บทที่ 1 ลมหายใจใต้น้ำ

เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ย่ำกระแทกพื้นคอนกรีตชื้นแฉะในตรอกแคบ บรรยากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครฝั่งธนบุรีเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงสบถด่าทอที่ไล่หลังมาติดๆ

‘หลิว เฟยหลง’ มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งไทย-จีน วัย 32 ปี ปาดเลือดที่มุมปากออกด้วยท่าทีรำคาญใจ นัยน์ตาสีดำอมเทาวาวโรจน์ในเงามืดสะท้อนความหงุดหงิดถึงขีดสุด ไม่ใช่เพราะเขากลัวไอ้พวกสวะที่วิ่งตามมา แต่เป็นเพราะต้นเหตุของเรื่องบัดซบในคืนนี้ต่างหาก

เพียงเพราะเมียของศัตรูทางธุรกิจเกิดมาหลงใหลคลั่งไคล้เขาจนหน้ามืดตามัว เสนอตัวให้เขาถึงที่แต่เขาปฏิเสธอย่างไม่ไยดีและสั่งให้คนโยนหล่อนออกไป ความอับอายบวกกับความแค้นทำให้หล่อนไปฟ้องผัวว่าเขาเป็นฝ่ายล่วงเกิน ไอ้โง่นั่นก็หูเบาซะจนส่งมือปืนนับสิบมาดักลอบกัดเขาถึงหน้าคลับวีไอพีที่เพิ่งเจรจาธุรกิจเสร็จ

ร่างสูงใหญ่กำยำถึง 188 เซนติเมตร ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่หลุดลุ่ยซ่อนมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงเอาไว้ ซ้ายขวาของเขาตอนนี้ไร้เงาของ ‘จาง หนิงอัน’ และ ‘แทนคุณ’ ลูกน้องคนสนิทที่ยอมสละตัวเองดึงความสนใจของพวกนักฆ่าครึ่งหนึ่งไปอีกทาง เพื่อเปิดทางให้ผู้เป็นนายหนีรอดออกมา

“เหี้ยเอ๊ย!”

เฟยหลงสบถในลำคอเมื่อพบว่าสุดทางของตรอกแคบนี้คือสะพานปูนเก่าๆ ที่ทอดข้ามคลองสายใหญ่ น้ำในคลองดำมืดสนิทและส่งกลิ่นเหม็นคาวจางๆ

“มันอยู่นั่น! ยิง!”

ปัง! ปัง!

กระสุนเจาะเข้าที่ผนังปูนเฉียดร่างสูงไปเพียงคืบ เฟยหลงประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ปืนในมือเขาหมดแม็กไปแล้ว หากปะทะตรงๆ คงไม่พ้นกลายเป็นเป้านิ่ง

มาเฟียหนุ่มแค่นหัวเราะหยันในลำคอ ก่อนจะตัดสินใจกระโดดข้ามราวสะพาน ทิ้งตัวลงสู่ผืนน้ำเบื้องล่างอย่างไม่ลังเล

ตูม!!

น้ำเย็นเฉียบปะทะร่างจนชาหนึบ เฟยหลงปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในความมืดมิดใต้น้ำเพื่อหลบวิถีกระสุนที่สาดลงมา เขาตั้งใจจะกลั้นหายใจและว่ายไปขึ้นฝั่งในจุดที่ลับตาคน แต่ทว่า... ความเหนื่อยล้าจากการปะทะก่อนหน้านี้ ประกอบกับกระแสน้ำใต้น้ำที่เชี่ยวกรากกว่าที่คิด ทำให้ร่างหนาหนักกว่า 81 กิโลกรัมถูกกระแสน้ำพัดไปชนเข้ากับตอม่อสะพานอย่างจัง

ความจุกเสียดแล่นปราด โชคร้ายซ้ำซ้อนเมื่อปลายเท้าของเขาดันไปเกี่ยวเข้ากับซากอวนตาข่ายเก่าๆ ที่จมอยู่ใต้โคลนตม เฟยหลงพยายามดิ้นรนกระชากขาออกแต่มันกลับยิ่งรัดแน่น

