บทที่ 5 ตอนที่5 พูดตรง
ตอนที่5
พูดตรง
เย็นวันนั้น ลลินนั่งอยู่ในรถข้างคีรินทร์ระหว่างทางไปบ้านวัฒนากร เธอสวมเดรสสีขาวเรียบหรูที่คีรินทร์ให้คนเตรียมไว้ ขนาดพอดีกับตัวเธอจนน่าตกใจ เครื่องประดับมีเพียงต่างหูมุกเล็ก ๆ และแหวนแต่งงานที่เขาเพิ่งสวมให้เธออย่างเป็นพิธีหน้าสำนักงานเขต
แหวนวงนั้นเรียบ แต่เพชรเม็ดเล็กตรงกลางส่องประกายเย็นตา
ลลินมองมันแล้วรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างรัดอยู่รอบนิ้ว ไม่เจ็บ แต่หนักอึ้ง”แม่คุณรู้เรื่องแล้วหรือคะ”
“รู้”
“ท่านว่าอย่างไรบ้างคะ”
“ท่านต้องการพบคุณ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอกังวลมากกว่าเดิม
“ท่านคงตกใจมาก”
“แม่ผมไม่ใช่คนตกใจง่าย”
“แต่ลูกชายจดทะเบียนแต่งงานกะทันหันกับเลขาของตัวเองนะคะ เป็นใครก็คงตกใจ”
คีรินทร์หันมามองเธอแวบหนึ่ง”คุณกลัว?”
ลลินนิ่งไป ก่อนตอบตามตรง
“ค่ะ”
“ไม่ต้องกลัว”
“พูดง่ายนะคะ เพราะท่านเป็นแม่คุณ ไม่ใช่แม่ฉัน”
คีรินทร์เงียบไป”แม่ผมอาจพูดตรง แต่ท่านไม่ใช่คนไร้เหตุผล”
“แล้วถ้าท่านไม่ชอบฉันล่ะคะ”
“คุณไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกคนชอบ”
ลลินหันไปมองเขา”แต่ฉันต้องเป็นภรรยาคุณต่อหน้าท่าน”
“ใช่”
“ถ้าท่านถามว่าทำไมเราถึงแต่งงานกัน ฉันควรตอบว่าอย่างไรคะ”
คีรินทร์ตอบโดยไม่ลังเล “ตอบว่าเราแต่งงานกันเพราะตัดสินใจแล้ว”
ลลินหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่สบายใจ “ฟังดูไม่เหมือนคนรักกันเลยนะคะ”
“คุณอยากให้ผมพูดว่ารักคุณหรือ”คำถามนั้นทำให้เธอเงียบกริบ ใบหน้าร้อนขึ้นเล็กน้อยทั้งที่ไม่ได้มีเหตุผล
“ไม่จำเป็นค่ะ”เธอหันกลับไปมองถนน
“เพราะมันไม่จริง”
คีรินทร์ไม่ได้ตอบรถเคลื่อนตัวผ่านถนนกว้างเข้าสู่เขตบ้านพักส่วนตัวของตระกูลวัฒนากร บ้านใหญ่ตั้งอยู่หลังประตูเหล็กสูง รายล้อมด้วยสวนกว้าง ไฟสนามสีอุ่นส่องให้เห็นตัวบ้านสีขาวหลังใหญ่สไตล์ยุโรปที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบ
ลลินเคยเห็นบ้านหรูในนิตยสารมาบ้าง แต่เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าจริง ๆ เธอกลับรู้สึกเล็กลงอย่างบอกไม่ถูก
คนขับรถเปิดประตูให้ คีรินทร์ลงก่อน แล้วหันมามองเธอ
ลลินสูดหายใจลึก ก้าวลงจากรถ ยังไม่ทันเดินถึงตัวบ้าน หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งก็เดินออกมาต้อนรับ
ท่านแต่งกายเรียบหรูด้วยชุดผ้าไหมสีเข้ม ใบหน้างดงามตามวัย แววตาคมชัดและท่วงท่าสง่างามจนลลินรู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร
คุณหญิงกมลทิพย์ วัฒนากร แม่ของคีรินทร์
“แม่ครับ”
คีรินทร์เอ่ยทัก คุณหญิงกมลทิพย์มองลูกชาย ก่อนเลื่อนสายตามายังหญิงสาวข้างกายเขา
สายตานั้นไม่ได้แข็งกร้าวแต่เย็นและลึกจนลลินรู้สึกเหมือนถูกประเมินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
ลลินยกมือไหว้อย่างนอบน้อม”สวัสดีค่ะคุณหญิง”
“เรียกฉันว่าคุณแม่คงยังเร็วไปสินะ”ประโยคแรกของท่านทำให้ลลินชะงัก
คีรินทร์ขมวดคิ้ว”แม่ครับ”
คุณหญิงกมลทิพย์ยกมือห้าม”แม่แค่พูดตามความจริง”
ลลินก้มหน้าเล็กน้อย”หนูขอโทษค่ะ หากทำให้คุณหญิงไม่สบายใจ”
“เธอไม่ได้ทำให้ฉันไม่สบายใจหรอก”ท่านพูดเสียงเรียบ”ลูกชายฉันต่างหากที่ทำให้ฉันแปลกใจ”
คีรินทร์ถอนหายใจเบา ๆ”เราเข้าไปคุยข้างในเถอะครับ”
“ก็ดี”
มื้อเย็นที่บ้านวัฒนากรผ่านไปอย่างอึดอัด
อาหารบนโต๊ะหรูหรางดงาม แต่ลลินแทบไม่รู้รสชาติ
คุณหญิงกมลทิพย์ถามคำถามหลายข้อ เธอทำงานกับคีรินทร์มานานเท่าไร ครอบครัวเป็นอย่างไร
พ่อแม่ทำอะไร ทำไมถึงตัดสินใจแต่งงานเร็วเช่นนี้
ทุกคำถามสุภาพ แต่ทุกคำเหมือนมีคมบาง ๆ ซ่อนอยู่
ลลินตอบอย่างระมัดระวังที่สุด เธอไม่โกหกเกินจำเป็น แต่ก็ไม่พูดความจริงทั้งหมด
คีรินทร์นั่งอยู่ข้างเธอเงียบ ๆ บางครั้งช่วยตอบแทน บางครั้งมองเธอเหมือนกำลังประเมินว่าเธอจะรับมือได้ดีแค่ไหน
