บทที่ 4 กับดักมัจจุราช
เสียงชิปพลาสติกกระทบกันดังระงมแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วของ ‘กำพล’ ชายวัยกลางคนรูปร่างอวบท้วมนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าโต๊ะบาคาร่าวีไอพี เหงื่อเม็ดเป้งผุดซึมเต็มหน้าผากและแผ่นหลังแม้เครื่องปรับอากาศในคาสิโนใต้ดินจะเย็นเฉียบ
กองชิปตรงหน้าที่เคยมีมูลค่าหลายแสนบัดนี้ว่างเปล่า ดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยความโลภและความหวังลมๆ แล้งๆ เบิกกว้างเมื่อไพ่ใบสุดท้ายถูกหงายขึ้น
“เจ้ามือชนะครับ”
เสียงราบเรียบของพนักงานแจกไพ่ดังขึ้น พร้อมกับไม้กวาดชิปที่กวาดเงินเดิมพันก้อนสุดท้ายของเขาไปจนหมดเกลี้ยง กำพลทุบโต๊ะดังปัง!
“บัดซบเอ๊ย! ขอเงินกู้เพิ่ม! ฉันต้องการอีกห้าล้าน ฉันรู้ว่าตานี้ไพ่มันต้องเข้าทางฉันแน่!”
ผู้จัดการคุมโต๊ะพนันยิ้มมุมปาก ก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องนำแฟ้มเอกสารสัญญาเงินกู้ที่เตรียมไว้อย่างรู้ใจมาวางตรงหน้า
“ยินดีครับคุณกำพล นี่คือสัญญาฉบับใหม่ รวมกับยอดเดิมที่คุณกู้ไปเมื่อสามวันก่อน ตอนนี้ยอดหนี้ของคุณพุ่งไปถึงสามสิบล้านบาทแล้วนะครับ แต่ทางเราใจดี... สำหรับลูกค้าวีไอพีอย่างคุณ ให้กู้เพิ่มได้เสมอ แค่เซ็นตรงนี้”
กำพลหน้ามืดตามัว ไม่สนใจแม้อัตราดอกเบี้ยมหาโหดร้อยละยี่สิบต่อวัน มือหยาบกร้านตวัดลายเซ็นลงไปบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าชิปกองใหม่มาเดิมพันต่อราวกับคนเสียสติ หารู้ไม่ว่าทุกการกระทำ ทุกความพินาศของเขา กำลังถูกถ่ายทอดสด...
บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหราและมืดมิด เฟยหลงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ริมฝีปากหยักลึกคาบบุหรี่ก่อนจะพ่นมันออกมาช้าๆ นัยน์ตาสีดำอมเทาทอดมองหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่ฉายภาพความฉิบหายของกำพลด้วยสายตาเยือกเย็นและอ่านยาก
ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มร้ายกาจ มือหนาอีกข้างแกว่งแก้ววิสกี้คริสตัลในมืออย่างใจเย็น ปล่อยให้น้ำสีอำพันสะท้อนแสงไฟสลัว
“มันเซ็นสัญญาไปอีกห้าล้านแล้วครับบอส รวมยอดทั้งหมดตอนนี้สามสิบล้านบาทถ้วน ดอกเบี้ยวิ่งทุกชั่วโมง”
แทนคุณมือซ้ายคนสนิทเอ่ยรายงานเสียงเรียบ ราวกับเรื่องที่ทำเป็นเรื่องปกติทั่วไป
“สามสิบล้าน...” เฟยหลงพึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือไปด้วยความพึงพอใจ “น้อยไปหน่อยสำหรับราคาค่าตัวผู้หญิงของฉัน แต่ก็มากพอที่จะบดขยี้ชีวิตกระจอกๆ ของพวกมันให้จมดิน”
“จะให้พวกผมลงไปทวงหนี้หรือลากตัวมันมาเลยไหมครับ” หนิงอันถามขึ้นบ้าง
“ยัง...”
