บทที่ 4 บทที่ 4

เวลา 8.30 น.

เพราะรถติดทำให้เขามาสายกว่าที่ตั้งใจไว้ ทั้งที่ตั้งใจจะมาทำงานก่อนเวลา จริงๆ แล้วเวลาทำงานของเขาคือเริ่มที่ 9.00 น. และเลขาของเขาก็ต้องเข้างานเวลาเดียวกับเขาคือ 9.00 น. เช่นกัน

แต่ทศชวินทร์ตั้งใจจะมาก่อน นั่นก็เพราะอยากเตรียมใจในการพบกับเธอ ครั้งแรกในรอบหลายปี เขาตื่นเต้นมาก...เธอจะทำหน้าอย่างไรนะ

จะดีใจ

หรือจะลาออกเลยตั้งแต่วันแรก

มันก็สุดจะเดาจริงๆ 

เขาถอนใจน้อยๆ แล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานของตนเอง ลิฟต์ส่วนตัวทำให้เขาไม่ต้องเดินผ่านแผนกไหน ตรงจากลานจอดรถขึ้นไปยังห้องทำงานของเขาโดยตรง 

พอเขาเปิดประตูไป เขาก็สะดุ้งนิดๆ เมื่อพบกับหญิงสาวร่างเพรียวระหงที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำหน้าที่ของเธอ 

เธอมาก่อนเขาอีกหรือนี่

ใจของเขาเต้นแรงกว่าจังหวะปรกติ 

ประตูเปิดทำให้หญิงสาวที่นั่งอยู่หันขวับมาทางเขา...

นัยน์ตาของเขาและเธอมองสบกัน

หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น...

เธอแย้มริมฝีปากยิ้มทักทาย ก่อนจะลุกขึ้นยกมือไหว้เขาอย่างนอบน้อม แล้วเอ่ยทักทายเขา ด้วยน้ำเสียงหวานใส เธอเป็นคนเสียงเพราะมาก เขาจำได้ เขาจำได้ทุกอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้

"สวัสดีค่ะบอส ฉันต้องแนะนำตัวไหมคะ? ดูเหมือนว่าเราอาจจะเคยรู้จักกันแล้ว"

ปฏิกิริยานี้ไม่ใช่สิ่งที่ทศชวินทร์ได้คาดเดาไว้ มันนอกเหนือจากสิ่งที่เขาคิดไว้

"เอ่อ...สวัสดี รัม ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน" เหมือนว่าเขาจะยังตั้งสติไม่ได้ ที่เธอดันเอ่ยทักทายเขา มันเต็มไปด้วยมารยาท ความหมางเมินนั้นอยู่ในแววตากลมหวานของเธอ ที่มองมายังเขาแน่วแน่

"ยินดีมากค่ะที่ได้ทำงานกับบอส"

เธอยังคงยิ้มให้เขา แต่สายตาของเธอมันปกปิดความเย็นชาหมางเมินไม่มิดจริงๆ 

รัมภาภัสมองเขา มอง และมอง จ้องราวกับจะกินเขาเข้าไปทางสายตา ถ้าเป็นไปได้

เขาดูดีกว่าเดิม

สมาร์ทขึ้นเพราะวัย 

เขาที่เธอเคยเห็นมักจะแต่งตัวในชุดนักศึกษา หรือเสื้อยืดกางเกงยีน ไม่ค่อยแต่งตัวเป็นพิธีรีตรองเท่าไหร่ เขาในชุดสูทและผูกไทด์แบบนี้ ช่าง...หล่อเหลาบาดใจเหลือเกิน

ใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เขายังมีอิทธิพลกับตัวเธอเป็นอย่างมาก 

จะดีไหมถ้าเธอจะทำแบบนั้น

รัมภาภัสเม้มปาก แล้วตอบตกลงกับตัวเอง

ดีสิ...

มันจะต้องดี

การแก้แค้นมันหวานหอมจะตายไป 

ตอบกับตัวเองแบบนั้นแล้ว สายตาของเธอก็อ่อนเชื่อมลง เมื่อเขามองสบตาด้วยอีกครั้ง

มารยาหญิงกี่เล่มเกวียนเธอก็จะนำมาใช้

เพื่อจัดการให้เขาได้รับความเจ็บปวดอย่างที่เธอเคยเจ็บเจียนตายกว่าจะลุกขึ้นมาเป็นรัมภาภัสคนใหม่ได้ ก็ใช้เวลานานมากเหลือเกิน

และรักใครไม่ได้ลงอีกเลยจนถึงตอนนี้

นอกจาก...

