บทที่ 2 เงาตัวแทน
คำพูดซื่อๆ แต่จริงใจนั้น กระแทกใจของมาเฟียหนุ่มอย่างจัง ‘รักชีวิตตัวเอง’ คำๆ นี้ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาสักคน ทุกคนที่เข้าหาเขามีแต่หวังผลประโยชน์ หวาดกลัว หรือไม่ก็จ้องจะเอาชีวิตเขา แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ตรงหน้า... คนที่เพิ่งมอบลมหายใจของเธอให้เขาใต้น้ำ กลับมองเขาด้วยสายตาห่วงใยอย่างที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าและแสงไฟฉายหลายดวงก็สาดส่องมาจากหัวสะพาน พร้อมกับเสียงเรียกชื่อ
“บอสครับ! บอส!”
เสียงที่คุ้นหูของลูกน้องเขาทำเอาผ้าแพรสะดุ้งตกใจ เธอคิดว่าเป็นพวกทวงหนี้หรือคนไม่ดีที่ตามมาทำร้ายเขา หญิงสาวรีบผุดลุกขึ้นยืน
“คนของคุณมาแล้ว ฉันไปก่อนนะ อย่าลืมที่บอกล่ะ รักชีวิตตัวเองให้มากๆล่ะ ตอนนี้ฉันขอรักชีวิตตัวเองเหมือนกัน โชคดี!”
พูดจบ ร่างบางก็หันหลังวิ่งหายเข้าไปในความมืดในตรอกซอยเล็กๆแถมนั้นอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่จะทิ้งชื่อหรือร่องรอยใดๆ ไว้ เฟยหลงพยายามจะยันตัวลุกขึ้นเพื่อคว้าแขนเธอไว้แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว เขามองตามแผ่นหลังบอบบางนั้นจนสุดสายตา ความรู้สึกประหลาดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในอก... มันร้อนรุ่ม รุนแรง และบ้าคลั่ง
จาง หนิงอัน และ แทนคุณ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาประคองร่างของผู้เป็นนายด้วยความตกใจเมื่อเห็นสภาพเปียกปอนและเปื้อนโคลนของเฟยหลง
“บอสครับ! ปลอดภัยไหมครับ พวกผมจัดการพวกมันหมดแล้ว” หนิงอันรายงานอย่างรวดเร็ว
เฟยหลงไม่ตอบคำถามของลูกน้องมือขวา นัยน์ตาสีดำอมเทายังคงจ้องเขม็งไปที่ทิศทางที่ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งวิ่งจากไป นิ้วแกร่งยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ... ความนุ่มนวลและกลิ่นหอมหวานนั้นยังคงติดตรึงอยู่อย่างชัดเจน
“บอส? บอสมองอะไรอยู่ครับ?”
แทนคุณถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนอย่างหลิว เฟยหลง
“แทนคุณ... หนิงอัน...”
น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้นช้าๆ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจและความปรารถนาที่ลึกล้ำจนน่าขนลุก
“ไปสืบมา... ว่าผู้หญิงที่เพิ่งวิ่งออกไปจากตรงนี้คือใคร”
“ผู้หญิง? ผู้หญิงคนไหนครับบอส?” แทนคุณเอ่ยถาม ก่อนที่มือซ้ายและมือขวามองซ้ายมองขวาอย่างระแวงระวัง
“ลูกสาวร้านแถวนี้ ไม่ว่าใครก็ตาม... ไปสืบมาให้หมด... ชื่ออะไร ลูกเต้าเหล่าใคร”
เฟยหลงกำหมัดแน่น แววตาของนักล่าที่พบเจอเหยื่อชิ้นเลิศที่สุดในชีวิตฉายชัด
“ฉันต้องการตัวเธอ... ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม ไปลากตัวเธอมาให้ฉัน!”
เธอพลาดแล้ว... พลาดที่มอบลมหายใจให้ปีศาจอย่างเขา และปีศาจตนนี้กำลังคิดจะทำทุกวิธีเพื่อกักขังเธอ...
.
