บทที่ 2 บทที่ 2
ข่าวดีที่สุดสำหรับรัมภาภัสคือเธอสัมภาษณ์งานผ่าน!
เห็นไหมว่าคนอย่างเธอไม่ได้โชคร้ายไปตลอดกาลหรอกน่า
เธอฉลองด้วยการซื้อเสื้อผ้าใหม่มาสามชุด กะเลือกที่จะสลับใส่ไปทำงานได้ มีสูทเพิ่มอีกชุดหนึ่ง สูทนี้มาจากจารวี เพื่อนซี้ที่ลงขันช่วยเธอซื้อ เลือกเอาแบรนด์มีราคาพอสมควร และเป็นชุดมือสอง เพราะงานของรัมภาภัสจะต้องอยู่กับผู้บริหาร เธอก็ควรจะเลือกเสื้อผ้าหน้าผมให้เหมาะเจาะกับตำแหน่งไปด้วย
เงินเดือนที่ทางนั้นเสนอมา ห้าหมื่นบาท สำหรับตำแหน่งเลขาผู้บริหาร มันก็ต้องแต่งตัวให้เจ้านายไม่อาย จารวีผู้มีตำแหน่งงานก้าวหน้ากว่าเพื่อนสนิทบอกและสอนมา บางอย่างในตำรามหาวิทยาลัยก็ไม่ได้มีสอนมีบอก ก็ต้องใช้ประสบการณ์ส่วนตัวนี่แหละ
"จำเป็นมากนะ รูปลักษณ์นี่"
จารวีว่า พร้อมกับยัดเสื้อผ้ามาให้เพื่อนอีกหลายชุด แน่นอนว่าเป็นชุดเดิมจากเธอ ให้ฟรี แต่ละตัวเป็นแบรนด์ดัง
"เฮ้ย มากไปไหมอะยัยจา"
"ไม่เยอะๆ แบรนด์พวกนี้ใส่ได้ตลอดเพราะแบบและยี่ห้อของมันนะแก เอ้าฉันแถมกระเป๋าให้ใบหนึ่ง ยินดีด้วยกับตำแหน่งเลขานุการผู้บริหาร"
จารวีตบบ่าของเพื่อนซี้ รัมภาภัสถึงกับน้ำตาคลอกับความเกื้อหนุนนี้ กระเป๋าที่เพื่อนให้ ในชอปก็ราคาเกือบแสนละนั่น เพื่อนกล้าให้ แต่เธอเกือบไม่กล้ารับ ต้องโดนด่านั่นแหละถึงได้รับมา
จารวีไม่ได้เดือดร้อน มีของพวกนี้เยอะจนล้นตู้ และที่ให้เพื่อนไปเธอก็หามาเติมใหม่ เธอเป็นลูกคุณหนูอยู่แล้ว สมบัติพ่อแม่ให้ก็มากมาย แถมยังมาต่อยอดทำงานเงินเดือนแสนกว่าๆ เอาอะไรมาลำบากและไม่เต็มใจกับการโละของให้เพื่อนรักไปบ้าง
สำหรับเธอรัมภาภัสเป็นสาวน่ารัก สู้ชีวิต และหยิ่งพอตัว
เป็นเพื่อนที่ดีมาก
และเป็นคนโชคร้าย...มาหลายหนจริงๆ
คบกันมายาวนานจนพากันอายุเฉียดสามสิบร่อมร่อล่ะ เรื่องของเพื่อนมีให้ซี้ดตลอดเวลา แม้กระทั่งเรื่องโดนไล่ออกล่าสุดนี่ บางทีการเป็นคนสวยก็ทำให้เพื่อนลำบากและต้องมีเขี้ยวเล็บ
เธอชวนรัมภาภัสมาทำงานด้วยกัน แต่เพื่อนบอกว่าขอหางานเองก่อน ตอนนี้ก็ได้งานสมใจละ ตำแหน่งดีกว่าเดิมด้วย เลขาผู้บริหาร...
เอ...
จะว่าไปชื่่อของซีอีโอตอนนี้ คุ้นมาก ไหนจะนามสกุลเขาอีก
"แกไปทำงานเป็นเลขาใคร?"
