บทที่ 5 สัญญาขัดดอก

“ระ... รับผิดชอบยังไง”

ผ้าแพรถามเสียงสั่น ความกลัวเริ่มเกาะกินหัวใจเมื่อเห็นสายตาของชายชุดดำพวกนั้น หนิงอันเหยียดยิ้มร้ายกาจ ชี้ปลายนิ้วไปที่ผ้าแพร

“คุณไงครับ... ผ้าแพร พิมพิมล คนึงนิตย์ ต้องใช้หนี้แทนจนกว่าหนี้สามสิบล้านจะหมด!”

“ไม่นะ... ม... หมายความว่าไง...”

หญิงสาวส่ายหน้าถอยกรูด ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนทรุดลงไปนั่งกับพื้น เมื่อพยายามประมวลผลคำพูดนั้นของเจ้าหนี้หน้าเลือด

“ง่ายๆครับ... ใช้ตัวขัดดอก”

“ไม่ๆ เอาบ้านหลังนี้ไป! เอาที่ดินผืนนี้ไปเลย!”

เสียงของกำพลตะโกนลั่นแข่งกับสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบหลังคาสังกะสีราวกับตอกย้ำสถานการณ์ตรงหน้า

ชายวัยกลางคนคลานเข่าเข้าไปกอดขาของหนิงอันแน่น น้ำหูน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความขลาดเขลา

“ที่ดินตรงนี้ติดคลอง ทำเลดีมากนะ! พวกคุณเอาไปขายต่อหรือทำทุนอะไรก็ได้ เอาไปขัดดอกก่อนเถอะนะ ขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรลูกฉันเลย!”

จาง หนิงอัน ปรายตาลงมองสิ่งมีชีวิตที่น่าสมเพชเบื้องล่างด้วยสายตาเหยียดหยาม มือขวาของมาเฟียหนุ่มสะบัดขาออกจากการเกาะกุมอย่างแรงจนกำพลหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้า

“คุณคงสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือครับคุณกำพล” น้ำเสียงของหนิงอันราบเรียบแต่น่าขนลุก

“เพิงหมาแหงนซอมซ่อกับที่ดินตาบอดในสลัมแบบนี้ ตีราคาให้แพงที่สุดก็ไม่เกินหนึ่งล้านบาท แต่หนี้ที่คุณเซ็นกู้ไปรวมดอกเบี้ยมันปาเข้าไปสามสิบล้าน... คุณคิดว่านายของผมโง่พอที่จะเอาขยะพวกนี้มาตีแลกกับเงินมหาศาลงั้นหรือครับ?”

“ตะ... แต่ฉันไม่มีอะไรแล้ว! ทรัพย์สินทุกอย่างก็มีแค่นี้!” กำพลละล่ำละลัก ร่างกายอวบท้วมสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า

“คุณยังมี...”

หนิงอันยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันของซอยแคบๆ รถโรลส์รอยซ์ แฟนธอม สีดำสนิทมันปลาบแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวอย่างเงียบเชียบ

ชายฉกรรจ์ในชุดสูทนับสิบคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ต่างรีบก้มศีรษะทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะรีบกางร่มคันใหญ่และเปิดประตูรถออก

บรรยากาศภายในร้านที่อึดอัดอยู่แล้ว พลันหนักอึ้งลงไปอีกนับสิบเท่า ราวกับมีมวลอากาศเย็นเยียบน่าขนลุกแผ่เข้ามาปกคลุมทั่วบริเวณ

รองเท้าหนังขัดมันกริบก้าวลงเหยียบแอ่งน้ำขังบนพื้นดินแฉะๆ อย่างไม่ยี่หระ ร่างสูงใหญ่ถึง 188 เซนติเมตรก้าวเข้ามาภายในเพิงร้านก๋วยเตี๋ยว ภายใต้แสงไฟนีออนที่สลัวและกะพริบติดๆ ดับๆ

ชายหนุ่มผู้มาใหม่ปรากฏตัวขึ้นด้วยท่วงท่าของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลระดับสูง ชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีดำสนิทพอดีตัวขับเน้นช่วงไหล่กว้างและมัดกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใน เรือนผมสีเข้มถูกเซ็ตเปิดหน้าผากอย่างประณีต เผยให้เห็นใบหน้าคมคายหล่อเหลาที่สมบูรณ์แบบราวกับรูปสลัก

