บทที่ 12 อรุณสวัสดิ์ครับ NC กรุบกริบ
ปฐพียืนกอดอกจ้องประตูห้องน้ำ ครุ่นคิดว่าจะลองชวนเธออาบน้ำด้วยกันเลยดีไหมนะ จะได้สนิทกันมากขึ้น? แต่คิดไปคิดมาหรือจะพอแค่นี้ก่อนดี กลัวเธอจะสำลักความรู้ไปมากกว่านี้ คิดได้ดังนั้นจึงถอยหลังกลับไปนั่งปลายเตียงรอ
พรึบ!
ทว่าจู่ๆ ไฟก็ดับ แถมข้างนอกยังมีลมแรงและพายุฝนที่กระหน่ำเหมือนพายุคลั่ง ลำพังแค่ฝนตกมันไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเขา แต่ประเด็นคือไฟมันดับด้วยไง!
มันไม่ได้ปะ
คนตัวโตหันซ้ายขวากำมือแน่น บังคับให้สมองคิดบวกหลอกตัวเองว่าเดี๋ยวสักพักไฟคงมา แต่ไม่เลย! ยิ่งลมกระโชกแรงยิ่งได้ยินเสียงเหมือนกำลังฟังซาวด์หนังผี!
ให้ตายเถอะ!
ปึง! ปึง! ปึง!
" คุณ!!! เปิดประตูห้องน้ำให้หน่อย!! " มือหนาแทบพังประตูห้องน้ำ ทุบไปก็เสียวสันหลังไป
" ลูกจันทร์!!! ผมเข้าไปอยู่ด้วยยยยย!!! "
ประตูห้องน้ำถูกกระชากเปิดจากคนข้างในมองตาขวางผ่านความมืด
" เฮ้ย!!! "
" ฉันเอง!!! " จะตกใจอะไรหนักหนา! กะอีแค่ไฟดับเนี่ย!
" เป็นอะไร " ฉันยืนเท้าสะเอวจ้องร่างตะคุ่มในความมืด เสียงโวยวายทุบประตูห้องน้ำนึกว่ามีใครตาย
ร่างหนาพุ่งประชิดหลานเจ้าของบ้าน สายตาล่อกแล่กกำชุดคลุมของเธอแน่น " คุณ...ไฟดับอะ " รู้แล้วว่าไฟดับ! ก็เห็นอยู่ไหม!
คนตัวโตเดินเบียดกับเธอออกมาจากห้องน้ำ เธอเลี้ยวไปทางไหน เขาก็ตามติดแจ " เดี๋ยว! คุณจะไปไหน! "
" กลับห้องสิ ฝนตกอากาศยิ่งเย็น ฉันหนาว "
" ผมไปด้วย! " เป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย!
" คุณอย่าเวอร์! เดี๋ยวไฟมันก็มา ห้องนี้มันก็มีตะเกียงไฟฟ้าอยู่ " บ่นเสร็จก็เดินหาชั้นเก็บของ ไม่นานก็เจอ เธอเปิดตะเกียงไฟฟ้าสว่างจ้าทั่วห้อง แต่เขาก็ยังไม่ยอมถอยห่างจากเธอ
" ถ้าไฟยังไม่มา คุณก็นอนพักผ่อนเถอะ อากาศเย็นสบายแบบนี้ไม่ต้องเปิดแอร์นะ " เธอผละออกรีบเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออก
" คุณมานอนเป็นเพื่อนผมได้ไหม " เสียงอ่อยๆ ทำฉันหันหลังมอง เขายืนถือตะเกียงด้วยใบหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
" นะครับ " เสียงอ้อนก็มา
" คุณกลัวความมืดเหรอ " แล้วเขาก็พยักหน้าตอบกลับเบาๆ
" คุณเปิดตะเกียงไว้ทั้งคืนก็ได้ แบตมันอยู่ได้นานพอสมควรเลย " เขาส่ายหน้าพัลวัน เดินตรงดิ่งมาคว้ามือฉันด้วยมือเย็นๆ
" หรือว่าคุณกลัวผี "
" ลูกจันทร์! กลางค่ำกลางคืนใครเขาพูดเรื่องผีกันเล่า! " โอเคชัดเลย! หมอนี่กลัวผี!
ผู้ชายอะไรตัวก็ใหญ่ดันมากลัวผี
แกล้งซะเลยดีไหม!?
" แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน นอนด้วยกันได้ไง "
" ผมนอนข้างล่างก็ได้ ผมนอนได้หมดขอแค่ไม่นอนคนเดียวในที่แปลกๆ " กลัวจริงจังเว้ย
" นะคุณ...นอนเป็นเพื่อนผมนะ นอนเล่นคุยกันรอไฟมาก็ได้ ผมไม่อยากอยู่คนเดียว " ฉันถอนหายใจ จำต้องพยักหน้าตกลงเพราะสงสารหรอกนะ
" งั้นคุณไปหยิบชุดนอนคุณมา แล้วไปนอนเล่นห้องฉัน " แววตาคมสุกสกาวในความมืด ขายาวๆ รีบวิ่งไปหอบชุดนอนโอเวอร์ไซส์ตามคนตัวเล็กออกไปห้องข้างๆ
ห้องนอนหญิงสาวสว่างจ้าด้วยตะเกียงไฟฟ้าที่ถูกวางไว้กลางโต๊ะ บนโซฟานุ่มมีสองหนุ่มสาวที่นั่งมองหน้ากันเพราะไม่รู้จะสรรหาอะไรมาทำแล้ว คุยกันก็แล้ว เล่นเกมก็แล้ว สุดท้ายก็นั่งเงียบฟังเสียงฝนตกกันอยู่สองคน
ฉันหาวแล้วหาวอีก ตอนนี้มันจะเที่ยงคืนอยู่แล้ว! ฉันเดินไปหยิบผ้าห่มมาห่อตัว เริ่มเอนหลังไปกับที่วางแขน ส่วนคนกลัวผีนะเหรอ! นั่งห่อตัวเหมือนกันแต่นั่งติดอยู่ปลายเท้าเนี่ย ห่างสายตาไม่ได้เลย!
บรรยากาศเริ่มเงียบ และที่เงียบกว่านั้นคือเธอชิ่งหลับไปแล้ว!!!
" คุณ " เงียบ...
" ลูกจันทร์ " ไม่ไหวติง
" คุณ...อย่าทิ้งผม... " แย่แล้ว! แย่แน่ๆ! ไม่ต่างอะไรกับอยู่คนเดียวเลยครับ!
เอาไงดี!?
ปลุกเธอมานั่งคุยดีไหม!?
ถ้าเกิดเธอโมโหแล้วไล่เราออกจากห้องล่ะ!? แม่ง!...ทำไมกูต้องมาเจอสถานการณ์อะไรแบบนี้ด้วยวะ!
" ลูกจันทร์ ถ้าคุณยังไม่ตื่นถือว่าคุณอนุญาตให้ผมนอนที่นี่นะ " ผมขอแล้วน้าาาา แต่คุณไม่ได้ยินเอง
ผมค่อยๆ ลุกขึ้น คลายผ้าห่มหนาออกแล้วช้อนตัวเธอขึ้นเดินไปวางที่เตียงใหญ่ รีบวิ่งมาหอบผ้าห่มแล้วคลานขึ้นเตียงทิ้งตัวนอนข้างๆ เธอ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหน้าอก จัดแจงให้คนตัวเล็กนอนหงาย เขาจะได้นอนตะแคงจับมือได้สะดวกๆ
แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย...
แล้วเขาก็ผล็อยหลับตามเธอไปในเวลาไม่นาน
เช้าวันรุ่งขึ้นเวลาตี 5
เสียงคุยจ้อกแจ้กของแม่บ้านที่ตื่นกันแต่เช้าเพื่อมาเตรียมข้าวปลาอาหาร ทำเธอที่หลับลึกตลอดคืนค่อยๆ สะดุ้งตื่น
หื้อ!? อะไรหนักๆ?
ฉันกะพริบตาถี่ๆ ตอนนี้ตะเกียงน่าจะแบตหมดไปแล้ว แถมในห้องก็ยังสลัวๆ บวกกับอากาศที่หนาวเย็นจำต้องซุกตัวอยู่ใต้ผ้าเหมือนเดิม
เฮ้ย! เดี๋ยวนะ! นี่เขามานอนนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่! หรือว่าตั้งแต่เมื่อคืน!? จำได้ว่าไฟดับ เรานั่งคุยกันระหว่างที่รอไฟมาแล้วฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย อย่าบอกว่าอีตาบ้านี่กลัวผีจนไม่ยอมกลับไปนอนห้องตัวเอง!
" คุณ...ตื่น! "
" อื้ออออ " แหม ขี้เซาซะด้วย
" คุณดิน เช้าแล้ว " เขาไม่ตื่นแถมยังเพิ่มแรงรัดเอวให้แน่นขึ้น ดึงหลังฉันไปแนบกับวงแขนอุ่นๆ แล้วยกขายาวๆ มาล็อกไว้อีกชั้น
" คุณดิน! ตื่นแล้วกลับไปห้องตัวเองเลยนะ! "
" ขอนอนต่ออีกแป๊บ " นึกว่านอนบ้านตัวเองอยู่มั้ง
" คุณอย่าดิ้นเยอะ ก้นคุณมันเสียดสีกับน้องชายผม " ฉันหยุดดิ้นตัวแข็งทื่อ พึ่งรู้ว่าทำน้องตื่นเพราะน้องแข็งเป็นลำดันก้นฉันอยู่เนี่ย!!!
