บทที่ 3 บทที่ 3
การที่รู้ว่าใครจะเป็นเจ้านายของเธอ ทำให้รัมภาภัส นอนไม่หลับเกือบทั้งคืน
ใจเธอคิดทบทวน คิดถึงเรื่องต่างๆ นานา ระหว่างเธอกับเขา...
เขาคืออดีตคนเคยรัก
คนที่ได้เธอเป็นคนแรก
คนที่สอนเธอให้รู้จักคำว่ารัก
และสอนให้รู้จักคำว่าเจ็บปวดเพราะรักมันเป็นอย่างไร
อา...
หญิงสาวเม้มปากแน่น อดีตคนเคยคุ้น จะต้องไปทำงานให้กับเขาในฐานะลูกน้องของเขา ถ้าเป็นเธอคนเดิมที่เคยอ่อนไหว คงจะทำใจไม่ได้
แต่ตอนนี้ เวลามันเปลี่ยนเธอไปเยอะมาก
ต้องทำใจได้สิ!
แล้ว...ก็ต้องทำความลำบากใจให้เขาเป็นการตอบโต้ด้วยเช่นกัน
เธอรักมากจนเป็นแค้น กับสิ่งที่เขาทำ เขาทอดทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี หนีเธอไปเรียนต่อเมืองนอกและแต่งงาน...
หึ...
รัมภาภัสอาบน้ำชำระล้างร่างกาย เธอมองเงาในกระจกหลังจากที่อาบน้ำเรียบร้อยแล้ว หน้าของเธอดูโทรมเล็กน้อย ใต้ตาเป็นวงคล้ำไม่เป็นไร เครื่องสำอางและการแต่งหน้าระดับเทพช่วยเธอได้ เพราะหน้าที่เลขาที่ต้องดูดี ดูสวย ทำให้เธอไปเข้าคอสเรียนแต่งหน้า เข้าใจใบหน้าและเทรนการแต่งหน้าเป็นอย่างดี สมัยตอนตกงานเธอถึงกับไปรับงานแต่งหน้าด้วยซ้ำ แค่จะเนรมิตรให้ตัวเองสวยจนแฟนเก่าตะลึงและเกือบจำไม่ได้ ทำไมเธอจะทำไม่ได้
เธอจะต้องทำให้เขารู้สึก...
เธอจะป่วนชีวิตของเขา...
พี่ทศพี่จะต้องชดใช้ให้กับฉัน
รัมภาท่องบอกตัวเอง นัยน์ตานั้นเปี่ยมไปด้วยพลังอันเร้นลับของเพศหญิง
พลังแห่งการอยากเอาชนะ...
พลังของการได้แก้แค้น
มาดูกันว่าการเจอกันวันแรกนี้ เธอจะทำได้ดีขนาดไหน
ถ่านไฟเก่าอย่างเธอที่ตอนนี้อัพเกรดเป็นเตาไฟฟ้าแล้ว
แค่เสียบปลั๊กก็ติดพร้อม!
รัมภาภัสหยิบเอากระเป๋าเครื่องสำอางมากางและเริ่มจัดการแปลงโฉมตัวเองให้สวยสุดใจ เพื่อพร้อมสำหรับ 'งาน' ของเธอ
............
ทศชวินทร์ยอมรับว่าเช้านี้สำหรับเขามันยากพอสมควรกับการต้องเผชิญหน้ากับ 'อดีต' คนเคยรักอย่างรัมภาภัส
เขารู้ว่าเขาทำอะไรลงไปบ้างกับเธอ
เขารู้ทั้งหมด...
ชายหนุ่มลอบถอนใจ ขณะที่ปรายตามองภรรยาที่กำลังผูกเนคไทให้ วิจิตรามันจะทำหน้าที่นี้ให้เขาประจำถ้าเธออยู่ ถือว่าเป็นหน้าที่ ช่วยเขาผูกไทด์ และรับประทานอาหารเช้าร่วมกัน จนไปส่งเขาที่รถ...
หน้าที่...