มาเฟียหนุ่มยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ สายตายังคงจับจ้องไปที่หน้าจอวงจรปิด
“ปล่อยให้มันเล่นจนหมดตัว ปล่อยให้มันล้มละลายจนคลานเป็นหมาหนีกลับไปหาลูกเมียที่บ้านก่อน ฉันอยากเห็น... อยากเห็นว่าแม่กวางน้อยของฉันจะทำหน้ายังไงตอนที่รู้ว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังจะพังทลาย”
เฟยหลงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นึกถึงใบหน้าหวานและสัมผัสจากริมฝีปากนุ่มนิ่มใต้น้ำในคืนนั้น ร่างกายของเขาก็ร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หนึ่งเดือนเต็มๆ ที่เขาต้องอดทนเฝ้ามองเธอผ่านรูปถ่ายและรายงานของลูกน้อง สั่งการอยู่เบื้องหลังเพื่อทอดตาข่ายดักจับเหยื่ออย่างใจเย็น ตอนนี้ตาข่ายเหล็กเส้นนั้นได้รัดแน่นจนเหยื่อหมดทางหนีแล้ว
“รออีกนิดนะผ้าแพร... อีกแค่นิดเดียว เธอจะต้องคลานมาสยบแทบเท้าฉัน”
ในเวลาเดียวกันนั้น ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือริมคลอง บรรยากาศยามค่ำคืนช่างเงียบสงัดและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ผ้าแพรนั่งมองสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายของร้านด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด แสงไฟนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ ยิ่งตอกย้ำความสิ้นหวัง หญิงสาวใช้มือเรียวยกขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบๆ ยอดเงินในบัญชีที่ควรจะมีไว้สำหรับจ่ายค่าเช่าที่และค่ารักษาพยาบาลของแม่... หายไปจนหมดเกลี้ยง
“แพรลูก... พ่อเขายังไม่กลับมาอีกเหรอ”
เสียงแหบพร่าของ ‘ปรียา’ ผู้เป็นแม่ดังมาจากแคร่ไม้ไผ่หลังร้าน หญิงวัยกลางคนนอนไอค่อกแค่ก รูปร่างที่เคยอวบพอดีบัดนี้ซูบผอมลงไปมากจากความเครียดและโรคประจำตัวที่กำเริบ
“ยังเลยจ้ะแม่ แม่นอนพักเถอะนะ เดี๋ยวแพรจัดการเก็บร้านเอง”
ผ้าแพรพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ไม่อยากให้แม่ต้องมารับรู้เรื่องเลวร้าย แต่ในใจของเธอกำลังร้อนรุ่มดั่งไฟสุม พ่อหายออกจากบ้านไปสามวันแล้ว พร้อมกับเงินเก็บก้อนสุดท้ายของครอบครัว
ก่อนหน้านี้มีพวกทวงหนี้นอกระบบมาป้วนเปี้ยนแถวร้านหลายครั้งข่มขู่จะพังข้าวของ เธอต้องเอาเงินหมุนเวียนในร้านไปจ่ายดอกเบี้ยจนแทบไม่เหลือทุนซื้อของเข้าร้านในวันพรุ่งนี้
ผ้าแพรเริ่มรู้ตัวแล้วว่าครอบครัวกำลังเผชิญกับวิกฤตที่หนักหนาสาหัสที่สุด เงาของความหายนะกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้
“พ่อเอาเงินไปไหนหมดนะ...”
น้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตา หญิงสาวฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม้เก่าๆ ด้วยความเหนื่อยล้า เธอสู้ทำงานหนักงกๆ ตั้งแต่เช้าตรู่จรดค่ำ แต่ทำไมชีวิตถึงได้ตลกร้ายขนาดนี้
ปัง!!