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
ควันซิการ์สีเทาหม่นลอยอวลอยู่ภายในห้องทำงานสุดหรูบนชั้นสูงสุดของคาสิโนใต้ดินใจกลางกรุงเทพฯ หลิว เฟยหลง นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท นัยน์ตาสีดำอมเทาที่มักจะเย็นชาและอ่านยากอยู่เสมอ บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยประกายความพึงพอใจอย่างประหลาด ขณะที่ปลายนิ้วแกร่งพลิกไล่ดูรูปแอบถ่ายนับสิบใบที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใส
ในรูปเหล่านั้นคือหญิงสาวรูปร่างอรชร เจ้าของเรือนผมสีดำอมน้ำตาล นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่ส่องประกายสู้ชีวิต เธอกำลังยกชามก๋วยเตี๋ยว เช็ดโต๊ะ และบางรูปก็เป็นตอนที่เธอกำลังยืนเถียงกับชายวัยกลางคนรูปร่างอวบท้วมด้วยใบหน้าอมทุกข์
“ผ้าแพร พิมพิมล คนึงนิตย์ อายุ 25 ปี...” เฟยหลงพึมพำชื่อนั้นราวกับกำลังลิ้มรสชาติที่หอมหวานที่สุด “ลูกสาวร้านก๋วยเตี๋ยวเรือริมคลอง... หึ น่าสนใจดีนี่”
“...ครับบอส” จาง หนิงอัน มือขวาคนสนิทที่ยืนประสานมืออยู่เบื้องหน้าเอ่ยรายงานต่อ “บ้านของเธอมีฐานะค่อนข้างลำบาก แม่ชื่อปรียา สุขภาพไม่ค่อยดี ส่วนพ่อชื่อกำพล อายุ 52 ปี เป็นผีพนันแถมยังติดเหล้าหนัก ชอบสร้างหนี้สินให้ลูกเมียต้องตามใช้ไม่เว้นแต่ละวันครับ”
“พ่อผีพนันงั้นเหรอ...” ริมฝีปากหยักลึกของมาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มร้ายกาจ มันเป็นรอยยิ้มที่ลูกน้องทั้งสองรู้ดีว่า... กำลังจะมีคนตกนรกทั้งเป็น
“แทนคุณ”
“ครับบอส” มือซ้ายหน้าคมที่ยืนอยู่อีกฝั่งค้อมศีรษะรอรับคำสั่ง
“ส่งคนของเราไปตีสนิทไอ้แก่กำพล ลากมันเข้าบ่อนของเรา ปล่อยให้มันเล่นได้ใจไปก่อนสักสองสามวัน จากนั้น... ก็ยัดเยียดเงินกู้ให้มัน เสนอวงเงินให้ไม่อั้น เอาให้มันผลาญจนเป็นหนี้ก้อนโตชนิดที่ว่า...ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีปัญญาใช้คืน”
เฟยหลงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเลือดเย็นจนน่าขนลุก “ฉันอยากเห็นครอบครัวนี้ล้มละลาย... ฉันจะรอวันที่มันหมดหนทาง แล้วต้องเอาลูกสาวมาขัดดอก”
“รับทราบครับบอส”
ลูกน้องทั้งสองรับคำสั่งก่อนจะโค้งตัวแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผู้เป็นนายจมอยู่กับแผนการร้ายในหัว เฟยหลงหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งที่ซูมให้เห็นใบหน้าหวานของผ้าแพรชัดๆ ขึ้นมาเพ่งมอง นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ลงบนริมฝีปากอิ่มในรูปถ่ายเบาๆ
ความรู้สึกตอนที่ริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้นประกบลงมาใต้น้ำ พร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดเข้ามาเพื่อต่อชีวิตให้เขา มันยังคงฝังแน่นอยู่ในทุกโสตประสาท ความหวานล้ำนั้นทำให้การเต้นของหัวใจเขาผิดจังหวะ และมันกำลังทำให้เขากลายเป็นคนบ้าที่โหยหาสัมผัสจากเธอจนแทบคลั่ง
ความปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นมาจากความทรงจำทำให้ร่างกายกำยำร้อนรุ่ม ท่อนเนื้อเบื้องล่างใต้กางเกงสแล็คเนื้อดีปวดหนึบดุนดันขึ้นมาจนกางเกงแทบปริ เพียงแค่เขาจินตนาการถึงใบหน้าของผ้าแพร
“แม่งเอ๊ย...”
เฟยหลงสบถอย่างหัวเสีย เขากระดกเหล้าสีอำพันในแก้วคริสตัลรวดเดียวจนหมด ก่อนจะกดอินเตอร์คอมบนโต๊ะ
“ส่งมินนี่เข้ามาหาฉันเดี๋ยวนี้”
เพียงไม่ถึงห้านาที ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาโดยหญิงสาวรูปร่างบอบบางในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีเนื้อ มินนี่คือหญิงขายบริการระดับวีไอพีในอาบ อบ นวดของเขา ที่เขาเพิ่งยอมจ่ายเงินซื้อตัวมาในคืนนี้
ทันทีที่เธอปรากฏตัว นัยน์ตาของเฟยหลงก็หรี่ลง... เธอมีสัดส่วนเว้าโค้ง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน และเรือนผมสีดำอมน้ำตาลที่ถูกจัดทรงมาอย่างดี... คล้ายคลึงกับผ้าแพรที่สุดเท่าที่หาได้
“บอสคะ... เรียกหามินนี่ มีอะไรให้รับใช้คะ”
หญิงสาวส่งเสียงหวานหยดย้อย เดินนวดนาดเข้ามากรีดกรายนิ้วลงบนแผงอกกว้างที่ปลดกระดุมเชิ้ตออกทีละเม็ด
