บทที่ 5 ข้อมูลที่เพิ่มเข้ามา

เลือดในกายหนุ่มสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง แข่งกันพล่านวุ่นทุกโสตประสาท ไหนจะมือไม้ที่เย็นเฉียบไหนจะเส้นผมและไรขนต่างๆที่เหมือนจะพร้อมใจกันลุก

ผะ...ผมขอกลับไปตั้งหลักที่กรุงเทพแล้วกลับมาใหม่ได้หรือเปล่าครับ ให้ตายเถอะ! ไม่ได้เตรียมใจมาเลยว่าต้องมาเจอเรื่องลี้ลับแบบนี้ อย่างน้อยถ้ารู้ว่าจะพบเจออะไรแบบนี้คงยืมพระของพ่อสักสี่ห้าองค์ติดกระเป๋ามาด้วยแล้ว

พ่อไม่เห็นบอกกันเลย!

สิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่านี่ไม่ใช่ทางเลยครับ หลีกได้ก็หลีกให้สุด เหลี่ยงไม่ได้ก็เหมือนผมตอนนี้ ทำใจแข็งแล้วเดินตามเจ้าบ้านเข้าไป

" เชิญนั่งก่อนค่ะ แล้วลูกบัวอยู่ไหน " หล่อนผายมือเชิญแขกที่โต๊ะอาหารใหญ่ก่อนจะหันไปถามหาลูกสาวสุดที่รักจากสาวใช้ที่กำลังตักข้าวเสิร์ฟในจาน

" คุณลูกบัวเตรียมผลไม้อยู่ในครัวค่ะ "

" ไปเรียกมาได้แล้ว แขกมาถึงแล้ว " สาวใช้วัยละอ่อนก้มหัวน้อมรับแล้วหันหลังกลับเข้าไปในครัว

" ค่ะคุณแม่ " ผมหันไปตามเสียงหวานเพราะพริ้ง ร่างอ้อนแอ้นอรชรบวกกับผิวขาวเปล่งปลั่งเดินมาแล้วหย่อนกายนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับผม

" สวัสดีค่ะ คุณทนายใช่ไหมคะ "

" ครับผม สวัสดีครับ " ผมมองเธอตรงหน้า จ้องตาซุกซนนั่นราวกับคำเชื้อเชิญ เธอสวยใสตามแบบฉบับสาวเหนือ แต่จู่ๆภาพซ้อนของผู้หญิงคนนั้นก็ทาบทับเข้ามา

หึ! แม่คุณตามหลอนมาถึงนี่

สรุปคือ คนตรงข้ามสวย...แต่น้อยกว่าเธอ

" นี่ลูกบัวค่ะ เป็นลูกสาวคนเดียวของดิฉัน ลูกบัวนี่คุณดิน เป็นทนายของคุณพ่อ " เจ้าบ้านหัวโต๊ะแนะนำหนุ่มสาวให้รู้จัก ทำไมหล่อนจะดูไม่ออก ว่าลูกสาวสุดที่รักสนใจบุรุษตรงหน้ามากแค่ไหน

" ลูกบัวขอเรียกพี่ดินได้ไหมคะ " รุกก่อนซะด้วย มีหรือที่เนื้อหวานมาอยู่ตรงหน้าแล้วจะปฏิเสธ

" ยินดีครับ "

" งั้นเริ่มทานกันเลยนะคะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นแล้วไม่อร่อย " ผมมองอาหารละลานตาเต็มโต๊ะไม้สักทอง ส่วนใหญ่เป็นอาหารเหนือที่จัดแต่งอย่างสวยงามและน่ากิน

ถาดที่อยู่ข้างหน้าชายหนุ่มคือน้ำพริกอ่องและผักพื้นบ้านลวกสุกวางรอบๆ ถัดไปเป็นหมูทอดสีสวย แกงฮังเลกลิ่นหอมคละคลุ้ง แคบหมูกรุบกรอบ ไส้อั่วและน้ำพริกหนุ่มสำหรับจิ้มเพิ่มรสชาติ และมีต้มยำรสแซ่บไว้ซดคล่องคอ รวมต้มจืดไข่กวนเผื่อหนุ่มชาวกรุงไม่ถนัดอาหารเหนือ