เธอมองคนตรงหน้า เขาไปนั่งตรงโต๊ะของตัวเองก่อนจะเรียกให้เธอลุกไปนั่งตรงเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าเขาเพื่อคุยงานกับเธอ 

จะเป็นอะไรไปถ้าจะต้องลงไปบนสังเวียนแห่งการแก้แค้น

เขาสุภาพมาก...

เว้นระยะห่างไว้ตามสมควร 

ใช่..เพราะว่าตอนนี้เธอกับเขาถือสถานะเจ้านายลูกน้อง

รัมภาภัสลอบมองคนตรงหน้าที่กำลังรับประทานอาหารกับเธออยู่ วันนี้เธอและเขาออกมารับประทานอาหารกับลูกค้า ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง เป็นอาหารแบบบุฟเฟต์เลือกตักรับประทานได้ตามชอบ บางอย่างก็สั่งมาบริการที่โต๊ะได้ 

ผ่านมาสามวันแล้ว เธอกับเขายังคงระยะห่างไว้แบบนั้น แม้จะเคย 'สนิท' กันถึงไหนๆ แต่ก็ไม่มีใครรื้อฟื้น ระยะห่างนั้น ได้ระยะพอสมควรที่จะกระชับเข้ามาแล้ว

ยัยตัวร้ายคิดในใจ ก่อนจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ...

บางทีก็ต้องเล่นบทเสี่ยงตายกันหน่อย รัมภาภัสเม้มปากแน่นแล้วตัดสินใจหยิบเอาหัวกุ้งที่ห่อทิชชูไว้ มาปาดเอามันกุ้งแล้วตัดสินใจเลียมันเข้าไป

มันได้ผลเกือบจะทันที...ที่ลิ้นแตะเข้ากับมันกุ้งสีส้มนั่น

บอสคะ แย่แล้วค่ะ

เธอส่งข้อความหาเขา และกลัวว่าเขาจะไม่ได้อ่าน เธอเลยโทรศัพท์หาเขา เขารับในทันที 

"ครับ"

"บะ บอสค่ะ รัมแย่แล้วค่ะ"

"เกิดอะไรขึ้น" 

"รัมน่าจะกินอะไรที่ผสมมันกุ้งเข้าไปแน่ๆ เลยค่ะ ตอนนี้รัม ยะ อยู่ในห้องน้ำค่ะ"

"โอ...แย่จริงๆ อยู่ตรงนั้นนะเดี๋ยวผมไปหา"

"ค่ะ มาเร็วๆ นะคะ พี่ทศ" 

เธอหยอดคำพูดไป และรอไม่นานเขาก็โผล่มาที่ประตูห้องน้ำหญิงและเปิดเข้าไป รัมภาภัสยืนอยู่ตรงอ่างล้างหน้า หน้าของเธอเริ่มเห่อ และมีผื่นแดงขึ้นเป็นจุดๆ ผิวขาวๆ นั้นทำให้เห็นได้ชัด เธอยิ้มออกมาพร้อมกับร้องไห้ไปด้วยเมื่อเห็นหน้าเขา

ทศชวินทร์สบถและช้อนอุ้มเธอขึ้นก่อนจะพาเธอเดินลิ่วมาขึ้นรถของเขา รัมภาภัสตอนนี้หายใจติดขัด เพราะพิษแพ้อาหาร...

เขาพาเธอมาที่โรงพยาบาลใกล้ๆ ส่งเธอเข้าแผนกฉุกเฉินด่วน และรออย่างกระสับกระส่าย เธอแพ้มันกุ้งเขาจำได้ดี เธอเคยเกือบตายเพราะเขานั่นแหละอุตริทำข้าวผัดมันกุ้งให้เธอกิน ทั้งที่เธอบอกเขาไว้แล้วว่าแพ้มัน แต่เขาก็คะนองในตอนนั้น คิดว่าไม่น่าจะเป็นมาก แล้วยิ่งกินเข้าไปเดี๋ยวก็หายเอง ของอร่อยๆ ไม่อยากให้เธอพลาดที่จะกินมัน

เขาบีบมือตัวเองไปมา ขออย่าให้เธอเป็นอะไรมาก เขาเพิ่งได้เธอคืนมาแท้ๆ เขาไม่อยากจะเสียเธอไป...

