บทที่ 7 ตอนที่7 อัดอั้น
ตอนที่7
อัดอั้น
เขายืนอยู่ด้านนอกในชุดลำลอง เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก ทำให้ภาพลักษณ์เย็นชาแบบประธานบริษัทลดลงเล็กน้อย แต่กลับเพิ่มความน่าหวั่นไหวบางอย่างที่ลลินไม่อยากยอมรับ
“มีอะไรหรือคะ”
เขายื่นแก้วน้ำอุ่นให้”คุณยังไม่ได้กินยาแก้แพ้ใช่ไหม”
ลลินนิ่งไป เธอเคยบอกแม่บ้านตอนจัดของว่าแพ้ฝุ่นเล็กน้อยและต้องกินยาก่อนนอนในบางคืน ไม่คิดว่าเขาจะรู้
“คุณรู้ได้ยังไงคะ”
“คุณอรบอก”
“อ๋อค่ะ”เธอรับแก้วมา”ขอบคุณค่ะ”
คีรินทร์ไม่ได้ไปทันที เขามองเธอเหมือนต้องการพูดอะไรบางอย่าง
“แม่ผมพูดอะไรกับคุณ”
ลลินหลบตา”ไม่มีอะไรค่ะ”
“ลลิน”เสียงของเขาต่ำลง
“อย่าโกหกผม”
เธอถอนหายใจเบา ๆ”ท่านแค่เตือนให้ฉันไม่ทำให้ชื่อเสียงคุณเสียหายค่ะ”
แววตาของคีรินทร์เข้มขึ้น”แค่นั้น?”
“ค่ะ”
“ท่านพูดถึงเรื่องหนี้หรือเปล่า”
ลลินชะงัก ปฏิกิริยาเล็กน้อยนั้นทำให้คีรินทร์รู้คำตอบทันที
“แม่พูดอะไร”
“ช่างเถอะค่ะ”
“ผมถาม”
ลลินเงยหน้าขึ้นมองเขา ความเหนื่อยล้าและอัดอั้นตลอดทั้งวันทำให้เธอไม่อยากเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวอีก
“คุณหญิงพูดว่า ผู้หญิงที่เข้ามาด้วยหนี้ มักจากไปด้วยเงิน” ใบหน้าของคีรินทร์เย็นลงทันที
“แล้วคุณตอบว่าอะไร”
“ฉันตอบว่าฉันจะไม่ทำให้ชื่อคุณเสียหาย”
คีรินทร์นิ่งไป”ทำไมไม่บอกผมตอนอยู่ที่นั่น”
ลลินยิ้มเศร้า”แล้วคุณจะทำอะไรคะ ทะเลาะกับแม่เพราะผู้หญิงที่คุณแต่งงานด้วยตามสัญญาหรือ”
คำพูดนั้นทำให้เขาเงียบ
ลลินก้มมองแก้วน้ำในมือ”ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันรู้ฐานะของตัวเองดี”
“ฐานะอะไร”
“ภรรยาตามสัญญา”เธอตอบอย่างสงบ แต่คำว่าสงบในที่นี้เจือไปด้วยความเจ็บปวดอย่างชัดเจน
คีรินทร์มองเธอนาน ก่อนพูดเสียงต่ำ”ต่อให้เป็นตามสัญญา คุณก็เป็นภรรยาผม”
ลลินเงยหน้าขึ้น”มันต่างกันตรงไหนคะ”
“ต่างตรงที่คนอื่นไม่มีสิทธิ์ดูถูกคุณ”
หัวใจของเธอสั่นไหวเล็กน้อยแต่เธอรีบกดมันไว้
“แต่คุณมีสิทธิ์ใช่ไหมคะ”คำถามนั้นทำให้คีรินทร์นิ่งงัน
ลลินเองก็รู้ว่ามันแรง แต่เธอเหนื่อย เหนื่อยกับการถูกมองเป็นหนี้ เป็นภาระ เป็นผู้หญิงที่ถูกซื้อด้วยเงิน
“ขอโทษค่ะ ฉันควรพักผ่อนแล้ว”
เธอทำท่าจะปิดประตู แต่คีรินทร์จับขอบประตูไว้ก่อน
ลลินชะงัก เขาไม่ได้ออกแรงมากแค่กันไว้ไม่ให้ประตูปิด
“ผมอาจพูดไม่ดี”เขาเอ่ยช้า ๆราวกับคำพูดแต่ละคำยากสำหรับเขา
“แต่ผมไม่เคยคิดว่าคุณต่ำ”
ลลินมองเขาอย่างไม่คาดคิด แววตาคมเข้มของคีรินทร์ยังคงนิ่ง แต่มีบางอย่างในนั้นที่เธอไม่คุ้นเคย บางอย่างคล้ายความจริงใจ
“พักเถอะ”
เขาปล่อยมือจากประตู”พรุ่งนี้คุณยังต้องไปทำงาน”พูดจบ เขาก็เดินจากไป
ลลินยืนอยู่ตรงนั้นอีกนาน แก้วน้ำอุ่นในมือ ค่อย ๆ ส่งไอจาง ๆ ขึ้นมา เธอบอกตัวเองว่าอย่าหวั่นไหว อย่าเผลอมองเห็นความอ่อนโยนในตัวผู้ชายที่เป็นเพียงเจ้าของสัญญา แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับจดจำประโยคของเขาไว้อย่างชัดเจน ผมไม่เคยคิดว่าคุณต่ำ
คืนนั้น ลลินนอนลงบนเตียงกว้างในห้องที่ไม่คุ้นเคย เธอหลับตา แต่ภาพของคีรินทร์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งคำสั่ง ทั้งสายตาเย็นชา ทั้งประโยคที่เหมือนจะปกป้องเธอ และเธอก็รู้ทันทีว่า ชีวิตแต่งงานตามสัญญาครั้งนี้ คงไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะสิ่งที่อันตรายที่สุดอาจไม่ใช่หนี้สิบล้าน ไม่ใช่สัญญาสองปี
แต่เป็นหัวใจของเธอเองที่อาจเผลอสั่นไหวให้กับผู้ชายที่ไม่เคยต้องการความรัก