" ลองทานหมูทอดกับน้ำพริกหนุ่มนี่ดูนะคะ ลูกบัวลงมือเข้าครัวเองเลย " มือบางตักหมูทอดวางลงในจานชายหนุ่ม ตามด้วยน้ำพริกหนุ่มวางทับหมูอีกที

" อืม อร่อยมากครับ " หญิงสาวเผลอยิ้มหวานดีใจจนออกนอกหน้า แล้วตักเมนูอื่นๆให้เขาชิม

แม่บ้านที่ยืนรอรับคำสั่งผู้เป็นนายอยู่ข้างหลังต่างพากับพูดคุยกันผ่านสายตา ทุกคนรู้ดีว่าเมนูบนโต๊ะเย็นนี้พวกเธอเป็นคนทำทั้งหมด คุณหนูผู้รักสวยรักงามไม่เคยคิดจะย่างกรายเดินเข้ามาใกล้ครัวเลยด้วยซ้ำ! แต่คนตัวเล็กตัวน้อยอย่างพวกหล่อนจะพูดพล่อยอะไรได้ ดีไม่ดีถูกเฉดหัวออกบ้านไร้ที่ทำกิน

" สรุปของที่โดนขโมยไปคือโฉนดที่ดินผืนนี้และเครื่องเพชรหลายชุดเลยใช่ไหมครับ "

" ใช่ค่ะ แต่เครื่องเพชรดิฉันไม่ติดใจ แต่แค่อยากได้โฉนดคืนเท่านั้น "

" คุณพูดเหมือนรู้ว่าใครขโมยไป " หล่อนวางช้อนส้อมแล้วรวบเข้าด้วยกันก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบ

" ที่จริงดิฉันสงสัยอยู่คนหนึ่งค่ะ แต่ไม่ได้อยากปรักปรำเธอหรอกนะคะ " เจ้าบ้านวัยกลางคนตีหน้าเศร้า แล้วส่งสายตาให้ลูกสาวพูดต่อ

" คือคุณแม่สงสัยพี่สาวของลูกบัวน่ะค่ะ รายนั้นประวัติไม่ค่อยดี นิสัยก็แย่ไม่มีใครอยากคบค้า กลัวจะขโมยไปขายเพื่อเอาเงินไปปิดหนี้การพนัน ท่านอยากเก็บที่ดินผืนนี้ไว้ให้เป็นมรดกตกทอดน่ะค่ะ " เสียงหวานหดหู่ ใส่ไฟพี่สาวต่างมารดาที่ตนเกลียดชังนักหนาให้จมโคลน!

ใช่! เธอเกลียด! เกลียดใบหน้าหยิ่งผยองนั่นที่มันสวยกว่า สูงกว่า เรียนก็เก่งกว่า สอบแค่ครั้งเดียวก็ติดมหาวิทยาลัยอับดับหนึ่งของประเทศ! มันเด่นมันดีกว่าเธอทุกอย่าง!

เธอยอมไม่ได้!

และถ้าเธออ่อยผู้ชายคนนี้สำเร็จ เธอกับแม่ก็จะมีพวกไว้เล่นแง่กับกฎหมายได้บ้าง ถึงครานั้นอะไรๆมันก็อาจจะง่ายขึ้น

ซักถามรายละเอียดกันไปสักพัก แม่บ้านก็เคลียร์โต๊ะและเสิร์ฟผลไม้ท้องถิ่นและชาร้อนๆ

" เดี๋ยวรบกวนคุณดินอยู่เป็นเพื่อนลูกบัวสักครู่นะคะ ดิฉันขอตัวไปคุยโทรศัพท์ก่อน " หล่อนสบตาให้ลูกสาวก่อนจะลุกออกไปจากห้องอาหาร

" เดี๋ยวลูกบัวพาเดินย่อยนะคะ ไปค่ะ " ปากกระจับยิ้มหวาน ลุกขึ้นเชิญแขกหนุ่มให้เดินตาม

