บทที่ 5 ตอนที่5
คีรดารีบยกถุงกระดาษในมือปิดหน้าปิดตาว่องไว เมื่อเห็นเจ้าของห้องที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวอยู่ในชุดผ้าขนหนูผืนเดียว แต่ไอ้แผงอกกำยำกับซิกซ์แพ็กล่ำๆ นั่นเธอได้ยลแล้วสแกนเข้าสู่สมองไปเรียบร้อย ทำเอาสาวน้อยอกสั่นขวัญแขวนยืนขาแข็งทำอะไรแทบไม่ถูก ใช่ว่าเธอจะไม่เคยเห็นผู้ชายเปลือยท่อนบน หุ่นล่ำสันกับกล้ามเป็นมัดๆ ของบรรดาพี่ชายของเธอก็ไม่ต่างจากนี้นักหรอก หากคนที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดมันให้ความรู้สึกไม่เหมือนกันอย่างแน่นอน และไม่มีวันเหมือนด้วย
“พอดีพี่จะอาบน้ำน่ะ” เซบาสเตียนบอกยิ้มๆ พลางสาวเท้าตรงเข้ามาหา
‘ก็แล้วทำไมไม่รอให้เราออกไปจากห้องก่อนเล่า อีตาบ้านี่!’
หญิงสาวพยายามจะก้าวเลี่ยงหนีออกจากหน้าห้องน้ำ เพราะเธอยังยืนขวางประตูห้องน้ำอยู่ แต่ยังไม่ยอมเอาถุงกระดาษออกจากใบหน้า หากขยับไปทางซ้ายก็ชนกับแผงอกกว้างเข้าอย่างจังจนสะดุ้งสุดตัว พอก้าวหลีกไปทางขวาก็ไม่พ้นชนอีกเช่นกัน คีรดาถึงรู้ว่าเขาขยับตามเธอแน่นอน
“ไม่เอานะคุณใหญ่ ถ้าแกล้งควีนละก็ งานนี้มีเอาคืนแน่”
“ก่อนจะขู่พี่ ตอนนี้เอาตัวเองให้รอดก่อนดีกว่าไหมสาวน้อย”
เซบาสเตียนแกล้งก้มลงไปกระซิบข้างใบหูเล็กเสียงแผ่วๆ ทว่ากลิ่นหอมรวยรินที่สัมผัสได้มันช่างชื่นใจซะจริงๆ ขอพิสูจน์จังๆ สักทีคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง หากพอจมูกโด่งๆ แตะแก้มนิ่มปุ๊บ เจ้าของแก้มหอมกรุ่นก็โยนถุงกระดาษทิ้งพื้น แล้วกระโดดเข้ามารวบรัดลำคอหนารวดเร็ว พร้อมๆ กับใช้ฟันขาวๆ งับเข้าที่ใบหูของเขาเข้าอย่างเต็มที่
“โอ๊ยยย! น้องควีนพี่เจ็บ” คนไม่ทันได้ตั้งตัวร้องออกมาดังลั่นห้อง
แต่ก่อนคนที่ถูกประทุษร้ายจะตั้งหลักทัน สาวน้อยก็รีบกระโจนพรวดผละหนี แล้ววิ่งแจ้นไม่คิดชีวิตออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้เจ้าของติ่งหูที่มีรอยฟันประดับพร้อมเลือดซึมซิบๆ กัดฟันคาดโทษตามหลังไปเสียงขุ่น ที่เสียรู้แม่น้องน้อยตัวแสบนั้นเอาได้
“คราวหน้ามันจะไม่ใช่แค่ที่แก้มแน่แม่ตัวดี พ่อจะเอาให้พรุนทั้งตัวเลยคอยดู”
หากก็ต้องชะงักไป เมื่อดวงตาสีฟ้าเหลือบไปเห็นชุดนักศึกษาแพลมออกมาจากถุงกระดาษที่ตกอยู่บนพื้น เซบาสเตียนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างหงุดหงิด ก่อนก้มลงเก็บถือติดมือเอาเข้าไปโยนใส่ตะกร้าในห้องน้ำ
“เออ! รอเรียนจบก่อนก็ได้วะ”
บอกกับตัวเองและตะกร้าผ้าที่มีชุดนักศึกษาอยู่ในนั้นอย่างปลงตกเสร็จ ชายหนุ่มก็ยกมือลูบติ่งหูที่ยังรู้สึกแสบไม่จางหายป้อยๆ ก่อนเขาจะก้าวเข้าห้องอาบน้ำ แล้วเลื่อนประตูกระจกปิดด้วยมือหนักๆ อย่างขุ่นเคืองในอารมณ์ไม่หาย
สี่ปีต่อมา…
มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ยี่ห้อหรูกำลังวิ่งโฉบไปทางซ้ายทีขวาทีเหมือนงูเลื้อยอยู่บนถนนสายหลักจากชลบุรีมุ่งตรงสู่กรุงเทพมหานคร ดูเหมือนคนที่ขับขี่มันกำลังสนุกสนานอย่างเต็มที่ หากสาวน้อยที่นั่งซ้อนท้ายไม่ได้อยู่ในอารมณ์สุนทรีย์ด้วยเลยสักนิด เธอไม่ได้กลัวเรื่องเกิดอุบัติเหตุหรอกนะ เพราะตีหนึ่งครึ่งเช่นนี้ถนนว่างตลอดสาย นานๆ ทีถึงจะมีรถขับผ่านมาสักคัน และความเร็วของเจ้าบิ๊กไบค์คันโตในขณะนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเต่าคลาน โอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุน้อยมาก แต่ขับขี่ราวกับบิดาเป็นเจ้าของถนนแบบนี้เธอเกรงว่าทางหลวงจะมาซิวเอาได้ นี่ต่างหากที่น่ากังวล
“เล็ก! เลิกเล่นได้แล้ว เดี๋ยวพ่อนายก็ตามมาแจกใบสั่งหรอก”
หญิงสาวตะโกนเตือนพร้อมกับตบไหล่คนขับขี่ช่วยย้ำอีกแรง ทว่าเพื่อนหนุ่มกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงพาเจ้าสองล้อคันเบ้อเริ่มขับฉวัดเฉวียนไปทั่วถนนอยู่เช่นเดิม มิหนำซ้ำยังแกล้งยกล้อกะทันหัน จนคนที่นั่งซ้อนท้ายหวีดร้องออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจ
“ว้ายยย!”
สองมือเล็กคว้าเสื้อหนังตรงเอวคนขับเอาไว้เกือบไม่ทัน ไม่งั้นคงได้ร่วงลงไปจูบถนนเป็นแน่แท้ เจ็บตัวน่ะคงไม่เท่าไร เพราะรถขับไม่เร็วมาก แต่ไปนอนเล่นกลางถนนตอนตีหนึ่งครึ่งมันคงไม่สนุกนักหรอก และไอ้กระโปรงสั้นลายสกอตเคลียขาอ่อนที่เธอใส่อยู่คู่กับเสื้อกล้ามสีขาวทับด้วยแจ๊คเก็ตยีนส์เอวลอย คิดว่าถ้าหล่นลงไปท่าคงไม่สวยเป็นแน่ ก็ตอนคนชวนโทร.มานัดแนะว่าจะพาไปขับรถเลียบชายหาดที่พัทยาเล่น เธอกะว่าจะเจอรถสปอร์ตเปิดประทุนเสียอีก ไม่คิดว่าเพื่อนหนุ่มจะแว้นมารับแบบนี้
พอมาถึงไอ้เพื่อนซี้ตัวดีก็จับเธอสวมหมวกกันน็อก แล้วสั่งให้ขึ้นรถทันที ดีที่กระโปรงมันเป็นแบบจีบรอบก็เลยไม่มีปัญหาในการนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์ คีรดาจึงปล่อยเลยตามเลย งานนี้ถึงไหนถึงกันละ แม้ว่าพาหนะในการนำเที่ยวในคืนนี้จะเป็นมอเตอร์ไซค์ แต่ก็ดูไม่เลวร้ายนัก คิดอีกทีมันก็เท่ดีไม่หยอก เพราะยี่ห้อและรุ่นของซูเปอร์ไบค์คันโตที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาแพงหูดับ ถ้าเงินไม่เหลือกินเหลือใช้ไม่มีปัญญาซื้อมาขับเล่นแน่นอน ดูๆ ไปก็ไม่เหมือนแว้นหนุ่มกับสก๊อยสาวซะทีเดียวหรอก
ช่วงนี้มหาวิทยาลัยปิดเทอม หลังจากเซมิรอนเรียนจบปริญญาตรีที่ประเทศเยอรมนีเขาก็เรียนปริญญาโทที่นั่นต่อเลย จะกลับมาเมืองไทยเฉพาะช่วงปิดเทอมเท่านั้น แล้วครั้งนี้เขาก็เพิ่งมาเยือนเมืองไทยยังไม่ครบอาทิตย์ หนุ่มน้อยวัยยี่สิบสองจึงกะจะเที่ยวให้ทั่วเมืองไทย เอาให้หนำใจและให้หายคิดถึงกันไปข้างหนึ่งเลย
