บทที่ 39 เยี่ยมญาติที่บ้านใหม่

1 เดือนต่อมา

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะได้นอนโรงพยาบาล แผลที่เอวยังไม่หายสนิทแต่ก็ดีขึ้นมาก เดินเหินได้ปกติ ไม่ต้องเดินย่องๆ เหมือนคนแก่อายุปลายๆ

" ไหวแน่นะครับ ให้ผมอุ้มไหม " เวอร์มาก ประคบประหงมยังกะเด็กหัดเดิน

" ไม่เป็นไรค่ะ จันทร์ไหว คุณดินไปเอารถมาเถอะ เดี๋ยวจันทร์จะยืนรอตรงประตูนะคะ "

" ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