แม้เขาจะไม่มีสิทธิ์อะไรก็เหอะ แต่เขาก็อยากจะดูแลอดีตคนรัก ที่เขายังรู้สึกดีๆ และรู้สึกผิดกับเธอ

"ญาติคุณรัมภาภัส เชิญที่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยค่ะ" เสียงประกาศเรียกเขา ทำให้ทศชวินทร์ลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขามองตรงไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่มีบุรุษพยาบาลเข็นออกมา เธอยิ้มเจื่อนๆ ให้เขาแล้วชูสองนิ้วพร้อมกับยิ้มแหย

"แหะๆ ยังไม่ตายค่ะตาพี่ทศ" เธอชูสองนิ้วให้เขา แล้วยิ้มเพลียๆ ส่งให้ ยามเธอเรียกเขาด้วยคำแทนตัวที่เคยเรียกกันในอดีตมันทำให้ทศชวินทร์ใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

"ยัยตัวยุ่งใครใช้ให้ลองกิน เกือบไปแล้วไหมล่ะ" เขาเองก็ลืมตัวภาพในอดีตเริ่มถาโถม เขาพุ่งตรงไปหาเธอ แล้วขยี้ผมเธอ เขาเองเผลอทำในสิ่งที่มักจะทำประจำ ยามโมโหยัยน้อง...ยัยตัวยุ่งของเขา

เธอเรียกเขาว่าตาพี่ทศ พี่ทศ

ส่วนเขาเรียกเธอว่ายัยน้องรัม ยัยน้อง

สรรพนามที่ใช้กันด้วยเสียงที่ลดคีย์ลงอย่างไม่รู้ตัว ไม่เหมือนคุยกับคนอื่น เป็นเสียงเป็นคำขานไว้เฉพาะพวกเขา

"ก็รัมแค่เผลอไปชิมนิดเดียว พอเชฟบอกว่ามีมันกุ้ง ก็อุทานว่าตายแล้ว จะไปอ้วกเอาออกก็ไม่ทันแล้วค่ะ มันเข้าไปแล้ว อานุภาพแรงแบบเดิม"

"เฮ้อ..." เขาสั่นหน้า แล้วถามหมอที่ตอนนี้ยืนข้างๆ เตียงคนไข้ พร้อมกับรายงานอาการของเธอให้กับเขาฟัง

"หมอให้ยาไปแล้ว นอนพักอาการก็น่าจะทุเลาน่ะครับ ไม่ต้องแอดมิท กลับบ้านได้เลย"

"ขอบคุณมากครับ" เขาพนมมือไหว้ ก่อนที่รัมภาภัสจะทรงตัวลุกขึ้น เธอหายจากอาการแพ้แล้วแค่ยังมึนๆ เหมือนตัวจะลอยได้

เขาตรงเข้าประคองเธอ แล้วขอรถเข็นจากบุรุษพยาบาล เอ็ดเธอที่ทำอวดเก่งจะเดินเอง เขาจัดการเป็นธุระจ่ายค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้เธอ และอุ้มเธอให้ขึ้นไปบนรถของเขา ที่ทศชวินทร์ให้คนขับกลับไปที่บ้านก่อนหน้านี้แล้ว

"บ้านของยัยน้องรัมอยู่ไหน"

"เอ่อ..." เธอปรายตามองเขา...แผนกระชับมิตรของเธอ ดูเหมือนจะเป็นไปด้วยดีตามคาด 

"พี่ทศจะไปส่งน้องหรือคะ" 

"ต้องไปส่งสิ พี่จะอยู่เป็นเพื่อน..." ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขาพูดออกไปแบบนั้น และตั้งใจแบบนั้น

รัมภาภัสบอกพิกัดคอนโดของตัวเองกับเขาแล้ว เธอก็ลอบยิ้มเมื่อมองเสี้ยวหน้าคมสันของ 'อดีต' คนรัก

แบบนี้...คืนนี้

เธอจะรำลึกอดีตกับเขาอีกหน

ด้วยความห่วงคนเคย...ผูกพันธ์ทำให้ทศชวินทร์ ลืมระมัดระวังสถานะระหว่างกัน ว่าตอนนี้เขากับเธอเป็นเพียงเจ้านายกับลูกน้อง

เขาไม่มีสิทธิ์ใดๆ ในตัวเธออีกต่อไปแล้ว

มันไม่เหมาะสม ไม่เหมาะควร ด้วยประการใดๆ ทั้งสิ้น

เขาห่วงเธอจนหัวใจหลงลืมไปทุกสิ่ง ภาพความหลังที่เคยแกล้งรัมภาภัสจนเธอเกือบเสียชีวิตนั้น หลอกหลอนเขามาก 

สิ่งที่เขาแสดงออก สื่อถึงเยื่อใยที่ยังมี ทำให้คนที่เต็มไปด้วยความแค้น อยากแก้แค้นเขาอย่างเธอ รู้สึกสมใจกับแผนนี้มากนัก

แม้จะเสี่ยงด้วยชีวิต แต่การที่ทำให้แผนของเธอสมหวัง รัมภาภัสก็ยอมเสี่ยง มันเป็นการเสี่ยงที่ได้ผลดีมาก...