เสียงถีบประตูสังกะสีหน้าร้านดังสนั่นจนผ้าแพรสะดุ้งสุดตัว ปรียาที่นอนพักอยู่ก็ตกใจจนต้องลุกขึ้นนั่งพิงผนังด้วยความหวาดผวา
ร่างของกำพลถลันเข้ามาในร้านด้วยสภาพสะบักสะบอม ใบหน้ามีรอยฟกช้ำและเลือดกลบปาก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ชายวัยกลางคนล้มลุกคลุกคลานเข้ามาเกาะขาผ้าแพรที่รีบวิ่งออกไปดู
“พ่อ! พ่อไปโดนอะไรมา!” ผ้าแพรหน้าตื่น รีบพยุงร่างของพ่อขึ้นมา
“แพร... แพรช่วยพ่อด้วยลูก! พวกมัน... พวกมันจะฆ่าพ่อ!”
กำพลละล่ำละลักด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ดวงตาเหลือกถลนมองไปทางหน้าร้าน ผ้าแพรเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนก้าวเข้ามาในร้านแคบๆ ของเธอ
นำหน้าโดยชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยความเลือดเย็นอย่าง จาง หนิงอัน บรรยากาศรอบตัวพวกเขากดดันจนน่าขนลุก
“พวกคุณเป็นใคร! เข้ามาในบ้านคนอื่นยามวิกาลแบบนี้ ฉันจะแจ้งตำรวจนะ!”
ผ้าแพรตะโกนก้อง พยายามทำใจดีสู้เสือต่อรองเจรจา กางแขนเล็กบังร่างของพ่อและแม่เอาไว้ด้านหลัง
หนิงอันแค่นหัวเราะในลำคอ เขายกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามลูกน้องที่กำลังจะพุ่งเข้าไป ก่อนจะดึงกระดาษสัญญาแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อสูท โยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้าผ้าแพร
“จะแจ้งตำรวจก็เอาเลยครับคุณผู้หญิง แต่ก่อนจะแจ้ง... ช่วยดูนี่ก่อน... สัญญาเงินกู้สามสิบล้านบาท ที่พ่อของคุณเซ็นเอาไว้กับบอสของเราเมื่อชั่วโมงที่แล้ว”
“สะ... สามสิบล้าน!”
ผ้าแพรและปรียาอุทานออกมาพร้อมกันราวกับฟ้าผ่าลงกลางร้านโทรมๆของครอบครัวเธอ ปรียาช็อกจนตาเหลือกและเป็นลมล้มพับไปทันที
“แม่!”
ผ้าแพรกรีดร้อง ถลาเข้าไปประคองแม่ น้ำตาแห่งความสิ้นหวังพรั่งพรูออกมา เธอหันขวับไปมองพ่อที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น
“พ่อ... นี่มันเรื่องอะไร พ่อไปเอาเงินตั้งสามสิบล้านมาจากไหน พ่อทำอะไรลงไป!”
“พ่อ... พ่อขอโทษ แพร... แพรต้องช่วยพ่อนะลูก พวกมันบอกว่าถ้าไม่มีเงินคืน พวกมันจะตัดมือตัดตีนพ่อ!”
ผ้าแพรมองชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อด้วยสายตาที่แตกสลาย โลกทั้งใบพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา เธอไม่มีทางหาเงินสามสิบล้านมาคืนพวกมันได้เลยในชาตินี้ วิกฤตที่เธอระแวงมาตลอด บัดนี้มันได้กลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่ซัดครอบครัวเธอจนพินาศย่อยยับไม่มีชิ้นดี
“เราไม่มีเงินให้พวกคุณตอนนี้หรอก... ฆ่าพวกเราให้ตายซะตรงนี้ก็ไม่มี!” ผ้าแพรตวาดใส่หนิงอันด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง
“นายของฉันไม่ใช่นักบุญ แต่ก็ไม่ใช่พวกป่าเถื่อนที่ชอบฆ่าคนทิ้งเปล่าๆ หรอกนะ”
หนิงอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างอรชรของหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า
“แต่บอสของเรามีข้อเสนอ... ในเมื่อครอบครัวของคุณไม่มีปัญญาจ่ายหนี้ ก็ต้องมีคนมารับผิดชอบ”
