บทที่ 10 ตอนที่10
“พี่หมายถึงคนที่จะดูแลเราได้ สมมุติถ้าพี่ปล้ำน้องควีนตอนนี้ ไอ้พี่ชายของเราสองคนนั่นมันมาช่วยทันไหม”
ถ้าแค่สมมุติเฉยๆ นี่ยังพอฟังไหว แต่มีสาธิตเป็นจมูกโด่งๆ กดลงที่แก้มนุ่มของเธอตามมาเต็มเหนี่ยวด้วยนี่สิ ทำเอาคีรดาเบิกตาโตอย่างตกใจ ไม่พอยังพาจมูกกับปากร้อนๆ คลอเคลียนัวเนียไปทั่วผิวแก้มนุ่มตลอดจนใบหูเล็กของเธอ พลางงึมงำประโยคที่ทำเอาหญิงสาวขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
“น้องควีนแก้มนิ่มจังเลย หอมด้วยนะเนี่ย ตัวก็นุ้ม...นุ่ม ถ้าได้นอนกอดแบบนี้ยันเช้าพี่คงนอนหลับฝันดีแน่ๆ นอนกับพี่ที่นี่ไหม”
“คุณใหญ่! นี่ควีนนะ ละเมอหรือไง”
คีรดาโพล่งออกมาเสียงดัง และพยายามเบี่ยงหน้าหลบปลายจมูกกับปากร้อนรุ่มที่ยังไต่แต้มไปตามแก้มนิ่มไม่ลดละเป็นพัลวัน
“ก็น้องควีนไง พี่สติดีน่า แล้วเมื้อกี้พี่ก็ชวนน้องควีนนอนด้วย เราฟังไม่ชัดหรือไง”
“ไม่! ปล่อยควีนเลย ควีนไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นของคุณใหญ่นะ”
“พี่รู้ว่าน้องควีนไม่ใช่ ไม่งั้นพี่จะแค่กอดๆ ดมๆ อยู่แบบนี้หรือไง”
“งั้นก็ปล่อยควีนซะทีสิ ควีนจะไปนอนแล้ว”
คีรดาขึ้นเสียงใส่ เพราะดิ้นจนเหนื่อยก็ไม่หลุดออกจากอ้อมแขนแสนแข็งแรงนี้สักที
“พูดเพราะๆ ก่อน”
“ปล่อยสิคะ ควีนง่วงนอน”
เธอพูดมีหางเสียงขึ้นมานิด หากก็ยังห้วนอยู่เหมือนเดิม แต่คนต่อรองก็ยอมเธอที่ไหน
“เพราะกว่านี้”
“คุณใหญ่คะ ควีนง่วงนอนจริงๆ นะ ปล่อยควีนเถอะนะคะ”
คีรดาต้องยอมอ่อนข้อในที่สุด ไม่อย่างนั้นเขาไม่ปล่อยเธอแน่ แล้วกระดูกมันก็คนละเบอร์เห็นๆ เธอจะเอาอะไรไปงัดข้อกับเขาได้
“ต้องอย่างนี้สิถึงจะน่ารัก และจำเอาไว้ว่าอย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับผู้หญิงคนไหน เพราะน้องควีนของพี่น่ารักที่สุดแล้ว เข้าใจไหมครับ”
เซบาสเตียนกดจมูกลงที่แก้มนุ่มหอมกรุ่นนั้นทิ้งท้ายก่อนจะยอมคลายอ้อมแขน และคนถูกปล่อยตัวก็รีบลุกพรวดรวดเร็ว แล้วเผ่นแน่บออกจากห้องนั่งเล่นไปทันที
คีรดาวิ่งขึ้นมาบนห้องได้ก็ทุ่มตัวลงบนเตียงนุ่มกลางห้อง พลางยกมือลูบแก้มตัวเองไปมาแผ่วเบา พร้อมกับตั้งคำถามกับตัวเองในใจ ที่บอกว่าน่ารักน่ะแล้วรักไหมล่ะ ถ้ารักแล้วรักแบบไหน น้องสาวงั้นเหรอ หรือรักที่จะฟันแล้วทิ้ง ในเมื่อความใคร่รู้มันจุกอก ความใคร่ลองมันแน่นใจ เธอจะไม่ปล่อยให้มันค้างคาหัวใจเอาไว้แบบนี้แน่ งานนี้มันต้องพิสูจน์ให้ได้รู้ดำรู้แดงกันไปข้างหนึ่ง!
