บทที่ 7 เย้ายวนในความบิดเบี้ยว [NC+]

สิ้นคำประกาศิต หลิว เฟยหลง ก็ไม่ปล่อยให้หญิงสาวได้มีโอกาสประท้วงอีกต่อไป เขาก้มหน้าลงบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างป่าเถื่อนและตะกรุมตะกราม รสจูบที่เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์และความปรารถนาอันรุนแรงที่ถูกอัดอั้นมานานนับเดือนระเบิดออก

ริมฝีปากหยักลึกขบเม้มและดูดดึงกลีบปากนุ่มจนบวมเจ่อ ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนชื้นเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ

ผ้าแพรดิ้นรนสุดชีวิต เธอส่งเสียงอู้อี้ประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนี แต่เขากลับยิ่งกดริมฝีปากแนบแน่นขึ้น บังคับให้เธอต้องรับสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อน

รสชาติของน้ำตาที่เค็มปร่าผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่อันตราย ทำให้สมองของเธอขาวโพลน ลมหายใจถูกสูบออกไปจนแทบจะขาดใจ ราวกับเขากำลังทวงคืนลมหายใจที่เธอเคยให้เขาในน้ำกลับคืนไปทุกหยาดหยด

“อึก... อื้อออ...” หญิงสาวครางประท้วงเมื่ออากาศเริ่มหมด

เฟยหลงถอนริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อให้เธอได้หอบหายใจ ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวเนียนที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นเฉพาะตัว กลิ่นสะอาดบริสุทธิ์ที่ทำให้เขาสติแตกทุกครั้งที่นึกถึง

จมูกโด่งสันสูดดมความหอมอย่างตะกละตะกลาม ริมฝีปากและไรฟันคมขบเม้มลงบนผิวเนื้ออ่อนเบาบ้างแรงบ้าง จนเกิดรอยรักสีแดงช้ำเป็นจ้ำๆ ไปทั่วลำคอและลาดไหล่ เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

“อย่านะ... ฮึก... ได้โปรด...”

ผ้าแพรร้องไห้สะอึกสะอื้น ความกลัวเกาะกินหัวใจจนเหน็บหนาวไปทั้งร่าง เมื่อตระหนักได้ว่าสัญชาตญาณดิบของผู้ชายคนนี้กำลังถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่

“อย่าปฏิเสธฉัน ผ้าแพร...”

เสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ขณะที่มือหนาซึ่งเคยตรึงข้อมือเธอไว้ เริ่มเลื่อนต่ำลงมาลูบไล้ตามส่วนโค้งเว้าของร่างกายอรชรผ่านเนื้อผ้าบางๆ ของเสื้อยืดตัวเก่า

นิ้วแกร่งเกี่ยวคอเสื้อของเธอแล้วกระชากออกอย่างแรงจนผ้าขาดวิ่น เสียงเนื้อผ้าฉีกขาดดังบาดลึกถึงหัวใจ เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้บราเซียลูกไม้สีอ่อนซึ่งกำลังกระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ

สายตาของเฟยหลงวาวโรจน์ราวกับมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ภายใน ความงดงามตรงหน้าทำเอาความอดทนเส้นสุดท้ายของเขาขาดสะบั้น เขาใช้ฝ่ามือร้อนผ่าวเคล้นคลึงความนุ่มหยุ่นอย่างหนักหน่วงและเอาแต่ใจ บีบคั้นจนหญิงสาวต้องหลุดเสียงครางเครือออกมาด้วยความเสียวซ่านที่ปะปนกับเจ็บปวดและความหวาดกลัว

ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปกับทุกสัมผัสที่เขามอบให้ มันทั้งรุนแรง ป่าเถื่อน แต่กลับแฝงไปด้วยความรุ่มร้อนที่หลอมละลายเรี่ยวแรงของเธอจนหมดสิ้น

“คุณมัน... ปีศาจ...” เธอเค้นเสียงด่าทอผ่านริมฝีปากที่บวมช้ำ

“ใช่ ฉันคือปีศาจ... ปีศาจที่เธอเป็นคนชุบชีวิตขึ้นมาเอง”

เฟยหลงเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอพร้อมรอยยิ้มร้ายเล่ห์ที่บิดเบี้ยว นัยน์ตาสีเทาเข้มสะท้อนภาพของหญิงสาวที่บอบช้ำและตกอยู่ใต้อาณัติของเขาอย่างสมบูรณ์

“จำเอาไว้ผ้าแพร ไม่ว่าเธอจะเกลียดฉัน หรืออยากจะหนีไปให้ไกลแค่ไหน... กรงขังแห่งนี้ ก็จะขังร่างกายและวิญญาณของเธอไว้ใต้ร่างฉัน... ตราบจนลมหายใจสุดท้ายของเธอ”

มาเฟียหนุ่มกดจูบลงบนเนินอกอวบอิ่ม ตีตราจองประทับรอยรักสีเลือดลงบนผิวขาวผ่อง เพื่อตอกย้ำความจริงที่แสนโหดร้ายว่า

นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตอันสดใสของ ‘ผ้าแพร พิมพิมล’ ได้จบสิ้นลงแล้ว และเธอกำลังจะถูกแผดเผาด้วยไฟราคะและความคลั่งรักอันแสนบิดเบี้ยวของ ‘หลิว เฟยหลง’ อย่างไร้ซึ่งทางออก

“ไม่! อย่าทำ! ให้ฉันทำงานเป็นแม่บ้านหรืออะไรก็ได้! ขอร้องล่ะ! ฮึก... คุณคะ ฉันขอร้อง”

ร่างใต้ร่างดิ้นหนีพร้อมกับเสียงพึมพำที่แสนเปราะบางของเธอที่บอกว่าอย่าทำ มันคือเสียงของความพ่ายแพ้และความเสียใจที่ทำให้หัวใจของคนฟังรู้สึกเจ็บปวด แต่กลับเสพติดความเจ็บปวดจากเธออย่างไม่อาจหักห้ามใจได้ ความเจ็บปวดนั้นมันช่างหอมหวานและแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขากำลังมีอิทธิพลต่อเธอแค่ไหน

เขาผละใบหน้าออกมาจ้องมองผ้าแพรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกระสัน พร้อมกับเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมาเชยคางของเธอให้เชิดขึ้น เพื่อเตรียมที่จะมอบจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา

“อืมมม... หวานจริงๆ...”

รสจูบที่เต็มไปด้วยความกระหายปะปนไปกับรสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตายิ่งทำให้เขายิ่งคลั่งใคล้

ฝ่ามือซุกซนกลับจงใจโอบอุ้มและนวดคลึงเนินอกอิ่มอย่างแรง ปลายนิ้วโป้งสะกิดปัดผ่านตุ่มไตชูชันที่แข็งเป็นไตอยู่ภายในรวดเร็วและหนักหน่วงจนเธอต้องสะดุ้งเฮือก

“ฮึก... ไม่... หยุดนะ... อื้อ...”

เสียงครางสะท้านที่เล็ดลอดออกมาพร้อมอาการสะดุ้งเฮือกของเธอ ยิ่งเป็นดั่งน้ำมันราดลงบนกองไฟแห่งความหื่นกระหาย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียนใสของเธอถี่กระชั้นแม้เธอพยายามจะเบือนหน้าหนีรสจูบของเขาแค่ไหนก็ตาม ความหวาดกลัวของเธอมันช่างความเย้ายวนและกลิ่นกายหอมหวานวนิลาแผดเผาอารมณ์ของเขาจนมอดไหม้

“อ๊ะ... ฮึกๆ ฉันขอร้องเถอะค่ะ”

เสียงอุทานปนเสียงครางกระเส่าที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากกระจับที่ถูกเว้นช่วงให้ได้หายใจ พร้อมกับร่างอรชรที่บิดเร่าสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขา

นัยน์ตาสีดำขลับ บัดนี้ฉายแวววาวโรจน์ไปด้วยไฟตัณหาและสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้การควบคุม ลมหายใจร้อนผ่าวหอบกระชั้นถี่รัวจนหน้าอกกระพือไหว

“หึ... ร้องขอขนาดนี้ ฉันจะจัดให้ตามคำขอ”

มือเรียวยาว ทำงานอย่างหนักมือและตะกละตะกลามยิ่งขึ้น ปลายนิ้วสะกิดขยี้ตุ่มไตแข็งชันจนร่างกายของคุณกระตุกเกร็งด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง

“อ่า... ดีชะมัด ร่างกายเธอหอมหวานแล้วยังแอ่นรับ เด้งสู้มือฉันไปหมด...”

เฟยหลงพูดด้วยน้ำเสียงหอบกระหาย เอาแต่ใจ และลามกอนาจารได้อย่างหน้าตาเฉย ร่างสูงโถมกายทาบทับลงแนบตัวเธอทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว

ฝ่ามือข้างนั้นเลื่อนลงต่ำผ่านสะโพกกลมกลึง บีบเคล้นแก้มก้นนิ่มมือผ่านเนื้อผ้ากางเกงขาสั้นอย่างแรงจนเกิดรอยฝ่ามือ ก่อนจะจงใจแกล้งใช้ท่อนเอ็นลำใหญ่ที่แข็งเป่งจนปวดหนึบใต้กางเกงแสลกบดเบียดเสียดสีเข้ากับใจกลางความสาวที่นุ่มนิ่มของเธออย่างรุนแรงและหิวกระหาย

บทก่อนหน้า
บทถัดไป