ทว่า... มันกลับเป็นความหล่อเหลาที่แฝงไปด้วยความอำมหิตและอันตรายจนไม่อาจละสายตา

นัยน์ตาสีดำอมเทาคู่นั้นกวาดมองความพินาศในร้านเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะไปหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างอรชรของหญิงสาวเพียงคนเดียวในที่แห่งนี้

หลิว เฟยหลง กระตุกยิ้มมุมปากเมื่อได้เห็นเหยื่อของเขากำลังยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำจนน่าเอ็นดู

ผ้าแพรเบิกตากว้าง ลมหายใจของเธอสะดุดเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่นั้น แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคอ

หญิงสาวจ้องมองใบหน้าของเขา พยายามค้นหาความคุ้นเคยบางอย่าง รูปร่างสูงใหญ่ นัยน์ตาสีดำอมเทา... แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามนึกเท่าไหร่ ภาพของผู้ชายเปียกปอน บอบช้ำ และใกล้ตายที่เธอช่วยชีวิตไว้ในคืนที่มืดมิด ก็ไม่อาจซ้อนทับกับมัจจุราชในคราบนักธุรกิจผู้สูงส่งตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย

ในสายตาของผ้าแพรตอนนี้ เขาคือเจ้าหนี้นอกระบบที่โหดเหี้ยม คือซาตานที่กำลังจะมาทำลายครอบครัวเธอ

เฟยหลงหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นแววตาว่างเปล่าและหวาดหวั่นของเธอ...

เธอจำฉันไม่ได้ ...งั้นเหรอ...

ความหงุดหงิดสายหนึ่งแล่นปราดขึ้นมาในอก แต่เพียงไม่นานมันก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกสนุกสนานที่ดำดิ่งยิ่งกว่าเดิม ในเมื่อเธอจำเขาไม่ได้ เขาก็จะสวมบทบาทเจ้าหนี้เลือดเย็น ปั่นหัวเธอให้แหลกสลายจนกว่าเธอจะจำได้ว่า ลมหายใจที่เธอมอบให้เขาในคืนนั้น... มันคือพันธนาการที่ผูกมัดเธอไว้กับเขาทั้งชีวิต

“บอสครับ” หนิงอันและแทนคุณค้อมศีรษะลงพร้อมกัน

เฟยหลงพยักหน้ารับเล็กน้อย เขาก้าวเดินช้าๆ เข้าไปหากำพลที่กำลังหมอบราบอยู่แทบเท้า ปลายรองเท้าหนังชั้นดีเขี่ยเข้าที่ปลายคางของชายวัยกลางคนให้เงยหน้าขึ้นมามอง

“ได้ยินว่า... แกเสนอจะยกที่ดินโสโครกนี่ให้ฉันเพื่อล้างหนี้สามสิบล้านงั้นหรือ?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นเป็นครั้งแรก มันเย็นเยียบจนบาดลึกเข้าไปในกระดูก

“ทะ... ท่านครับ เมตตาผมด้วย ผมไม่มีเงินจริงๆ ได้โปรดเอาบ้านหลังนี้ไปเถอะครับ!”

กำพลร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหล ยกมือไหว้ปลกๆ ไม่เหลือคราบความเป็นหัวหน้าครอบครัวแม้แต่น้อย

“ฉันเป็นนักธุรกิจ ไม่ใช่มูลนิธิรับบริจาคขยะ”

เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ เขาตวัดสายตาข้ามหัวกำพลไปหยุดนิ่งที่ร่างบางของผ้าแพร ที่ยืนกางแขนบังร่างของแม่ที่สลบไสลอยู่ด้านหลัง

“สิ่งเดียวที่จะล้างหนี้สามสิบล้านของแกได้... คือลูกสาวของแก”

คำประกาศิตนั้นราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางใจของผ้าแพรอีกครั้ง... เป็นอย่างที่เธอคิด หญิงสาวส่ายหน้าถอยกรูด นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความหวาดกลัว

“ไม่... ฉันไม่ไป! พวกคุณมันทำนาบนหลังคน ปล่อยเงินกู้หน้าเลือด บังคับขู่เข็ญ ฉันจะแจ้งตำรวจ!” ผ้าแพรตะเบ็งเสียงสู้ ทั้งที่ขาทั้งสองข้างสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่

