บทที่ 6 ตอนที่6 จะขอแบบตรง ๆ
ตอนที่6
จะขอแบบตรง ๆ
หลังอาหาร คุณหญิงกมลทิพย์ขอคุยกับลลินตามลำพังในห้องรับแขกเล็ก
คีรินทร์ไม่เห็นด้วย”ผมอยู่ด้วยดีกว่า”
“แม่ไม่ได้จะกินภรรยาของลูก”คุณหญิงกล่าวเสียงเรียบ
“หรือมีอะไรที่ลูกกลัวว่าแม่จะถามแล้วเธอตอบไม่ได้”
คีรินทร์นิ่งไป ลลินจึงพูดขึ้นเบา ๆ”ไม่เป็นไรค่ะ”
เขาหันมามองเธอ เธอยิ้มบาง ๆ”ฉันคุยได้ค่ะ”
สุดท้ายคีรินทร์จึงยอมออกไป แต่ก่อนออก เขาหยุดข้างเธอแล้วพูดเสียงต่ำพอให้ได้ยินเพียงสองคน
“ถ้าไม่ไหว เรียกผม”
ลลินเงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ ยังไม่ทันตอบ เขาก็เดินออกไปแล้ว
เมื่อเหลือกันสองคน คุณหญิงกมลทิพย์นั่งลงบนโซฟา ท่วงท่ายังคงสง่างาม
“นั่งสิ”
“ค่ะ”
ลลินนั่งลงอย่างสำรวม คุณหญิงมองเธอนิ่ง
“ฉันจะพูดตรง ๆ นะ”
“ค่ะ”
“ฉันไม่รู้ว่าเธอกับคีรินทร์ไปรักกันตอนไหน เพราะเท่าที่ฉันรู้ ลูกชายฉันไม่ใช่คนที่จะรักใคร ง่าย ๆ”
ลลินเงียบ”และฉันก็ไม่ใช่คนโง่พอจะเชื่อว่าการแต่งงานกะทันหันครั้งนี้ไม่มีเหตุผลบางอย่างซ่อนอยู่”
หัวใจของลลินเต้นแรง แต่เธอยังคงนั่งนิ่ง
“เธอรักลูกชายฉันหรือเปล่า”คำถามนั้นตรงเกินไป
ลลินไม่ทันตั้งตัว รักหรือเธอกับคีรินทร์เพิ่งจดทะเบียนกันเพราะหนี้ เขาเป็นเจ้าหนี้ในรูปแบบหนึ่ง
เป็นผู้ชายเย็นชา เจ้าอำนาจ และเต็มไปด้วยปริศนา
คำว่ารักอยู่ไกลเกินไป แต่หากตอบว่าไม่ ก็คงเปิดเผยทุกอย่าง
หญิงสาวจึงเลือกตอบด้วยความจริงอีกแบบหนึ่ง
“หนูเคารพคุณคีรินทร์ค่ะ”
คุณหญิงกมลทิพย์หัวเราะเบา ๆ”เป็นคำตอบที่ฉลาด”
ลลินก้มหน้าเล็กน้อย”แต่ไม่ใช่คำตอบของภรรยาที่รักสามี”ความเงียบกดทับลงมาอีกครั้ง
คุณหญิงมองเธออย่างลึกซึ้ง”ฉันไม่รู้ว่าเธอเข้ามาในชีวิตลูกชายฉันเพราะอะไร แต่ฉันขอบอกไว้ก่อน ผู้หญิงที่เข้ามาด้วยหนี้ มักจากไปด้วยเงิน”
ใบหน้าของลลินซีดลงทันที คำพูดนั้นเหมือนแทงทะลุความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้
“คุณหญิง...”
