บทที่ 13 บทที่ 13

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นในตอนสาย ทศชวินทร์เอ่ยอนุญาต เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เปิดประตูห้องเข้ามาเขาก็ยิ้มกว้างส่งให้

“ขอโทษค่ะ ที่มาสาย” เสียงหวานเอ่ยขอโทษ เขาพยักหน้าแล้วก้มลงมองเอกสารตรงหน้า ขณะที่เธอเดินมานั่งที่โต๊ะประจำของเธอ

เมื่อประตูห้องปิดแล้ว ตอนนี้เขากับเธอก็อยู่เพียงลำพังสองต่อสอง

ร่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