เขาเบิกตากว้างในความมืด อากาศในปอดเริ่มหมดลงทีละน้อย ความตื่นตระหนกซึ่งเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนตลอดชีวิตการเป็นมาเฟีย เริ่มเกาะกินหัวใจ

เขา... หลิว เฟยหลง ผู้กุมอำนาจมืดทั้งในฮ่องกงและไทย จะต้องมาตายอนาถในคลองน้ำเน่าแบบนี้น่ะหรือ?

อีกด้านหนึ่งของริมฝั่งคลอง ‘ผ้าแพร’ หญิงสาววัย 25 ปี กำลังเช็ดโต๊ะตัวสุดท้ายของร้านก๋วยเตี๋ยวเรือริมน้ำซึ่งเป็นกิจการเล็กๆ ของครอบครัว

เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมสีดำอมน้ำตาลที่ถูกมัดรวบไว้ลวกๆ รูปร่างอรชรแบบนาฬิกาทรายภายใต้เสื้อยืดตัวเก่าและกางเกงยีนส์ขาสั้นดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด วันนี้พ่อของเธอก็หายหัวไปกินเหล้าและเล่นการพนันอีกตามเคย ทิ้งให้เธอต้องเก็บร้านเพียงลำพัง

จังหวะที่กำลังจะยกกะละมังล้างจานไปเท หูของเธอก็แว่วเสียงปืนดังมาจากฝั่งตรงข้าม ตามด้วยเสียงของหนักๆ ตกน้ำตูมใหญ่ หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว รีบวิ่งไปเกาะรั้วริมน้ำเพ่งมองฝ่าความมืด

มีแสงไฟฉายวูบวาบจากบนสะพานส่องลงมาที่ผิวน้ำ พร้อมกับเสียงตะโกนโหวกเหวก ก่อนที่กลุ่มคนพวกนั้นจะรีบวิ่งหนีไปเมื่อได้ยินเสียงไซเรนตำรวจแว่วมาแต่ไกล

ผ้าแพรรอจนสถานการณ์เงียบสงบ เธอจ้องมองผิวน้ำที่ยังคงมีคลื่นกระเพื่อมน้อยๆ หัวใจเต้นระรัว

“มีคนโดดน้ำ... ฆ่าตัวตายเหรอ? แล้วทำไมเขาไม่ช่วยกันนะ”

ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัว ภาพของคนที่หมดหวังในชีวิตจนต้องทิ้งร่างลงสู่สายน้ำเย็นเยียบทำให้คนขี้สงสารอย่างเธอทนไม่ได้ ผ้าแพรไม่รอช้า เธอถอดรองเท้าแตะออกแล้วตัดสินใจกระโจนลงสู่น้ำที่เย็นเฉียบและมืดมิดทันที

หญิงสาวดำผุดดำว่าย คลำหาเป้าหมายในความมืดด้วยความทุลักทุเล นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนพยายามเพ่งมองใต้น้ำที่ขุ่นคลั่ก จนกระทั่งมือเรียวไปสัมผัสเข้ากับท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

เธอผวาเฮือกเมื่อร่างใหญ่นั้นกำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง ฟองอากาศพุดขึ้นจากริมฝีปากของเขาเป็นสายบ่งบอกว่าอากาศในปอดกำลังจะหมดลง

ผ้าแพรคว้าคอเสื้อของเขาไว้ พยายามจะดึงขึ้นเหนือน้ำ แต่ร่างของเขากลับหนักอึ้งราวกับหินก้อนใหญ่ เธอสังเกตเห็นว่าขาของเขาติดอยู่กับอะไรบางอย่าง หญิงสาวรีบดำลงไปแกะตาข่ายที่พันธนาการเขาไว้อย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมา ร่างของชายแปลกหน้าก็เริ่มนิ่งงันไปแล้ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างและดูเลื่อนลอย

ไม่ได้นะ! ห้ามตายนะ!

