บทที่ 5 บทที่ 5

เพราะฤทธิ์ยาทำให้รัมภาภัสหลับไปเลยทั้งที่เธอไม่อยากจะหลับ

เธอปรือตาขึ้นมาในตอนเช้า เมื่อพบว่าใครกำลังนอนข้างๆ เธอก็เม้มปากแน่น...รับรู้ว่าตัวเองไม่ได้เสียหายอะไร เขาไม่ได้ล่วงล้ำเธอโดยอัตโนมัติ เธอไม่ได้ซื่อบื้อขนาดไม่รู้ว่าจะถูกเขาลักหลับไหม แน่นอนว่าทศชวินทร์ไม่ได้ทำ

เขาเป็นผู้ชายคนเดิมที่แสนดี ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นคนใจร้าย

นิ้วของเธอกำลังจะเอื้อมไปแตะแก้มเขา ลังเลว่าควรทำดีไหม? สิ่งที่คิดจะทำมันไม่ใช่เรื่องเล็กเลย

แต่เขาร้ายกับเธอก่อน

ทิ้งเธอไปแต่งงาน...ใจดำไม่เคยบอกกล่าวถึงเหตุผลใดๆ ทำให้เธอเกือบตายทั้งเป็นอยู่นาน

เขาก็ควรชดใช้ไม่ใช่หรือ

เพราะความคิดแค้น ทำลายความยับยั้ง เพราะความยังรัก ทำให้เธอยังอยากได้เขา เธอโหยหาสัมผัสจากเขา และต้องเป็นเขาคนเดียวเท่านั้น เธอมาก่อนผู้หญิงคนนั้น เขาเป็นสิทธิ์ของเธอต่างหาก

ความเห็นแก่ตัว ความโกรธ ความรัก ความเจ็บ ความแค้น ปะปนกันไปมาตอนนี้ และทำให้รัมภาภัสก้าวข้ามความกลัว ความรู้สึกผิด เลื่อนมือเข้าแตะแก้มเขา ลูบไล้มันเบาๆ แก้มของเขาสากเล็กน้อย และหนวดเคราของเขาที่ยังไม่ได้โกน มันให้ความสัมผัสจั๊กจี้ปนสยิวยามที่แตะต้องผิวเนื้อเธอ และเธอก็ปรารถนาสัมผัสเหล่านี้จากเขาอีก

ทศชวินทร์ปรือตาขึ้นมา เพราะรับรู้ว่ามีการสัมผัสลูบไล้หน้าเขา และแน่นอนว่าภรรยาของเขาเธอไม่ทำแบบนี้แน่ๆ 

ตามองสบกับนัยน์ตากลมโตฉายแววหวามหวานคู่หนึ่ง นัยน์ตาคู่สีน้ำตาลเข้มข้นเหมือนช็อกโกแลตที่เคยจำได้จนเจนใจ ระลึกถึงยามอยู่ลำพัง

"รัม..."

"ขาพี่ทศ" เธอขยับเข้าใกล้เขา แล้วรัมภาภัสก็ทำในสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง ก็คือดึงใบหน้าเขาไปจูบ

จูบที่สอง...หลังจากที่ห่างกันมาหลายปี

เมื่อผิวเนื้อนุ่มแตะกัน ก็ต่างหลงลืมตน มีแต่ความโหยหากันและกัน เขาบดจูบมาอย่างเร่งเร้าทั้งที่คนเริ่มก่อนคือรัมภาภัส ก่อนจะแลกจูบกันอย่างดื่มด่ำ มือของเขาลูบเลื่อนไปตามเรือนร่างงดงามที่แสนคิดถึง เขาลูบมือไปยังบัวตูมคู่งาม เคล้นคลึงมันอย่างเคยมือ 

เขาหิวเธอเหลือเกิน

ยัยน้องของเขา

ไม่เคยมีใคร...ทำให้เขารู้สึกได้มากขนาดนี้

รสของเธอมันอยู่ในหัวใจ ในความทรงจำ 

เมื่อแตะต้องกันก็ราวกับภูเขาไฟประทุ 

เขาดึงกระชากเสื้อของเธอออกพ้นตัว และปอกเปลือกเธออย่างว่องไว รวมถึงเขาเองก็เช่นกัน เขาและเธอเปลือยเปล่าภายในเวลากันรวดเร็ว เขาทำทุกอย่างทั้งๆ ที่ยังไม่ละจูบ มือของเธอก็ช่วยเหลือเขา...จนเนื้อสัมผัสเนื้อ แรงดึงดูดมหาศาลระหว่างกัน ยังคงไม่คลายตามระยะเวลา กลับยิ่งแน่นเหนียว กว่าเดิม

