ฉันคิดว่าฉันมีสิทธิ์ถาม”ครั้งนี้คีรินทร์ไม่ได้ตอบทันที
เขามองเธออย่างลึกซึ้ง ราวกับกำลังพิจารณาว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังแสดงละคร หรือพูดออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ
“คุณอยากรู้เหตุผลจริง ๆ หรือ”
“ค่ะ”
“ผมต้องการภรรยาที่ควบคุมได้”คำตอบนั้นทำให้ลลินตัวชา ผมไม่ต้องการผู้หญิงที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตส่วนตัว ไม่ต้องการความรัก ไม่ต้องการการเรียกร้อง ไม่ต้องการครอบครัวแบบที่คนอื่นคาดหวัง”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาราวกับกำลังอธิบายเงื่อนไขการลงทุน
“คุณต้องการเงิน ผมต้องการสถานะ เราต่างได้สิ่งที่ต้องการ”
ลลินมองเขานิ่งความรู้สึกบางอย่างบีบแน่นอยู่ในอก
“สำหรับคุณ การแต่งงานเป็นแค่นั้นจริง ๆ หรือคะ”
“สำหรับผม ใช่”คำตอบสั้น ๆ ตัดทุกอย่างจนขาดสะบั้น
ลลินหลุบตาลงมองเอกสารตรงหน้าเธอควรลุกขึ้นเดินออกไป ควรปฏิเสธควรบอกเขาว่าศักดิ์ศรีของเธอไม่ได้มีไว้แลกกับเงินสิบล้านแต่ภาพของแม่เมื่อคืนกลับผุดขึ้นมาในหัว ใบหน้าซีดเผือด ลมหายใจสั่นแรง
คำถามแผ่วเบาว่า บ้านเราจะถูกยึดไหมลูก
ลลินหลับตาลงชั่วขณะเมื่อเปิดตาอีกครั้ง แววตาของเธอมีความปวดร้าว แต่มั่นคงขึ้น
“ถ้าฉันเซ็น คุณจะใช้หนี้ให้ทันทีใช่ไหมคะ”
“ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง”
“รวมถึงหยุดการดำเนินคดีทั้งหมด”
“ใช่”
“แล้วแม่ของฉันจะไม่ถูกเจ้าหนี้รบกวนอีก”
“ผมจะจัดการให้”
ลลินพยักหน้าช้า ๆ“ขอปากกาค่ะ”
คีรินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนปากกาสีดำด้ามหรูมาตรงหน้า
ลลินหยิบมันขึ้นมา มือของเธอสั่นเล็กน้อย
ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษ ขีดเส้นแรกของชื่อเธอลงไปอย่างเชื่องช้า ทุกครั้งที่เซ็น เธอรู้สึกราวกับตัวเองกำลังค่อย ๆ ก้าวออกจากชีวิตเดิมไปทีละก้าว
เมื่อเซ็นครบ เธอวางปากกาลง
ภายในห้องยังคงเงียบคีรินทร์หยิบเอกสารขึ้นมาตรวจอย่างละเอียด ก่อนเซ็นชื่อของตนเองลงไปข้าง ๆลายเซ็นของเขาคมชัด หนักแน่น และมั่นคง
เหมือนตัวตนของเขา
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาปิดแฟ้มลง“พรุ่งนี้เช้าเก้าโมง ไปจดทะเบียนสมรส”
ลลินเงยหน้าขึ้นทันที“พรุ่งนี้เลยเหรอคะ”
“คุณต้องการให้เจ้าหนี้รอหรือเปล่า”
คำถามนั้นทำให้เธอเงียบ
คีรินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก“นาวิน เตรียมเอกสารจดทะเบียนให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เช้าเก้าโมง”เขาฟังปลายสายครู่หนึ่ง“ใช่ ตามนั้น”
ลลินมองเขาอย่างงุนงง“คุณเตรียมทุกอย่างไว้แล้วหรือคะ”
“ผมไม่ทำอะไรโดยไม่มีแผน”
“รวมถึงชีวิตฉันด้วยใช่ไหมคะ”คำพูดนั้นหลุดออกไปก่อนที่เธอจะทันคิด
คีรินทร์สบตาเธอ“คุณเลือกเอง”คำตอบของเขาไม่ได้ผิดแต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอเจ็บน้อยลง
ลลินลุกขึ้นยืนช้า ๆ“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวกลับไปบอกแม่ก่อนนะคะ”
“ไม่จำเป็นต้องบอกรายละเอียดทั้งหมด”
“แม่ฉันมีสิทธิ์รู้ว่าลูกสาวกำลังจะแต่งงานค่ะ”
“คุณจะบอกอย่างไรก็ได้ แต่ห้ามบอกเรื่องสัญญา”
ลลินชะงัก“ทำไมคะ”
“เพราะเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นรู้”
“แม่ฉันไม่ใช่คนอื่น”น้ำเสียงของลลินหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว
คีรินทร์มองเธอ“สำหรับผม เรื่องของสัญญานี้ควรมีแค่เราสองคนที่รู้”
“คุณกลัวเสียภาพลักษณ์ หรือกลัวถูกมองว่าเอาหนี้มาบีบผู้หญิงคนหนึ่งให้แต่งงานด้วยคะ”