สัญชาตญาณสั่งการให้ผ้าแพรทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เธอรั้งท้ายทอยของชายหนุ่มเข้ามาใกล้ ก่อนจะประกบริมฝีปากนุ่มนิ่มของตนเองเข้ากับริมฝีปากหยักลึกที่เย็นชืดของเขาใต้น้ำ

เฟยหลงที่สติกำลังจะหลุดลอย พลันเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนที่ทาบทับลงมาบนริมฝีปาก พร้อมกับลมหายใจต่อชีวิตที่ถูกเป่าผ่านเข้ามาในโพรงปากของเขา

รสชาติฝาดเฝื่อนของน้ำคลองถูกแทนที่ด้วยความหวานที่ไม่เคยพานพบ นัยน์ตาสีดำอมเทาที่เคยดุดันและแข็งกร้าว ประสานเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่จ้องมองมาอย่างเว้าวอนและมุ่งมั่นในระยะประชิด

มันเป็นเสี้ยววินาทีที่โลกทั้งใบของมาเฟียหนุ่มหยุดหมุน ลมหายใจที่เธอป้อนให้ ราวกับหยาดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนจิตวิญญาณที่มืดมิดของเขา

เมื่อตาข่ายหลุดออก ผ้าแพรก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีกึ่งลากกึ่งพยุงร่างสูงใหญ่ที่หนักกว่าเธอเกือบเท่าตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ โดยใช้แรงดันน้ำช่วยพยุง เธอหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม ก่อนจะพยายามลากร่างของเขาขึ้นไปบนตลิ่งดินโคลนฝั่งร้านก๋วยเตี๋ยวของเธออย่างทุลักทุเล

“แฮ่ก... แฮ่ก... คุณ! คุณคะ! ได้ยินไหม!”

ผ้าแพรตบแก้มสากของชายหนุ่มเบาๆ เพื่อเรียกสติ แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องลงมาทำให้เธอเห็นใบหน้าคมคายหล่อเหลาอย่างร้ายกาจของเขาชัดเจนขึ้น หยดน้ำเกาะพราวบนแพขนตาหนาและจมูกโด่งเป็นสัน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาหล่อจนใจสั่น

เฟยหลงสำลักน้ำออกมาคำโต เขานอนหงายหอบหายใจรวยริน ดวงตาสีเทาเข้มจดจ้องมองใบหน้าหวานของหญิงสาวที่เปียกปอนไปทั้งตัวไม่วางตา

เขาพยายามจะยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่เรี่ยวแรงกลับหดหายไปหมด

“ทำไม... ทำไมถึงคิดสั้นแบบนี้”

น้ำเสียงของผ้าแพรเจือไปด้วยความโมโหและโล่งใจในคราวเดียวกัน เธอไม่รู้หรอกว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นใคร หน้าตาก็ดุร้ายแถมยังมีรอยเลือดที่มุมปาก แต่การที่เขาลงไปตะเกียกตะกายใกล้ตายใต้น้ำ ทำให้เธอทึกทักไปเองว่าเขาคงอยากหนีปัญหาชีวิต

“ฉัน...”

เฟยหลงเปล่งเสียงแหบพร่าในลำคอ เขาอยากจะบอกว่าเขาไม่ได้คิดจะทำอย่างที่เธอเข้าใจ แต่เธอกลับพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“ชีวิตคนเรามันมีค่ามากนะคุณ กว่าจะเกิดมาโตได้มันยากแค่ไหน ปัญหาอะไรที่เจอเดี๋ยวมันก็ผ่านไป” ผ้าแพรพูดรัวเร็วด้วยความห่วงใย มือเล็กบีบไหล่หนาแน่น

“ว่าไงนะ?”

“สัญญากับฉันนะ ว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก... รักชีวิตตัวเองให้มากๆ เข้าใจไหม?”

บทถัดไป