“ฉันไม่ได้กล่าวหา แค่เตือน”น้ำเสียงของท่านยังคงราบเรียบ
“ตระกูลวัฒนากรไม่ได้ต้องการสะใภ้ที่สมบูรณ์แบบ แต่ต้องการคนที่ไม่ทำให้ชื่อเสียงของครอบครัวเสียหาย”
ลลินสูดลมหายใจลึก ความเจ็บแล่นขึ้นมาจุกอก เธอรู้ว่าตัวเองไม่มีอะไรเทียบกับโลกของคนเหล่านี้ได้ ไม่มีชาติตระกูลสูงส่ง ไม่มีทรัพย์สิน
ไม่มีแม้แต่เหตุผลที่น่าภูมิใจในการแต่งงานครั้งนี้
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังมีศักดิ์ศรี
หญิงสาวค่อย ๆ ยกมือไหว้”หนูเข้าใจค่ะ”
คุณหญิงมองเธอ
ลลินเงยหน้าขึ้น แววตาสั่นไหวแต่ไม่หลบ
“หนูอาจเข้ามาในชีวิตคุณคีรินทร์ด้วยเหตุผลที่ไม่งดงามนัก และหนูอาจไม่ใช่ผู้หญิงที่เหมาะสมกับตระกูลวัฒนากรในสายตาใครหลายคน”
เธอหยุดเล็กน้อย”แต่ตลอดเวลาที่หนูอยู่ในสถานะภรรยาของเขา หนูจะไม่ทำให้ชื่อของ คุณคีรินทร์เสียหายค่ะ”
คุณหญิงกมลทิพย์นิ่งไป แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนไปเล็กน้อย อาจเป็นความแปลกใจหรือบางทีอาจเป็นความพอใจเพียงเสี้ยวหนึ่ง
“หวังว่าเธอจะทำได้อย่างที่พูด”
“ค่ะ”
เมื่อคีรินทร์กลับเข้ามา ลลินยืนขึ้นทันที เขามองหน้าเธอ แล้วหันไปมองแม่
“คุยกันเสร็จแล้วหรือครับ”
คุณหญิงจิบชาอย่างสงบ”เสร็จแล้ว”
“แม่พูดอะไรกับเธอ”
“เรื่องของผู้หญิง”
คีรินทร์ขมวดคิ้ว ลลินรีบพูดแทรก”ไม่มีอะไรค่ะ”
เขาหันมามองเธออย่างไม่เชื่อ แต่ลลินเพียงยิ้มบาง ๆ
หลังกล่าวลา ทั้งสองก็กลับคอนโด ในรถไม่มีใครพูดอะไร
ลลินเหนื่อยเกินกว่าจะเริ่มบทสนทนา ส่วน คีรินทร์เองก็เงียบเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
เมื่อถึงคอนโด เวลาก็ล่วงเลยเกือบสี่ทุ่ม
ลลินเดินเข้าห้องของตัวเอง อาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดนอนแขนยาวสีอ่อน เธอนั่งอยู่ปลายเตียง มองกระเป๋าที่เปิดค้างไว้ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป
เมื่อวานเธอยังเป็นลูกสาวที่นอนอยู่ในบ้านหลังเก่า
วันนี้เธอกลายเป็นภรรยาของประธานบริษัทพันล้าน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาแม่ เสียงของนางนวลพรรับสายไม่นาน
“ลลิน เป็นยังไงบ้างลูก”เพียงได้ยินเสียงแม่ น้ำตาก็คลอขึ้นมาอีกครั้ง
“หนูสบายดีค่ะ แม่กินยาหรือยังคะ”
“กินแล้วลูก ไม่ต้องห่วงแม่นะ”
“แม่นอนหรือยัง”
“กำลังจะนอน แล้วหนูล่ะ”
ลลินมองห้องนอนกว้างใหญ่ที่ไม่คุ้นเคย”หนูก็กำลังจะนอนค่ะ”
“เขาดีกับหนูไหม”คำถามนั้นทำให้เธอเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนตอบ”ค่ะ เขาไม่ได้ใจร้ายกับหนู”นั่นเป็นความจริง อย่างน้อยคีรินทร์ก็ไม่ได้ทำร้ายเธอ
ไม่ได้บังคับเธอเกินไปกว่าที่สัญญากำหนด และบางครั้งเขาก็เหมือนจะใส่ใจในแบบที่เธอไม่เข้าใจ
หลังวางสาย ลลินนั่งนิ่งอยู่นาน เธอไม่กล้าหลับ
ไม่กล้าปล่อยใจ เพราะรู้ดีว่าแม้คืนนี้เธอจะได้นอนห้องของตัวเอง แต่หลังจากนี้ทุกอย่างจะยิ่งยากขึ้น
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก๊อก ก๊อก
ลลินสะดุ้ง”ใครคะ”
“ผมเอง”คีรินทร์ เธอลุกขึ้น เดินไปเปิดประตู
