บทที่ 1 บทที่ 1
"อื้อ พี่ทศอย่าเลียแบบนั้น"
"ไม่ให้เลียแบบนี้จะให้พี่เลียแบบไหน แบบนี้ไหม"
ลิ้นของเขาตวัดปาดและแทรกลึกกับกลีบนาง ก่อนจะดูดติ่งเกสรแรงๆ จนเธอเสียวซ่านไปถึงเส้นประสาท มือของเธอจิกและหยุมหัวเขาให้ชิดเข้าไปอีก โอ...แบบนี้ดีจัง
"อะ อ๊า พี่ทศ"
"อืม"
ลิ้นของเขาปาดไล้ละเลงรัว ก่อนที่จะแทรกนิ้วเข้าไปเสียดสีจนมีเสียเฉพาะ มันดังเข้าไปในหูของเธอ ในประสาทของเธอ ทุกอณูของเธอ ถูกเขาครอบงำไว้จนหมด
"อะพี่ทศ รัมจะไม่ไหว"
"ไหวสิ...ต้องให้พี่ใส่แบบที่รัมชอบ"
เขาว่า ก่อนจะดึงมือเธอไปจับกับบางส่วนที่แข็ง...และใหญ่
เธอจับมันและบีบ
ความรู้สึกจากเสียวแปรเปลี่ยน เป็นแค้น!
ลืมไปได้ยังไงกัน ว่าเขาทำร้ายใจเธอขนาดไหนนะยัยรัม ยังจะยอมให้เขาใส่ไอ้นั่นเข้ามาในตัวอีกหรือ
ไม่มีทาง ไม่มีทาง
รัมภาภัสเหมือนจะหัวร้อนขึ้นอย่างเฉียบพลัน เมื่อกี้ยังเสียว แต่ตอนนี้โมโหแทนเสียวละโว้ย!
มือนั้นกำแล้ว บีบ บีบ บีบ
แตกคามือเหอะไอ้คนใจร้าย
ทำไมมันแข็ง...ยังกับเหล็ก
ยิ่งบีบก็ยิ่งแข็งยิ่งเจ็บ แล้วเธอก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงปลุกเสียดหูดังขึ้นจากไอโฟนของเธอ
รัมภาภัสกะพริบตาปริบๆ หัวใจเธอยังเต้นตุบๆ ขณะที่มองไปรอบตัว มือของเธอกำลังกำหัวเตียงแน่น ไม่ใช่ส่วนนั้นของใครสักหน่อย!
"โอ๊ย ฝันบ้าอะไรนะยัยรัม ฝันเสนียด ฝันทุเรศ"
รู้ตัวละว่าเมื่อกี้ฝัน แถมยังละเมอกำหัวเตียงแน่นบีบอีกต่างหาก และนอกจากละเมอกำหัวเตียงแล้ว
เธอหน้าแดงขึ้นนิดๆ
รับรู้ว่าตัวเองแฉะไปหมดตรงนั้น
ตรงพื้นที่สาวที่เคยมีคนๆ เดียวได้ดู ได้จับ ได้ทำอะไรต่อมิอะไร แล้วมันก็ร้างจนหยากไย่ขึ้น ไร้อารมณ์ทางเพศมานานโข
เธอฝันเปียก!
ใช่ไหมวะนั่น
แถมยังฝันถึงอดีต! อีกต่างหาก
หึ...
เมื่อไหร่จะลืมตาบ้านี้สักทีนะ
เธอควรจะโหลดแอพทินเดอร์มาปัดๆ มาหาคนบำบัดอารมณ์ อย่างที่เพื่อนซี้ว่า เธอควรจะปลดปล่อยบ้าง เป็นแม่ชีมานานแล้ว ควรจะมูฟออนได้แล้ว
เอ่อ...ก็มูฟออนแหละ
แต่ก็มูฟออนเป็นวงกลมงะ ถึงยังเปิดใจรับใครไม่ได้สักที
ตกลงใจแล้วละว่าวันนี้ วันที่เธอเริ่มสัมภาษณ์งานใหม่นี่แหละ เธอจะมูฟออนจากไอ้พี่ทศคนใจร้าย ไปปัดทินเดอร์ เปิดใจหาคนมาเดตมั่ง
รัมภาภัสลุกขึ้นก่อนจะคว้าผ้าขนหนูเข้าไปอาบน้ำ
ตั้งใจว่างานใหม่จะมาพร้อมผู้ใหม่ ที่ทำให้เธอมูฟออนไปได้สักที
ห้าปีแล้วนะ?
เธอควรจะลืมเขาได้แล้ว
................