เธอเดินนำไปตามโถงทางเดิน บางมุมเป็นรูปถ่ายที่แขวนตามผนัง แต่มีรูปหนึ่งที่ผ่านสายตาคมเข้ามาทำขาแกร่งหยุดชะงักและชาขึ้นมาดื้อๆ

" รูปนี้เป็นรูปของคุณย่าที่เสียไปนานแล้วค่ะ บ้านหลังนี้เป็นมรดกชิ้นเดียวที่ท่านรักและหวงมาก "

ชัดเลย! เป๊ะมาก! หน้าตาไม่ต้องให้เดา เป็นคนๆเดียวกันกับที่เขาเดินคุยเมื่อตอนเย็นไม่ผิดแน่ๆ!

ฮือออ~รู้เลยว่าหวงมาก

มือหนาถูกยกขึ้นมาพนมแนบอกอีกครั้ง จรดหน้าผากกว้างลงปลายนิ้วอย่างอ่อนน้อมถ่อมตัว

" ทางนี้ค่ะ เดี๋ยวลูกบัวพาพี่ดินชมสวนดอกไม้ตอนกลางคืนนะคะ ที่นี่อากาศเย็นแล้วได้กลิ่นหอมๆของดอกไม้ชัดมากเลยค่ะ " ผมเดินไปข้างๆเธอ แต่เท่าที่สังเกตคือมีแต่รูปเธอกับแม่ บางรูปถ่ายกันสามคนคือเธอ แม่เธอและผู้ชายน่าจะเป็นลุงไผ่ และรูปเจ้าบ้านที่ทำเขาขนหัวลุก

แต่ไม่มีรูปภรรยาคนแรกและพี่สาวของเธอเลย ไม่มีแม้แต่รูปเดียว

ผมเดินตามสาวข้างๆไปตามแผ่นหินศิลาแลงที่วางสลับกับพื้นหญ้าชุ่มชื่น กลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆกระทบกับปลายจมูกทำให้รู้สึกโล่งผ่อนคลาย

กลิ่นหอมอ่อนๆคล้ายๆกับเธอคนนั้น

บ้าจริง! กลิ่นเธอแวบเข้ามาในหัวได้ไง!

" อุ้ย! ขอโทษค่ะ! พอดีลูกบัวสะดุดแผ่นหิน " ร่างบางเซเอียงเข้าหาอกแกร่ง เบียดพุ่มอกนุ่มกับมัดกล้ามเคร่งครัด

" เจ็บตรงไหนไหมครับ " แขนแกร่งรวบดึงเอวบางตามสัญชาตญาณ กดอารมณ์ใคร่กับทรวงอกล่อน้ำลายผ่านแววตาที่ประสบกัน

ใจเย็นๆไอ่ดิน...

มึงจะกินใครก็ได้แต่ไม่ใช่ลูกสาวเพื่อนพ่อ!

แต่คุณเธออ่อยเปิดทางขนาดนี้เขาจะอดทนความอยากสนองนี้ได้นานแค่ไหนกัน

" ขอบคุณนะคะที่ช่วย " มือบางดันอกแกร่งออกจากตัว แสร้งก้มหน้าทำผมทัดหูทำเขินอาย " ลูกบัวไม่เป็นไรค่ะ โอ๊ย! " พอก้าวขาถอยหลังก็เหมือนจะทรุดอีกรอบ เธอก้มดูปลายเท้าที่มีแผลซิบแค่เล็กน้อย

" สงสัยคงโดนหินบาดแน่ๆค่ะ "

" เดี๋ยวผมพาเข้าบ้านนะครับ จะได้ทำแผลกัน "

" ขอบคุณค่ะ ลูกบัวนี่แย่จังเลยนะคะ ต้องให้แขกมาดูแลเจ้าของบ้านเฉยเลย "

" มันเป็นอุบัติเหตุนี่ครับ มาครับ ผมช่วยพยุง " มือใหญ่โอบไหล่บาง มืออีกข้างคอยจับมือนุ่มกันเธอเซล้มไปอีกรอบ

" ว้ายตายแล้ว! เกิดอะไรขึ้นคะ "

" แค่สะดุดแผ่นหินเองค่ะคุณแม่ " ร่างบางหย่อนสะโพกลงโซฟาเนื้อนุ่ม แอบเนียนจับมือชายหนุ่มให้นั่งลงข้างๆแต่ไม่ยอมปล่อยสักที

แม่บ้านสาวใช้ต่างวิ่งวุ่นหาเครื่องมือปฐมพยาบาลให้นายสาว แต่จู่ๆไฟในบ้านก็ดับพรึบ!