"ไทด์ที่ฉันซื้อให้เข้ากับเชิ้ตของคุณดี ของเวอร์ซาเช่ คอลเลคชั่นล่าสุด ลายกราฟฟิค...เน้นโทนสีฟ้าน้ำทะเล" ริมฝีปากเคลือบสีแดงสดนั่น บรรยายไปด้วย ขณะที่มองหน้าเขา เธอไล้นิ้วกับสันกรามเขา ทศชวินทร์ปรายตามองเธอ ริมฝีปากของเขาไม่ได้ยกเป็นรอยยิ้ม เขาพึมพำขอบคุณเธอ แล้วขยับไทด์ที่เธอผูกให้ แบบและสีของมันคือสิ่งที่เธอชอบ...ไม่ใช่แบบที่เขาชอบ
"ไม่ถามเหรอว่าเท่าไหร่?" เปรยขึ้นมาอีก ขณะที่ดูความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกเงาบ้าง บ้านของทศชวินทร์เป็นครอบครัวใหญ่ พร้อมหน้า โดยเฉพาะเวลาอาหาร เธอก็จะต้องดูดีอย่างจงใจไม่ให้น้อยหน้าใครในบ้านนี้
"ไม่ถาม เพราะไม่อยากจ่ายคืนเท่าตัว" เสียงนุ่มทุ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาตอบ ก่อนที่จะถือกระเป๋าเอกสารแล้วชิงจะเดินลงไปก่อน แต่วิจิตรารีบมาคล้องแขนเขาไว้ พร้อมกับขึงตาใส่เขา ริมฝีปากอวบอิ่มเซ็กซี่คือสิ่งที่โดดเด่นที่สุดในเครื่องหน้าของเธอ เอ่ยต่อเสียงหวาน
มันคือความหวานฉาบยาพิษ
เขารู้...
"เห็นไวน์เป็นอะไร ก็ซื้อให้สามีทำไมจะต้องมาคืนกันเท่าตัว"
"คุณรู้ว่าคุณเป็นคนยังไงไวน์" เขายิ้ม นัยน์ตานั้นส่งประกายบางอย่าง ประกายตาที่เธอไม่ชอบเลย...
มันเหยียด
รู้ทัน
วิจิตราเชิดหน้าก่อนจะหัวเราะร่า เธอจูบแก้มเขาอย่างจงใจกดน้ำหนัก เพื่อให้มีสีลิปสติกติดแก้มเขาลงไปข้างล่าง แล้วเอียงหน้าซบกับแขนเขา ด้วยกิริยาออดอ้อน
"ก็เป็นคนที่รักสามีที่สุดยังไงล่ะคะ"
ทศชวินทร์ไม่ได้ตอบอะไร เขากับเธอเดินลงมาด้านล่าง ที่ห้องรับประทานอาหารของครอบครัว ตั้งโต๊ะตรงเวลาคือ 7.30 น. ตามฤกษ์เวลาของคุณย่า...ที่เป็นเวลามาตรฐานที่ทุกคนจะต้องลงมาครบหน้า ตรงเวลา
ไม่ว่าจะอยู่สภาพไหน ยกเว้นว่าป่วยลงไม่ไหวจริงๆ หรือไม่อยู่บ้านนั่นแหละ ถึงไม่ต้องลงมา
ที่โต๊ะมีคุณสารภีนั่งเป็นประธาน ท่านสวมแว่นทรงกลม และคล้องสายแว่น สายแว่นของท่านแต่ล่ะเส้นไม่ธรรมดาเพราะประดับอัญมณีและออกแบบเป็นพิเศษ
เครื่องประดับแพรวพราวไปทั้งตัวท่าน เขาเคยคิดขำๆ ว่าถ้าย่าเขาหายไปนี่ คนอุ้มท่านคงจะได้เงินไปตั้งตัวเกือบชั่วชีวิตกระมัง
วิจิตรายามอยู่บ้าน แน่นอนว่าหล่อนก็ประโคมแต่งพอๆ กับคุณย่า...