"สายแล้ว สายแล้ว"
อุทานออกมาอย่างลนลาน แล้วรีบวิ่งขึ้นลิฟต์ไป รัมภาภัส รีบร้องตะโกนบอกคนในลิฟต์ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิด
"รอก่อนค่า ไปด้วยคนค่า"
ประตูที่เกือบจะปิดแล้วเผยเปิดออก เธอวิ่งผลุบเข้าไปในนั้น ตามองนาฬิกาข้อมือตลอด แล้วพร่ำบ่นงึมงำกับตัวเอง
"อีกห้านาที จะทันไหมนะ คนสัมภาษณ์ย้ำแล้วย้ำอีกด้วย ว่าให้รีบ ๆ จะได้เจอบอส"
คนที่กำลังก้มหน้ากับไอแพคและเป็นคนเปิดประตูลิฟต์ค้างไว้ให้กับหญิงสาวตัวเล็กเท่าไหล่เขา ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา หลุบตามองดูคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา
เธอสูงแค่คางเขา
ทรงผมของเธอเกล้าเป็นมวยเรียบร้อย ตัวของเธอเล็ก แต่สูงเพรียวได้ส่วน ตาคมหรี่ลง มองท้ายทอย...สวยนั่น
เสียงคุ้นมาก
ทุกอย่างคุ้นไปหมด
เธอสวมสูทพอดีตัวสีน้ำเงิน แบบชุดเหมาะเจาะกับรูปร่างของเธอ ทำให้เธอยิ่งดูดีมาก...เห็นแค่ข้างหลัง...แค่เสียง ทศชวินทร์ก็ใจเต้นแรงขึ้นมาทันที
ตึ๊ง!
เสียงลิฟต์บอกเมื่อถึงชั้น คนตัวเล็กเดินแกมวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่ทศชวินทร์เดินตามหลังเธอช้าๆ เจตนาให้เธอนำไปก่อน
วันนี้เขามีนัดสัมภาษณ์เลขานุการส่วนตัว
เขายิ้มนิดๆ แล้วถ่วงเวลาให้ร่างบางลับสายตาไปก่อนแล้ว ค่อยเดินเข้าไปที่ห้องของตัวเอง พอเดินเข้าไปเอกสารสัมภาษณ์งาน เรซูเม่ ก็รออยู่บนโต๊ะแล้วเรียบร้อย
"คุณเกด"
เขากดโทรศัพท์ติดต่อภายใน หาหัวหน้าแผนกบุคคล
"คะ บอส"
"ผมเห็นเอกสารสมัครงานของว่าที่เลขานุการผมแล้ว วันนี้เรียกสัมภาษณ์กี่คน"
"สามคนค่ะบอส มาแล้วครบทั้งสามคนค่ะ รอให้บอสเรียกสัมภาษณ์"
"อืม...ผมอ่านเอกสารแล้ว"
เขาไล้นิ้วไปกับแฟ้มพลาสติกใส เจอแล้ว...รัมภาภัส เตชะวรดี เธอยังคงใช้ชื่อเดิม นามสกุลเดิม เขาไล้สายตากับประวัติของเธอคร่าวๆ ก่อนจะยิ้มน้อยๆ กับรูปถ่ายสมัครงานของเธอ
บางทีโลกก็เหวี่ยงสิ่งที่คิดว่าหลุดมือไปแล้วให้กลับคืนมา
บางที...เขาก็อาจจะแค่อยากเฝ้าดูและตอบแทนเธอในสิ่งที่เขาเคยทำไม่ดีไป
"ผมรับเลยก็แล้วกันครับ"
"คะ?"
"ผมเลือกเลยก็แล้วกัน ผมเลือกคุณรัมภาภัส นัดเธอทำงานได้เลย เอาที่เธอสะดวกพร้อมเริ่มงาน เงินเดือนก็ตามเกณฑ์บริษัท ตามตำแหน่งเลขาของผม"
"เอ๋ รับเลยหรือคะ"
ทางนั้นดูจะแปลกใจ ทำงานกับคุณทศชวินทร์มาหลายปี ปรกติเขาจะเข้มข้นในการรับคนโดยเฉพาะตำแหน่งนี้ แต่นี่ทำไมรับง่ายจังเลยแหะ สงสัยคนนี้จะมีดี ถูกใจบอสแน่ๆ ถึงได้รับเร็วมาก
แต่บอสไม่เคยมีประวัติชู้สาว
ก็ท่านแต่งงานไปแล้ว
"ครับ รับเลย"
เอาเถอะเจ้านายรับก็รับ เธอไม่ควรสงสัยอะไร วางสายจากเขาแล้ว เธอก็เม้มปากเล็กน้อย แล้วก็บอกให้ทั้งสามกลับไปก่อน ค่อยโทรศัพท์แจ้งผลก็แล้วกันจะได้ไม่น่าเกลียดมากนัก...
ตาของเธอมองตามหลังผู้หญิงที่เจ้านายเลือกเป็นเลขา
อืม...
ชักจะมีอะไรไม่ชอบมาพากล
หัวหน้าแผนกคิดในใจ แน่นอนว่าหล่อนจะต้องจับตามอง การมาทำงานของแม่เลขาคนใหม่นี่อย่างเพ่งเล็งเป็นพิเศษเสียแล้ว