" ว้าย! " คนเจ็บตกใจรีบโผกอดคนข้างๆ แต่ใครจะรู้ว่าเขาก็ตกใจไม่แพ้เธอ! ร่างสูงคีพลุคทำมาดนิ่งสวนทางกับอารมณ์ในอกที่แทบจะทะลุออกมา!

" โอ๊ย! เบาๆสิ! ฉันเจ็บนะ! "

"ขอโทษค่ะ พอดีแสงเทียนมันไม่ค่อยสว่างเลยมองไม่ค่อยชัด "

ท่ามกลางความมืดสาวใช้ยิ้มเยาะในใจ หมั่นไส้จริตจะก้านออเซาะผู้ชายนั่นเต็มทน เลยแอบย้ำแอลกอฮอล์ลงบนแผลสดๆให้สะใจ

" ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน ขอบคุณสำหรับอาหารอร่อยๆและข้อมูลเบื้องต้นด้วยนะครับ " เขาอยากเอาตัวเองออกจากบรรยากาศวังเวงนี่สักที ไม่กล้ามองไปยังมุมต่างๆของบ้านเลยครับ กลัวจะเห็นในสิ่งที่ไม่อยากเห็น!

เขารีบแกะมือบางออกแล้วยกมือไหว้แม่หล่อน บอกลาทุกคน รวบเอกสารบางส่วนแล้วลุกขึ้นเดินออกไป อย่างน้อยหน้าบ้านก็อาจจะมีแสงจันทร์ส่องสว่าง สูดหายใจโล่งกว่าบรรยากาศอึดอัดนี่

ช่อเอื้องอาสาเดินไปส่งทนายหนุ่ม ในใจกระหยิ่มแย้ม แค่นี้ลูกสาวคงตกพ่อหนุ่มทนายนี่ไม่มากก็น้อยล่ะนะ

" ดึกแล้วเดี๋ยวให้คนขับไปส่งที่โรงแรมดีกว่านะคะ จะได้ไม่เสียเวลารอรถ " หล่อนจัดแจงเรียกคนขับพร้อมรถรับส่งให้ลูกเขยในอนาคต

"ถ้าคุณดินยังไม่กลับกรุงเทพ พรุ่งนี้เช้าเชิญมาทานอาหารเช้าด้วยกันนะคะ เห็นลูกบัวบอกว่าอยากทำขนมให้คุณลองชิม "

" ขอบคุณครับ ผมกลับพรุ่งนี้ตอนเย็น ยังไงพรุ่งนี้เช้าฝากท้องด้วยนะครับ เผื่อมีรายละเอียดที่ผมอยากรู้นอกเหนือจากวันนี้ด้วย " คนตัวโตไหว้ลาอีกครั้งก่อนเข้าไปนั่งในรถที่ค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป

แล้วไฟในบริเวณบ้านก็สว่างจ้า

" เป็นยังไงบ้างคะคุณแม่ " ลูกสาวดี๊ด๊าลุกพรวดเดินเข้าหาคนเป็นแม่ ไม่มีทีท่าว่าจะเจ็บแผลเมื่อครู่เลยสักนิด

" พรุ่งนี้เช้าแม่ชวนเขามาทานข้าวด้วย แต่ตอนเย็นเขาจะกลับแล้ว แกต้องใช้เวลาที่เหลือ ทำยังไงก็ได้ให้เขาชอบแกซะ "

" สบายใจได้เลยค่ะคุณแม่ งานนี้ลูกบัวทุ่มสุดตัว ลูกบัวชอบพี่ดินและอีกไม่นานเขาจะต้องหลงเสน่ห์ลูกบัวจนไปไหนไม่รอดแน่นอนค่ะ "