จากหนาวกลายเป็นร้อน ร้อนทั้งหน้าลามไปทั้งตัว ใจเต้นตึกตักกับสถานการณ์ที่คาดเดาไม่ได้ จู่ๆ เขาก็ค่อยๆ คลายแขนจากเอวฉัน แล้วค่อยๆ ย้ายขึ้นมาจับนมฉันแทน!!!
" ว้าย! นี่หยุด! " เป็นงูหรือไงเลื้อยเก่งเกิ๊น!
" โทษที พอดีมันชิน " ขอโทษแล้วก็ปล่อยสิยะ!
ไม่ยอมปล่อยแถมยังค่อยๆ นวดแล้วก็นวดๆ บีบๆ ดึงฉันเข้าไปสิงในอกกว้างแล้วปล่อยลมหายใจรดต้นคออุ่นๆ
" คุณ...ไม่เอานะ " เสียงห้ามกระท่อนกระแท่น หายใจติดขัด จากนวดภายนอกเปลี่ยนเป็นล้วงมือใหญ่สอดเข้าสาบเสื้อ เฟ้นฟ้อนเนื้อสดเต็มฝ่ามือ
" อื้อ! " ขย้ำไม่พอ เขาใช้ปลายนิ้วเย็นๆ ปัดป่ายจุกเล็กจนมันเริ่มแข็งสู้
" นมคุณนุ่มมาก...ตัวคุณก็หอม " เสียงแหบเป่ารดซอกคอ จุมพิตริมฝีปากร้อนๆ ลงบนหลังคอขาว
ขย้ำบีบเต้าอวบจนพอใจก็เลื้อยมือใหญ่ลงมาข้างล่าง กรีดกรายปลายนิ้วตามร่องหน้าท้องที่หดเกร็ง ล่วงล้ำเข้าไปกอบกุมเนินสาวแล้วลูบหยอกเบาๆ
เต็มไม้เต็มมือจริงๆ
เสียงหายใจติดขัดของคนในอก กลิ่นหอมเย้ายวนที่เธอปล่อยออกมา แถมตอนโดนลูบล้วงท่อนล่างเธอสะดุ้งดันสะโพกกับเอ็นใหญ่ที่มันแข็งโด่
" ลูกจันทร์ ผมไม่ไหวแล้ว " ของที่ขาดมานาน หลายวันแล้วที่เขาไม่ได้ปลดปล่อยเสพสุขกับกายสาว
" มะ...ไม่เอา~ อ๊ะ " นิ้วสากปลุกเร้าอารมณ์ แหวกกลีบกุหลาบฉ่ำชื้นแล้วขยี้ติ่งเสียว
" อ๊ะ! " ยิ่งเธอเสียว เธอยิ่งดิ้นเบียดถูกับแท่งร้อนกลางกาย
" งั้นแค่ข้างนอกก็ได้ ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ " เสียงหนาแหบกระเส่า เขารีบดึงขอบกางเกงเอวยืดให้ร่นลงไป จับประคองเอ็นใหญ่ให้อาบน้ำรักที่เธอปล่อย แล้วค่อยๆ สอดเข้ามากลางหว่างขานุ่มที่หนีบเข้าหากันแน่น
" อ่าาา~ อุ่นมาก " เขาเขยื้อนเอวหนาสอดความยาวเข้าเสียดสีกับกลีบอูมภายนอกที่เปียกลื่น
มือเล็กจิกแขนที่สอดมากุมเต้าเต่งแน่น เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน มันอธิบายไม่ถูก มันเสียวมันซ่าน ตรงนั้นที่เสียดสีกันมันร้อนจนแทบปริ
" อื้อออ คุณ...ฉันเสียว "
" ผมก็เสียว ร่องคุณ...นุ่มมาก " เขาบีบหน้าอกฉันแรงขึ้น เร่งความเร็วจนได้ยินเสียงผับๆ ตามมาด้วยเสียงน้ำเจ๊าะแจ๊ะ
อ่า~ ฉันไม่ไหวแล้ว
" ซี้ดดดดดดด " ร่างหนากัดฟันโถมแรงเร่งเครื่องจนความใคร่แตกกระจายฉีดน้ำคาวพวยพุ่ง อาบรดเนินสาวและต้นขาเนียน
ทั้งเขาและเธอต่างหอบเหนื่อย กอดรัดกันแน่นใต้ผ้าห่มหนา ริมปากร้อนคอยจูบซับปลอบประโลมคนเก่งตัวน้อย กดปลายจมูกไปกับซอกคอหอมๆ
" คุณ ปล่อยก่อน ฉันจะไปล้าง "
" ขออยู่แบบนี้แป๊บนึง กำลังอุ่นเลย "
" แต่มันเหนอะหนะ ฉันไม่สบายตัว " เขาคลายอ้อมกอด จับฉันนอนหงายแล้วทาบทับกายหนาลงมาจ้องหน้ากัน
" งั้นขออีกน้ำหนึ่งได้ไหม น้องยังแข็งอยู่เลยครับ "
