บทที่ 6 บทที่ 6

จบคำพูดนั้น น้ำตาของรัมภาภัสก็ไหลออกมา ทศชวินทร์ดึงเธอไปกอดไว้แน่น เขารู้สึกอัดอั้นไปหมดแล้วตอนนี้

เขาทำเหี้ยอะไรลงไป

เขาไม่น่า...ทำแบบนี้กับเธอทั้งที่เขามีครอบครัวแล้ว

ถึงจะเป็นครอบครัวที่รอวันแตกสลายก็เถอะ

"พี่จะไล่รัมออกไปได้ยังไงกัน ไม่มีทาง"

"รัมกลัว..." เธออ้อน ถ้าเกิดว่าทศชวินทร์เห็นสีหน้าของเธอตอนนี้ เขาคงอยากจะจับเธอเขย่า เพราะมันไม่ใช่สีหน้าของคนเศร้า หากกลับเป็นสีหน้าของคนสาสมใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ

บางทีคนเราถ้าหลงลืมตนก้าวลงเหวไปแล้ว

มันก็ไถลลงไปเรื่อยๆ 

รัมภาภัสกำลังก้าวลงเหว

เหวที่ลึก...และยังหาก้นเหวไม่เจอ

"กลัวอะไร กลัวพี่อย่างนั้นหรือ พี่สัญญา พี่จะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก" เขาว่า สีหน้าของทศชวินทร์เศร้านัก เขาทำอะไรลงไป 

รัมภาภัสซุกหน้ากับอกเขา รสชาติ กลิ่นของเขา ยังเหมือนเดิม 

แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือสถานะระหว่างกัน

ความรักที่ยังเหลือตะกอนในใจ ทำให้เธอก้าวไม่พ้นไปจากเขาเสียที และทำให้เธอโทษเขา ที่ทำร้ายจิตใจเธอ ทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี สักนิด 

มีหลายสิ่งที่เธอยังไม่รู้เลยเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้...

ความแค้นเขา รักเขา และโอกาสทองหนนี้ มันกำลังทำให้รัมภาภัสกำลังสร้างบ่วงขึ้นมา หวังจะมัดรัดให้เขาเจ็บปวดอย่างเธอบ้าง

ลืมไปว่าบ่วงนั้นมันอาจจะกำลังรัดร้อยเธอด้วยเช่นกัน

"มันจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก เพราะพี่ทศรักภรรยาใช่ไหมคะ?" 

"..."

ทศชวินทร์เงียบเสีย ให้เธอเข้าใจไปแบบนั้นก็ดี เรื่องแบบนี้จะได้ไม่เกิดขึ้นอีก เขาคลายอ้อมแขน แล้วจูบหน้าผากของเธอเบาๆ พร้อมกับซับน้ำตาให้เธอ

"มันไม่เหมาะหรอก มันไม่ควรเกิดขึ้น เราสองคนไม่ใช่...เอ่อ...ทำแบบนี้ไม่ได้แล้วรัม แต่พี่จะไม่ไล่รัมออก พี่ขอโทษกับเรื่องเมื่อคืน" เขาถอนใจ เขาไม่อยากสานต่อ ไม่อยาก...ทำให้เธอตกอยู่ในสภาพผู้หญิงอีกคนของเขา

เขาจะต้องห้ามใจ ทั้งที่ควรยื่นโอกาส โอกาสที่จะได้เธอไว้มาครอบครอง

เขาทำไม่ได้จริงๆ 

เขาอยากให้เธอเจอคนที่ดีกว่าเขา 

"ค่ะ..." การไม่ตอบของเขา ยิ่งทำให้รัมภาภัสยิ่งอยากเอาชนะ เธอฝืนยิ้มให้กับเขา  พร้อมกับเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย

"เรื่องเมื่อคืนมันไม่เคยเกิดขึ้น แบบนี้ดีไหมคะ"

"ถ้ารัมไม่สะดวกใจ จะย้ายแผนกก็ได้ พี่มีตำแหน่งว่างพร้อมจะบรรจุรัมลงไป" เขาเปรย ต่อให้ไม่มีตำแหน่งว่าง เขาก็จะหาทางยัดเธอเข้าไปทำ และให้เงินเดือนดีกว่าที่เสนอ เขารู้สึกผิด...จึงคิดจะสร้างความมั่นคงให้กับเธอแทน เพราะขืนเสนอเงินให้เธอชดเชยเรื่องเมื่อคืน คนอย่างรัมภาภัสต้องตบหน้าเขาแน่ๆ แล้วก็คงจะโกรธเขามากด้วย

เขาไม่รู้จักรัมภาภัสคนใหม่ หลังจากที่โดนความรักทำร้ายจนยับเยิน

เธอคือนางมารร้ายดีๆ นี่เอง

"ไม่ย้ายได้ไหมคะ" เธอเอ่ยเสียงอ่อย "จะยังไงรัมก็อยากทำงานกับพี่ทศ ไม่สิ บอส ต่อไปนี้รัมจะเรียกพี่ทศว่าบอสดีกว่า ขอให้รัมอยู่ทำงานข้างๆ นะคะบอส" 

"ได้ครับ เอ่อ...ถ้าวันนี้ไปทำงานไม่ไหว พี่อนุญาตให้ลาหยุด" เขาลุกขึ้นจากเตียงเธอ รัมภาภัสยังคงมองตามร่างกายเปลือยเปล่าของเขา...แววตาของเธอแฝงไปด้วยประกายของความอยากเอาชนะ

เขาสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาบอกลาเธอ ขอโทษเธออีกครั้ง แต่รัมภาภัสยิ้มเศร้าส่งให้เขา เธอยังคงเปลือยโดยมีผ้าห่มนวมคลุมทับ นัยน์ตาของทศชวินทร์มองอ้อยอิ่งไปยังภาพของเธอบนเตียง เหมือนอยากจะจดจำมันไว้...

คนรักที่เขาไม่มีสิทธิ์แตะต้อง

เขารู้สึกขมหวานปนปร่ากันในใจ

"ไม่เป็นไรค่ะ บอกแล้วยังไงละคะบอส ว่าเราต่างคนจะลืมเสีย กับเรื่องเมื่อคืน"

"ครับ" 

"รัมไม่ไปส่งนะคะ รัมยังเพลียๆ อยู่เลย" เธอว่าแล้วล้มตัวลงนอน หันหลังเสียให้เขา ทศชวินทร์อยากจะไปกอดเธออีกครั้งเหลือเกิน แต่ได้แต่ข่มใจ และเดินออกไปจากประตูห้องของเธอ

เสียงประตูห้องปิดลง

รัมภาภัสเม้มปากแน่น น้ำตาของเธอไม่ได้ไหล เธอกำลังคิด คิด และคิด

เธอจะเดินหน้าต่อแน่นอน

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เธอสะดุ้งโหยง ก่อนจะเอื้อมมือไปกดรับ เพื่อนรักของเธอนั่นเอง จารวี

"ยัยรัมเป็นยังไงบ้าง แกไหวไหม ทำงานกับแฟนเก่า เค้ามีท่าทีอะไรหรือเปล่า เค้าคุกคามแกไหม"

"เบาๆ ทีล่ะคำถามตอบไม่ทัน" เธอหัวเราะกับคำพูดของจารวี คุกคาม...คนที่เป็นฝ่ายคุกคามคือเธอต่างหาก ไม่ใช่ทศชวินทร์

"เอ่อ นั่นแหละก็เป็นห่วง ลงเครื่องมาก็โทรหาแกเลยเนี่ย อยู่โน่นก็ทำงานทั้งวัน" จารวีถอนใจ เป็นห่วงเพื่อนรักนั่นแหละ เธอไลน์มาหารัมภาภัสก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง คงจะวุ่นๆ กับการเริ่มงานใหม่ แล้วยิ่งเป็นการทำงานกับอดีตคนรักอีก เลยทำให้เธอยิ่งห่วง ว่าเพื่อนจะไหวไหม

"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉัน กับ บอส เราทำงานเข้ากันได้ดี"

"เอ๋...จริงๆ น่ะหรือยัยรัม แกไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม ไม่ได้ว่าทำงานไปแอบไปร้องไห้นะ แล้วพี่เค้า เอ่อ...บอสของแก เค้าว่ายังไงบ้าง ทำยังไงบ้าง"

"ยัยจา ถ้าจะซักขนาดนี้มาหาฉันที่ห้องเลยมะแก"

"แล้ววันนี้ไม่ไปทำงานหรือยังไงอะ"

"ไม่..." รัมภาภัสถอนใจน้อยๆ เธอต้องการตั้งหลัก แล้วค่อยลุยต่อ ถ้าจารวีรู้ว่าเธอคิดทำอะไร จะตีเธอไหมนะ? รัมภาภัสเม้มริมฝีปาก 

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันไปหาแกเลย ฉันเพิ่งลงเครื่อง ไม่เข้ามันล่ะบ้าน"

เพื่อนรักเป็นห่วงเธอมาก ทำให้เธอตื้นตัน

แล้วแบบนี้เธอควรจะเล่าไหมล่ะว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร

รัมภาภัสย่นจมูกน้อยๆ 

หึ...

ป่านนี้เขาคงจะต้องแก้ตัวกับภรรยาของเขา ว่าเมื่อคืนหายไปไหนมาแล้วล่ะมั้ง

เธอรู้สึกดี ที่ได้สร้างความปั่นป่วนเล็กๆ น้อยๆ เป็นการเริ่มต้นให้กับเขา

นี่แค่การเริ่มต้นนะคะบอส...ต่อไปนี้...รัมจะทำให้บอสต้องเพลียใจแบบไม่พักเลยล่ะ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป