บทที่ 8 ตอนที่ 8 ภรรยาที่ไม่มีใครรู้จัก
ตอนที่ 8
ภรรยาที่ไม่มีใครรู้จัก
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีเทาอ่อนเข้ามาในห้องนอนกว้าง ลลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ
เพียงไม่กี่วินาทีแรก เธอก็รู้สึกสับสน เพดานสีขาวสะอาด โคมไฟคริสตัลเรียบหรู หน้าต่างกระจกสูงจรดพื้น ทุกอย่างไม่ใช่ภาพที่คุ้นเคย ก่อนความทรงจำของเมื่อวานจะไหลกลับเข้ามา
เธอแต่งงานแล้ว แต่งงานกับคีรินทร์ วัฒนากร
หัวใจของหญิงสาวหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง
ลลินลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนมองไปรอบห้อง
ทุกอย่างยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับห้องตัวอย่างในนิตยสารตกแต่งบ้าน ไม่มีร่องรอยของความอบอุ่น ไม่มีรูปถ่ายครอบครัว ไม่มีของสะสม
ไม่มีอะไรที่บ่งบอกตัวตนของเจ้าของห้อง เหมือนคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่จริง ๆ แต่เพียงแวะมาพักชั่วคราวเท่านั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ
ก๊อก ก๊อก
“คุณลลินคะ”เป็นเสียงคุณอร“อาหารเช้าเตรียมไว้แล้วค่ะ”
“เดี๋ยวฉันลงไปนะคะ”
“ค่ะ”
หลังอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ลลินเดินลงมายังห้องอาหาร โต๊ะยาวสีเข้มถูกจัดไว้อย่างสวยงาม มีกาแฟ ขนมปัง ไข่ดาว สลัด และผลไม้
คีรินทร์นั่งอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มกำลังอ่านข่าวในแท็บเล็ตอย่างเงียบ ๆ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาเพียงเงยหน้ามองเล็กน้อย
“นั่งสิ”
ลลินนั่งลงตรงข้าม บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงช้อนกระทบจาน เธอไม่เคยคิดว่าการกินอาหารเช้าจะอึดอัดได้ขนาดนี้ จนกระทั่งคีรินทร์เป็นฝ่ายพูดขึ้น
“วันนี้ไปบริษัทพร้อมผม”
ลลินชะงัก“คะ?”
“ผมบอกว่าไปพร้อมกัน”
“แต่ปกติฉันไปเองค่ะ”
“ตั้งแต่วันนี้ไม่ปกติแล้ว”คำตอบนั้นทำให้หญิงสาวเม้มริมฝีปาก
“ฉันยังเป็นเลขาเหมือนเดิมนะคะ”
“และเป็นภรรยาผมด้วย”
คีรินทร์วางแท็บเล็ตลง“ข่าวเรื่องแต่งงานจะประกาศวันนี้”
ช้อนในมือของลลินหยุดนิ่ง“วันนี้เลยเหรอคะ”
“ใช่”
“ต้องประกาศทั้งบริษัทเลยหรือ”
“จำเป็น”เขาตอบสั้น ๆ
“ผมไม่ต้องการข่าวลือ”
ลลินก้มมองจานอาหาร แต่เธอกลับรู้ดีว่า ต่อให้ประกาศอย่างเป็นทางการ ข่าวลือก็ไม่มีวันหายไป
ตรงกันข้าม มันอาจยิ่งรุนแรงกว่าเดิม
เก้าโมงเช้า สำนักงานใหญ่กลุ่มวัฒนากร
ทันทีที่รถของคีรินทร์แล่นเข้ามาจอดหน้าตึก พนักงานหลายคนก็หันมามอง ลลินรับรู้ได้ถึงสายตาเหล่านั้นทันที สายตาแห่งความสงสัย ความอยากรู้และการคาดเดา
คีรินทร์ลงจากรถก่อน จากนั้นเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ การกระทำเพียงเล็กน้อยนั้นกลับทำให้คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าถึงกับเบิกตากว้าง
ลลินเองก็แปลกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้
“ไปกันเถอะ”ชายหนุ่มเอ่ย
เธอพยักหน้า แล้วเดินเคียงข้างเขาเข้าไปในอาคาร เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ แม้ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้า แต่ลลินก็สัมผัสได้
“จริงเหรอ” “เลขาคุณคีรินทร์น่ะเหรอ”
“แต่งงานกันตั้งแต่เมื่อไร” “ไม่น่าเชื่อเลย”
หัวใจของหญิงสาวหนักอึ้งแต่เธอพยายามเดินต่อไปอย่างสงบ คำพูดของคีรินทร์เมื่อคืนดังขึ้นมาในหัว ภรรยาของผมไม่ควรก้มหน้าให้ใครดูถูก เธอจึงเงยหน้าขึ้น เดินอย่างมั่นคง แม้ภายในจะสั่นไหวเพียงใดก็ตาม
สิบนาฬิกา ห้องประชุมใหญ่ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทมารวมตัวกันเกือบครบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงสัย
เมื่อคีรินทร์เรียกประชุมด่วนโดยไม่แจ้งวาระ
ลลินนั่งอยู่ด้านข้าง พยายามควบคุมสีหน้าจนกระทั่ง คีรินทร์ลุกขึ้น
“ก่อนเริ่มประชุม ผมมีเรื่องส่วนตัวจะแจ้ง”
ทั้งห้องเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ประธานหนุ่ม
“ผมจดทะเบียนสมรสแล้ว” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที แม้ทุกคนพยายามเก็บอาการ แต่ความตกใจก็ปรากฏชัด
คีรินทร์ไม่ได้สนใจ เขาพูดต่อ“ภรรยาของผมคือคุณลลิน”
คราวนี้ทั้งห้องเงียบสนิทก่อนสายตาหลายสิบคู่จะหันมาทางเธอพร้อมกัน
ลลินพยายามยิ้มแต่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่กลางเวที ผู้บริหารบางคนแสดงความยินดีบางคนตกใจบางคนดูไม่เชื่อแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเพราะคนที่ประกาศคือคีรินทร์ วัฒนากร