เพื่อนเกริ่นถาม หลังจากที่ออกมาจากคอนโดของตัวเอง แวะชอปปิง พารัมภาภัสทำผมทรงใหม่ เพื่อต้อนรับงานใหม่พรุ่งนี้
"อืม..."
ดีใจจนลืมชื่อเจ้านายไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดทบทวน ว่าเธอสมัครตำแหน่งเลขานุการ ของซีอีโอ บริษัทไหน...
"ก็ของซีอีโอน่ะแก เอ่อ...ทำไมจู่ๆ สติฉันเบลอ ลืมชื่อเค้าไปได้นะ"
รัมภาภัสหัวเราะ แล้วเคาะหัวตัวเองเบาๆ
"แกเอ๊ย ฉันมัวแต่ตื่นเต้นดีใจ ไม่คิดว่าจะผ่าน บริษัทใหญ่ขนาดนั้นอะ พอผ่าน ลืมไปหมดเลยเนี่ย"
"บริษัท เค เทเลคอม ใช่ปะ"
"อื้อ"
"ยัยรัม"
จารวีเม้มปาก คิดลังเลอยู่ว่าจะเตือนเพื่อนก่อนดีไหม เห็นหน้าระรื่นของรัมภาภัสก็ยิ่งหนักใจ ถ้าเธอบอกไปเพื่อนจะไปลาออกไหมละนั่น
"หืม? ทำหน้าแปลกๆ ทำไมเหรอ แกรู้อะไรมา เค้า...เค้าเป็นยังไงล่ะ ว่าที่เจ้านายใหม่ฉันน่ะ"
"เค้าเป็นคนที่แกอาจจะไม่อยากเจอมากที่สุดในโลก"
เกริ่นมาแบบนี้ รัมภาภัสก็ขมวดคิ้ว ใจเต้นแปลกๆ จารวีดึงมือเพื่อนมาบีบเบาๆ เธอคบหากับรัมภาภัสมานาน นานจนเกือบจะรู้ทุกช่วงเวลาของชีวิตเพื่อน
และมีช่วงเวลาหนึ่งที่รัมภาภัสต้องเรียกได้ว่าเจ็บหนัก...
เพราะผู้ชายคนหนึ่ง
"ยังไงหรือแก"
"ซีอีโอตอนนี้ของบริษัท เค เทเลคอม"
จารวีตัดสินใจบอกกับเพื่อนรักในที่สุด
"ชื่อทศชวินทร์ จารศิระวัฒนา"
หน้าของรัมภาภัสถึงกับซีดเผือด หัวใจราวกับจะหยุดเต้นไปชั่วคราว
มือของเธอที่เพื่อนจับไว้เย็นเชียบ
เธอไม่ได้ยินชื่อนี้มาเกือบห้าปีแล้วสินะ...
เจตนาจะไม่อยากรับรู้อยากได้ยินอะไรทั้งสิ้น
แต่ใครจะไปคิด ว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับเธอแบบนี้
"ว่าไงล่ะยัยรัม แกจะยังไปทำงานที่นั่นอยู่ไหม?"
นิ่งไปครู่ใหญ่ คำว่ากูสู้ชีวิตแต่ชีวิตสู้กลับ ที่เค้าฮิตๆ กันแวบขึ้นมาในหัว
เธอเม้มปากแน่น เมื่อนึกถึงความหลังที่ฝังลึกเป็นแผลเป็นมาจนถึงตอนนี้
"ทำไมจะไม่ไปทำล่ะ ฉันไม่ทิ้งเงินครึ่งแสนไป เพราะต้องไปทำงานกับแฟนเก่าหรอกนะ"
จารวีมองหน้าเพื่อนแล้วหรี่ตาลง
ก่อนจะยิ้มหวานส่งให้กับรัมภาภัส
แน่นอนว่าประสบการณ์มากมายหลายอย่าง เปลี่ยนรัมภาภัสคนในวันวานให้เปลี่ยนแปรไปอย่างสิ้นเชิง
เขาเคยทำเธอ แล้วถึงตอนนี้เธอก็จะได้โอกาสทำเขากลับ!
เขาต้องชดใช้...ให้เธอ
รัมภาภัสสาบานกับตัวเอง