เธอจะเดินหน้าต่อ

มีคำเคยบอกไว้ว่า อย่าดูถูกความแค้นของผู้หญิง เพราะมันฝึกลึก แน่นหนึบ และรอคอยเวลาจะได้ชำระ

นอกจากแค้นแล้ว ลึกๆ ตะก่อนของความรัก มันยังตกค้างอยู่...

"เดินไม่ไหวเลยค่ะ" เธอแกล้งมึน และ 'ตาพี่' ก็อุ้มเธอลอยขึ้น พาเธอไปขึ้นลิฟต์ เธออายกับสายตาของใครต่อใครที่มอง จะอย่างไรเธอก็ยังหน้าบาง เธอซุกหน้ากับอ้อมอกเขา เพื่อพรางสายตาของคนที่อาจจะรู้จักเธอ เธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้ นี่เป็นหนแรก ที่รัมภาภัสตั้งใจจะทำ

นั่นคือออดอ้อน เสแสร้ง ล้วงเอามารยาหญิงออกมาใช้

ทศชวินทร์เมื่อได้สัมผัสร่างนุ่มละมุนของคนเคยคุ้น คนที่ไม่เคยลืม เขาก็ใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ พยายามไม่มองหน้าเธอ และส่งเธอให้ถึงห้องโดยไว

"รัมอยู่คนเดียว" เธอเปรยขึ้นเมื่อเขาค่อยวางเธอลง แล้วเซนิดๆ เนื่องจากดันเวียนหัวขึ้นมาจริงๆ ไม่ได้เพราะจริต ทศชวินทร์ยิ่งห่วงหนักมากขึ้นไปอีก ขณะที่เปิดประตูห้องให้กับเธอ

เขาเปิดไฟ และตัดสินใจอุ้มเธอเข้าไปในห้อง ลังเลที่จะถามว่าห้องนอนอยู่ที่ไหน คอนโดของเธอเป็นแบบมีแบ่งซอยแยกห้องนอนและห้องเอนกประสงค์ รวมถึงห้องครัว ที่จัดแต่งไว้อย่างเรียบง่าย จึงพาเธอไปวางบนโซฟาเบธสีฟ้าเทา ที่ตั้งอยู่หน้าทีวีขนาดใหญ่แทน 

เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ นัยน์ตากลมใสปรือขึ้นมามองเขามันดูอ่อนเซื่องและง่วงงุน อาจจะเพราะฤทธิ์ยาที่เพิ่งจะออกฤทธิ์

ไม่นะ...อย่าเพิ่งง่วง

รัมภาภัสร้องบอกตัวเอง

"หิวไหม?" เขาถาม พลางเหลือบมองนาฬิกาตอนนี้จะสี่ทุ่มแล้ว...แน่นอนว่ามันผิดเวลากลับบ้านของเขาแล้วตอนนี้

และเขาก็ยังไม่ได้ดูไลน์กลุ่มของครอบครัว คุณย่า...คงจะถามถ้าไม่เห็นเขาที่โต๊ะอาหารเย็นนี้ คนที่สนใจเวลากลับบ้านของเขามีอยู่คนเดียวคือท่าน ไม่ใช่ภรรยา...

"ไม่หิวค่ะแต่ง่วง" มือของเธอดึงแขนเสื้อเขาไว้ ทศชวินทร์มองมือเธอ แล้วถอนใจน้อยๆ เขาเอื้อมมือไปลูบผมเธอเบาๆ อาการของเขาอ่อนโยน อบอุ่นจนทำให้เธออยากจะร้องไห้...

"ง่วงก็นอน ยาคงจะออกฤทธิ์น่ะ"

"รัมไม่อยากอยู่คนเดียว..." 

"อืม..." เขาถอนใจอีกเฮือก ก่อนจะถามเสียงนุ่ม "ห้องของรัมอยู่ไหน ห้องนั้นใช่ไหม" เขาชี้มือถามเธอ รัมภาภัสพยักหน้า 

"ค่ะ"

"งั้นพี่จะพารัมไปนอน แล้วพี่จะมานอนตรงนี้ แง้มประตูไว้...รัมปวดหัว หรือรู้สึกไม่ดี ก็เรียกพี่นะ" 

เขาตกลงใจว่าจะทำแบบนั้น...เฝ้าเธอ เพราะเธอต้องอยู่ลำพัง 

เธออยู่ลำพัง...

เขาอุ้มเธอขึ้นมา ก่อนจะพาเธอไปในห้องนอน เตียงของเธอเป็นขนาดห้าฟุต มันกำลังนอนสบายถ้านอนคนเดียว ทุกอย่างในห้อง ไม่มีร่องรอยของผู้ชาย หรือคนอื่น...เธออยู่คนเดียวจริงๆ 

พอวางเธอลงบนเตียง แขนของเธอก็ยังคล้องคอเขาไม่ยอมปล่อย ทศชวินทร์เสียหลักเลยล้มลงไปบนเตียง ทับบนร่างนุ่มนั่น

"พี่ขอโทษ" เขาพึมพำ แต่อะไรบางอย่างที่เหมือนแรงดึงดูดทำให้เขาไม่ยอมลุกขึ้นมาจากร่างของรัมภาภัสที่เขากำลังทับเกยอยู่

"นอนที่นี่ก็ได้นะคะ" รัมภาภัสหน้าแดง...เขาขมวดคิ้วแล้วมองตาเธอ หญิงสาวไม่ยอมหลบตาเขา เธอตกลงใจปล่อยหมัดเด็ดออกมา...

"พี่ทศ ได้โปรด ตาพี่ของน้อง น้องไม่อยากนอนคนเดียว ในวันที่รู้สึกเหมือนได้ชีวิตคืนมาจากความตาย"

"ยัยน้อง" เขาสูดลมหายใจเข้า เริ่มหายใจติดขัด เพราะสายตานั่นของอดีตคนรัก เขาโน้มหน้าลงใกล้เธออย่างลืมตัว ตามองที่ริมฝีปากที่แย้มเผยอนั่น

เขาคิดถึงเธอเหลือเกิน...

"นอนกับน้องนะคะ นะคะ นอนเป็นเพื่อน" รัมภาภัส น้ำตาคลอ ไม่ใช่มารยา นั่นเพราะรู้สึกจากใจ...

"น้องคิดถึงพี่ทศเหลือเกิน"

คำพูดนั้นเหมือนระเบิดที่ทลายกำแพงของเขาลงจนพังราบ 

กำแพงที่เขาตั้งใจไว้ว่าจะไม่ข้ามมันมา เพราะความไม่เหมาะสมในทุกสิ่ง

เขาก้มลงจูบริมฝีปากที่แย้มเผยอของรัมภาภัส บดจูบเคล้าอย่างลืมตัวและทะลักล้นไปด้วยความรู้สึก รัมภาภัสน้ำตาไหลรินลงมาเมื่อเขาจูบเธอแบบนั้นด้วยความยินดี...ยินดีปลื้มปริ่มที่ได้รับจูบนี้อีกครั้ง จูบ...จากเขา

ราวกับว่าได้พบกับสิ่งที่ตามหามานาน

ราวกับว่าได้รับหยาดฝนทิพย์เมื่อรอนแรมในทะเลทรายมานาน

ทั้งคู่จูบกันอย่างเปี่ยมล้น

ลืมทุกสิ่ง

มีเพียงแค่กันและกัน

เพลิดเพลินกับความหวานหวามที่ปรนเปรอให้เพียงกัน

เมื่อทศชวินทร์ถอนจูบเพื่อสูดลมหายใจ ก็ต้องฉงน...

ยัยน้องของเขาพริ้มหลับไปเสียแล้ว

เขาผละออกจากร่างเธอราวกับถูกของร้อนเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเผลอปล่อยตัวไปขนาดไหน ก่อนจะถอนใจเฮือก เมื่อเห็นว่ารัมภาภัสหลับไปแล้วจริงๆ 

เขาไล้นิ้วกับแก้มของเธอ ก่อนจะกดจมูกลงกับหน้าผากนั้น แล้วตัดสินใจล้มลงนอนข้างๆ เธอ...

อดไม่ได้ที่จะดึงเธอมากอดไว้...

กลิ่นกายของเธอยังเหมือนเดิม

ร่างกายของเธอยังให้สัมผัส กลิ่น รส เหมือนเดิม คือหวานหวามราวกับน้ำผึ้งจากสวรรค์

เขาขอเพียงคืนนี้

ทศชวินทร์บอกกับตัวเอง แล้วหลับลงไปอย่างยากลำบากในคืนนั้น

บทก่อนหน้า
บทถัดไป