เสียงเคาะประตูห้องในยามสิบโมงทำให้คนนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงต้องงัวเงียตื่น หญิงสาวยันร่างลุกขึ้นมานั่งโงนเงน และพยายามรวบรวมสติสตังอยู่ชั่วครู่ ก่อนลากสังขารลงจากเตียงทั้งยังสะลึมสะลือไปเปิดประตู พอเห็นหน้าสาวใช้ที่มายืนทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมอยู่หน้าห้อง คนยังง่วงนอนเต็มที่ก็หันหลังกลับเดินทื่อๆ ไปทุ่มตัวลงนอนคว่ำซุกร่างกับที่นอนนุ่มดังเดิม พลางหลับตาพริ้มอย่างคนที่พร้อมจะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง แต่ปากจิ้มลิ้มยังมีแก่ใจเอ่ยกับคนมาปลุกเสียงเอื่อยๆ ฟังอู้อี้แทบไม่รู้เรื่อง
“ฉันไม่รับอาหารเช้านะนวล เดี๋ยวเที่ยงๆ ถ้าหิวจะลงไปกินเอง จะเข้ามาทำอะไรก็ทำ ถ้าออกไปก็ช่วยล็อกประตูห้องให้ด้วยแล้วกัน”
หลังจากเอ่ยจบก็มีเสียงปิดประตูห้องเบาๆ ซึ่งคีรดาคิดว่าเด็กรับใช้คงขึ้นมาทำความสะอาดห้องและเก็บเสื้อผ้าเอาออกไปซักตามปกติ เธอจึงไม่ใส่ใจ ยังคงซุกแก้มใสกับหมอนใบโตเตรียมจะหลับใหลต่อท่าเดียว
“ให้ทำอะไรก็ได้จริงเหรอ”
ทว่าเสียงทุ้มที่ดังขึ้นมาชิดหูทำเอาคนหลับตาพริ้มถึงกับเบิกตาโพลง ที่สำคัญพอหันหน้าขวับไปหาเจ้าของเสียง ปากอวบอิ่มกับจมูกโด่งสวยก็ชนเข้ากับแก้มขาวสากไรหนวดไปจังๆ
“อืม...เป็นอรุณสวัสดิ์ที่เข้าท่าแฮะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเปรียบ พี่ขอมอร์นิ่งคิสมั่งดีกว่านะ”
คนได้จูบรับอรุณมาเต็มแก้มแบบฟลุกๆ พึมพำกับใบหูเล็กที่กำลังคลอเคลียพลางคลี่ยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนไต่ปลายจมูกโด่งๆ กับปากร้อนจัดไปตามแก้มขาวนวลที่ตอนนี้กลายเป็นสีชมพูไปตลอดใบหูอย่างน่าดูชม
“อ๊าย! อย่านะคุณใหญ่ เข้ามาในห้องควีนทำไม แล้วนี่เข้ามาได้ยังไงเนี่ย”
เจ้าของห้องสาวโวยวายแตกตื่นขึ้นมาทันที จากที่ง่วงงุนสุดๆ ตอนนี้ก็ตาสว่างเลยทีเดียว แต่เธอโวยไม่ค่อยถนัดนักหรอก เพราะต้องมุดใบหน้ากับหมอนหนีปากกับจมูกของคนมาปลุกอุตลุดวุ่นวาย ขยับร่างไปไหนก็ไม่ได้ด้วย เนื่องจากฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างเท้าลงกับที่นอนคร่อมร่างเธอเอาไว้ทั้งสองด้าน
“ก็พี่รอน้องควีนตั้งนานไม่ยอมตื่นลงไปสักที พี่ก็เลยใช้ให้เด็กนวลพามาส่งที่ห้องนี่ไง แล้วเราจะนอนไปถึงไหน สิบโมงครึ่งนี่บ้านพี่เรียกสายแล้วนะ เป็นสาวเป็นนางตื่นซะตะวันโด่งแบบนี้ไม่สวยมั้งน้องควีน”
“จะสวยหรือไม่สวยก็ช่างควีน คุณใหญ่นั่นแหละเข้ามาในห้องคนอื่นเขาทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ควีนง่วง จะนอน!”
“น้องควีนเป็นเจ้าบ้านที่ใช้ไม่ได้เลยนะ วันนี้พี่ต้องเข้าบริษัท แต่ตอนนี้น้ำพี่ก็ยังไม่ได้อาบ เสื้อผ้าก็ไม่มีเปลี่ยน ข้าวเช้าก็ยังไม่ตกถึงท้องเลย และเวลานี้หิวสุดๆ เลยด้วย ตื่นมาดูแลพี่ก่อนเร็ว ไม่งั้นพี่จะเปลี่ยนจากหิวเป็นหื่นละนะ”
เซบาสเตียนแกล้งงับลำคอขาวเบาๆ ประกอบคำพูด จนเจ้าของลำคอนุ่มสะดุ้งโหยงพร้อมขนลุกซู่ไปทั้งตัว ก่อนเธอจะย่นคอหนีพัลวันพลางเปล่งเสียงออกมาเร็วรี่
“ควีนตื่นก็ได้ คุณใหญ่ก็ขยับสักทีสิ กักเอาไว้แบบนี้เขาจะลุกได้ยังไงเล่า”