บิดาของเขาคุณเทิดพล วันนี้ท่านอยู่บ้าน หลังจากที่โดนมารดาบ่นว่าเรื่องชอบไปเข้าสถานปฏิบัติธรรม เขาพอจะรู้ว่าทำไมพ่อเขาถึงไม่ชอบอยู่บ้านนัก ก็ตั้งแต่มารดาเขาตายไปเมื่อสองปีก่อน ท่านก็ทิ้งหน้าที่ทำงานในมือลูกชายเต็มที่ เหมือนปล่อยทุกอย่างทิ้ง หันหน้าไปหาความสงบ เนื่องจากยังทำใจไม่ได้กับการตายของคุณชนาพร
และทนุพลน้องชายของเขา นั่งทำหน้าเซ็งๆ เล็กน้อย โดยมีคุณย่ากำลังบ่นว่าอยู่ ก็หมอนั่นเพิ่งจะกลับมาจากการไปอยู่อเมริกา สุดท้ายก็ยอมกลับเสียที
อาหารบนโต๊ะวันนี้เป็นข้าวต้ม มีเครื่องเคียง พอเขาทรุดตัวลงนั่ง กาแฟสดและน้ำส้มก็ถูกรินเสิร์ฟ คนรับใช้ทุกคนถูกคุณย่าฝึกมาเป็นอย่างดี อยู่ในระเบียบวินัยไม่บกพร่อง รวมถึงลูกหลานเกือบทุกคน
แค่เกือบ...
เพราะบางทีคุณย่าก็ตึงจนทำให้คนในครอบครัวไม่มีความสุขเอาเสียเลย
ทศชวินทร์ลอบถอนใจ เขาปรายตามองไปยังสตรีข้างๆ หล่อนกำลังชักชวนคุณย่าพูดคุย หัวเราะต่อกระซิก ดูจะเข้ากันเป็นอย่างดี
ก็ท่านเลือกมาเองก็คงจะต้องถูกใจนั่นแหละ
หล่อนสวย รวย อยู่ในชาติตระกูลของไฮโซระดับพันล้าน นี่คือโปรไฟล์ที่คุณย่ามองว่าพลาดไม่ได้ ให้มาเกี่ยวดองกับหลานชายคนโตอย่างเขา
แผนการจับเขาแต่งงานของคุณย่า มันทำให้แผนทุกอย่างของเขาเละเทะไปหมด...
แต่เขาก็จำต้องทำ โดยคิดว่าเพื่อไม่ให้คนในครอบครัวเดือดร้อน และคิดว่าเขานั้นจะตัดใจจาก 'หล่อน' ได้
เขาถอนใจน้อยๆ เมื่อจิบกาแฟทีละน้อย ตักข้าวสองสามคำพอเป็นพิธี หูก็ฟังภรรยาคุยกับคุณย่าแบบฟังผ่านๆ ไม่ได้สังเกตสายตาของน้องชาย ที่กำลังมองจับจ้องวิจิตรา...ด้วยนัยน์ตาเป็นประกายวับวาม
"ผมไปทำงานก่อนนะครับ"
"ทำไมวันนี้รีบล่ะตาทศ" ย่าของเขาถาม ตามองไปยังชามข้าวของหลานชายมันพร่องไปเพียงเล็กน้อย
"มีงานด่วนต้องเคลียร์น่ะครับ เพิ่งรับเลขาคนใหม่มาด้วย ต้องเทรนงานกันหน่อย ผมขอตัวก่อนนะ"
เขาตอบ แล้วบอกลาทุกคน ก่อนจะเดินออกจากห้องรับประทานอาหาร
ใจของเขาโลดแล่นไปถึงที่ทำงานแล้วตอนนี้
เธอจะรู้ไหมนะว่าเขาเป็นเจ้านายของเธอ
จะแปลกใจไหมที่เจอหน้าเขา...
จะโกรธ หรือจะลาออกเลยก็สุดจะเดา
ทศชวินทร์ถอนใจอีกเฮือกหนึ่ง แล้วก้าวขึ้นไปบนรถที่เขาใช้ประจำ คนขับรออยู่แล้ว พอนายขึ้นก็สตาร์ทและตรงออกไปจากบ้าน เพื่อไปยังที่ทำงาน