เขาก้มลงจูบสองเต้าสวย ฟัดเต้านั้นย้ายไปเต้านี้ กลิ่น รส สัมผัส มันยิ่งฟุ้งกระจายเข้มข้น ทำให้เขาต้องการเธอเหลือเกิน จนอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เมื่อส่วนนั้นกำลังแข็งจนแทบจะระเบิด

มือน้องของยัยน้องก็เลื่อนไปตามผิวเนื้อของเขา สร้างความร้อนซ่านวูบวาบ จนเขาต้องครางเบาๆ แข่งกับเธอมือของเธอจับส่วนชายไว้เต็มมือ เขาเงยหน้าขึ้นจากเต้านุ่ม มองสบตากับรัมภาภัสที่กำลังแลบลิ้นสีชมพูเล็กๆ ของตนมาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก

"พี่ทศ" เธอรู้สึกคอแห้งและใจสั่นเมื่อจับกุมส่วนนี้ไว้จนเต็มมือ เธอไม่ได้สัมผัสมันมานาน อุปาทานไปเองไหมว่า ตาพี่ของเธอขยายพองใหญ่มากกว่าเดิม ส่วนสาวของเธอเต้นตุบๆ และขับน้ำหวานออกมาจนเปียกแฉะไปหมด

"เด็กซน อา...รัมจ๋า พี่ไม่ไหวแล้ว พี่ขอเข้าไปนะ" 

"อื้อ...อะ พี่ทศ อูย..." เธอสูดปาก เมื่อเขาจับส่วนนั้นออกจากมือเธอแล้วใช้ปลายยอดเขี่ยปากร่องสาวฉ้ำเยิ้มเพื่อหาทามุดเข้าไปในลูกพีชสุกฉ่ำของเธอ

"อืม เสียวมาก รัมจ๋า ยัยน้องคนสวยของพี่" เขาก้มลงจูบปากเธอ รัมภาภัสเผยอปากรับจูบจากเขา เขาจับขาของเธอแยกกว้าง วางขาของเธอลงบนท่อนขาแข็งแรงของตนเอง ก่อนจะ...

"อุ๊ย อ๊ะ"

"อูย แน่นมากคนดี ฟิตมากที่รัก"

เขาสอดกระแทกเข้าไปจนสุด พบว่าส่วนนั้นของรัมภาภัสทั้งฟิตทั้งตอดรัดแนบแน่น ราวกับว่าเขาได้เธอเป็นหนแรก หน้าตาของยัยน้องตัวร้ายบูดเบี้ยวเหยเกเพราะความแน่นและเสียว เธอยันอกเขาไว้ ตาปรือมองเขา 

"พะ พี่ทศ ทำไมมันแน่นมาก อื้อ..."

"ใช่ แน่นมาก แน่นเหมือนครั้งแรกของเรา" เขาพรมจูบเธอ แล้วก้มลงดูดหน้าอกเธอแรงๆ รัมภาภัสร้องอุ๊ย แล้วครางออกมาเบาๆ เสียวทั้งบน ซ่านทั้งล่าง หัวหมุนคว้างไปหมด เขากระแทกจังหวะมารัวๆ ความแน่นก็เปลี่ยนเป็นความลื่นไหล และเธอโอบขารัดสะโพกของเขา โอ...เธอจะไม่ไหวแล้ว 

อีกนิด อีกนิดเดียว

พลุแตกระเบิดเป็นความสุขในสมองของเธอ เขาเองก็ใกล้ถึงจุดเช่นกัน เขาห่มสะโพกแรงๆ อีกสองสามทีก็ดึงออก แล้วพ่นน้ำเชื้อพันธ์ลงบนขาของเธอ

เขาและเธอหอบหายใจพร้อมกับกอดกันไว้

เมื่อหายใจเป็นจังหวะเดิมได้แล้ว

ทศชวินทร์รู้สึกเหมือนถูกหมัดน็อคเข้าเต็มหน้า เมื่อรับรู้แล้วว่าตนเองกำลังทำอะไรลงไป 

เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้เลย

ขณะที่รัมภาภัสนั้นแม้จะสาสมใจที่ตนเองทำได้สำเร็จในก้าวแรก แต่ลึกๆ นั้นใจก็เจ็บแปลบด้วยความรู้สึกผิด

เขาและเธอมองสบตากัน

ไม่มีใครพูดอะไรกัน...

รัมภาภัสซบกับอกกว้างของเขา ส่วนเขานั้นซบหน้าลงกับกลุ่มผมของเธอ

นิ่งไปครู่หนึ่งราวเกือบนาที ก่อนที่รัมภาภัสจะเปิดปาก

"รัมขอโทษนะคะบอส รัม...จะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก อย่าไล่รัมออกจากงานเลยนะคะ"

คำพูดของเธอหนนี้ยิ่งเหมือนมีดที่แทงเข้าไปในหัวใจของทศชวินทร์

บทก่อนหน้า
บทถัดไป