บทที่ 30 29
แกร๊ก~
เสียงปลดล็อกประตูห้องจากทางด้านนอกโดยไม่ส่งสัญญาณเพื่อขออนุญาตก่อนส่งผลให้คะนิ้งตวัดสายตากลับไปมองอย่างไม่สบอารมณ์
“คิดว่าที่นี่เป็นบ้านเธอเหรอน้ำหวานถึงจะเข้าออกตอนไหนก็ได้” น้ำหวานละเลยน้ำเสียงไม่พอใจก่อนจะก้าวขาเข้าไปหาเพื่อเผชิญหน้ากัน
“เธอต้องช่วยฉันนะคะนิ้ง พี่ครามโกรธฉันมาก”
“โกรธเธ...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 บทนำ
2. บทที่ 2 1
3. บทที่ 3 2
4. บทที่ 4 3
5. บทที่ 5 4
6. บทที่ 6 5
7. บทที่ 7 6
8. บทที่ 8 7
9. บทที่ 9 8
10. บทที่ 10 9
11. บทที่ 11 10
12. บทที่ 12 11
13. บทที่ 13 12
14. บทที่ 14 13
15. บทที่ 15 14
16. บทที่ 16 15
17. บทที่ 17 16
18. บทที่ 18 17
19. บทที่ 19 18
20. บทที่ 20 19
21. บทที่ 21 20
22. บทที่ 22 21
23. บทที่ 23 22
24. บทที่ 24 23
25. บทที่ 25 24
26. บทที่ 26 25
27. บทที่ 27 26
28. บทที่ 28 27
29. บทที่ 29 28
30. บทที่ 30 29
31. บทที่ 31 30
32. บทที่ 32 31
33. บทที่ 33 32
34. บทที่ 34 33
35. บทที่ 35 34
36. บทที่ 36 35
37. บทที่ 37 36
38. บทที่ 38 37
39. บทที่ 39 38
40. บทที่ 40 39
41. บทที่ 41 40
42. บทที่ 42 41
43. บทที่ 43 42
44. บทที่ 44 43
45. บทที่ 45 44
46. บทที่ 46 45
47. บทที่ 47 46
48. บทที่ 48 47
49. บทที่ 49 48
50. บทที่ 50 49
51. บทที่ 51 50
52. บทที่ 52 51
53. บทที่ 53 52
54. บทที่ 54 53
55. บทที่ 55 54
56. บทที่ 56 55
57. บทที่ 57 56
ย่อ
ขยาย