“แจ้งเลยสิ”

เฟยหลงสาวเท้าเข้าประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็วจนเธอหนีไม่ทัน มือหนายื่นออกไปรวบต้นแขนเรียวทั้งสองข้างแล้วกระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกอวบอิ่มปะทะกับแผงอกกว้างของเขา

“คิดว่าตำรวจหน้าไหนจะกล้าเข้ามายุ่งเรื่องของฉัน? ในเมื่อพ่อของเธอเป็นคนจรดปากกาเซ็นสัญญากู้เงินไปผลาญเองในบ่อนของฉัน ทุกอย่างมันถูกต้องตามกฎหมายของโลกใต้ดินทั้งหมด”

“ปล่อยฉันนะ! คุณมันเลวทรามที่สุด!”

ผ้าแพรดิ้นรนสุดแรง ทุบกำปั้นเล็กๆ ลงบนอกแกร่ง แต่กลับไม่ทำให้ชายหนุ่มสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เฟยหลงก้มหน้าลงมากระซิบชิดใบหูขาวสะอาด สูดดมกลิ่นหอมดอกมะลิจากตัวของเธออย่างตะกละตะกลาม กลิ่นที่เขาโหยหามาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม

“ดิ้นอีกสิผ้าแพร ยิ่งเธอดิ้น ฉันยิ่งอยากจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือตรงนี้... ถ้าเธอไม่ยอมไปกับฉันดีๆ ฉันจะสั่งให้ลูกน้องสับพ่อของเธอเป็นชิ้นๆ โยนลงคลองซะ แล้วจุดไฟเผาเพิงหมาแหงนนี่ไปพร้อมกับแม่ที่นอนป่วยของเธอ เอาแบบนั้นไหม?”

“ไม่... ไม่! อย่านะ!”

หญิงสาวกรีดร้องสุดเสียง น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตากับปีศาจร้ายด้วยความแค้นเคือง

“ทำไม... ทำไมต้องเป็นฉัน พ่อฉันติดหนี้ก็ให้พ่อฉันชดใช้สิ!”

“แพร! แพรช่วยพ่อด้วยลูก!” กำพลที่เห็นทางรอด รีบคลานเข้ามาเกาะข้อเท้าของลูกสาว

“ไปกับเขานะแพร ถือว่าพ่อขอร้อง... ถือว่าตอบแทนบุญคุณที่พ่อทำให้แกเกิดมา! พ่อไม่อยากตาย!”

คำพูดของคนเป็นพ่อเปรียบเสมือนมีดนับพันเล่มที่พุ่งเข้ามากรีดแทงหัวใจของผ้าแพรจนยับเยิน หญิงสาวก้มมองชายที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิด สลับกับมองร่างของแม่ที่นอนหายใจรวยรินไม่ได้สติ เธอกำลังถูกต้อนให้จนตรอก ไม่มีทางหนี ไม่มีใครพึ่งพาได้ สุดท้าย... สายเลือดและความกตัญญูก็บีบบังคับให้เธอต้องจำยอม

“ฉัน... ยอมแล้ว...”

เสียงหวานครางแผ่วเบาอย่างสิ้นหวัง ร่างกายของเธอไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่ได้อ้อมแขนแกร่งของมัจจุราชที่รัดรึงเอวบางเอาไว้แน่น

“หึ... ตัดสินใจได้ดี”

เฟยหลงเหยียดยิ้มพอใจ เขาส่งสัญญาณมือเพียงครั้งเดียว แทนคุณก็เดินถือแฟ้มเอกสารปกดำเข้ามา พร้อมกับยื่นปากกาหมึกซึมราคาแพงให้หญิงสาว

“นี่คือสัญญาใช้หนี้ของเธอ... ผ้าแพร” เฟยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“เซ็นชื่อลงไปซะ แล้วหนี้สามสิบล้านของพ่อเธอจะถือเป็นโมฆะ แต่จำเอาไว้... ตั้งแต่วินาทีที่ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษแผ่นนี้ ร่างกาย วิญญาณ และลมหายใจของเธอ... จะตกเป็นของฉันเพียงคนเดียว... จนกว่าฉันจะเบื่อแล้วโยนทิ้งเอง”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป