บทที่ 7 บทที่ 7
ทศชวินทร์กลับมาถึงบ้านก็เกือบจะเจ็ดโมงเช้า
เขาเร่งรีบขึ้นไปยังห้องของตนเอง ไม่ได้เข้าห้องรับประทานอาหาร เขาหวังว่าวิจิตราจะอยู่ที่นั่น เขาจะรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนั้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เพราะอารามรีบร้อนเขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าทันทีเมื่อปิดประตู และไม่ได้ดูว่าบนเตียงนั้นไม่มีร่องรอยคนนอนอยู่เลย เขาเข้าห้องน้ำ อาบน้ำอย่างเร่งรีบ ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำออกมา เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องของเขาถูกเปิดออกมาอีกหน
วิจิตรานั่นเอง ภรรยาของเขาสะดุ้งเมื่อเห็นว่าเขาออกมาจากห้องน้ำ เธอยังอยู่ในชุดเสื้อผ้าเมื่อวาน...ทศชวินทร์หรี่ตาเล็กน้อย หรือว่าจะไม่ใช่เขาคนเดียวที่ไม่ได้กลับมานอนที่ห้องเมื่อคืน
“วันนี้ตื่นสายหรือคะ?” เสียงหวานถาม นัยน์ตาของเธอวูบไหวเล็กน้อย ขณะที่เดินกรายเข้ามาในห้อง วางของลงบนโต๊ะทีละชิ้น กระเป๋าสะพาย แฟ้มเอกสาร และเริ่มถอดเครื่องประดับ
“ก็...ครับ” เขาตอบรับ ตาคมมองจ้องแผ่นหลังของภรรยา
“เมื่อคืนไวน์ไม่ได้กลับบ้าน?”
“ต้องขอโทษด้วยค่ะ พอดีว่าไวน์ประชุมวิดีโอกับหุ้นส่วนเมืองนอก ยาวๆ กันเลยค่ะ มันก็เกือบตีหนึ่งกว่าจะเสร็จ ก็เลยชวนเลขานอนที่คอนโด ไม่ได้บอกกับทศ”
“อ้อ...ครับ”
“ไม่ว่ากันนะคะ” เธอเดินก้าวเข้าไปหาเขา ตามองกวาดเขาในสภาพที่มีผ้าขนหนูพันกายเพียงชิ้นเดีว หยดน้ำเกาะพราวไปตามร่างแกร่ง เธอมองกวาดเขาด้วยสายตาอ้อยอิ่งหวานฉ่ำ
“ขอโทษจริงๆ นะคะ เวลาทำงานไวน์จะเพลินไปหน่อย”
มือของเธอแตะที่อกกำยำของสามี แล้วลูบมันเบาๆ เขาจับต้นแขนเธอไว้ ก่อนจะผลักเธอให้ออกห่างอย่างละม่อม แล้วยิ้มอ่อนโยนให้
“ผมต้องรีบไปทำงานครับ วันนี้ตื่นสายมาก ไม่รู้จะลงไปกินข้าวเช้ากับคุณย่าทันไหม”
“โอเคค่ะ ไวน์อาจจะไม่ลงไปกินเช้าวันนี้ ฝากบอกคุณย่าด้วยนะคะ เพลียๆ อยากจะนอนพักสักหน่อย วันนี้อาจจะเกงาน”
“ครับ”
เขาเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว...ขณะที่วิจิตรานั้น เมื่อลับหลังสามีแล้วเธอก็ถอนใจเฮือกแล้วทรุดลงนั่งบนเตียง
เสียงข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ในกระเป๋า ทำให้เธอหยิบขึ้นมา ป๊อปอัปบอกว่าเป็นใคร เธอเม้มปากเล็กน้อย แล้วกดเข้าไปดูข้อความ เข็มขาวเลขานุการของเธอนั่นเอง
ถึงบ้านแล้วพักด้วยนะคะ (เข็มขาว)
อื้อ ยังไงก็จัดการเรื่องงานให้เรียบร้อยล่ะ แล้วพี่อนุญาตให้ลาได้สองวัน (วิจิตรา)
ค่ะ (เข็มขาว)
เธอโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วล้มตัวลงนอนแผ่ตรงนั้น ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนที่สามีของเธอจะออกมาจากห้องแต่งตัว
........................................................................................................................................................................
ทศชวินทร์ลงไปรับประทานอาหารเช้าในเวลาที่สายกว่าทุกวัน คุณย่าถามหาวิจิตรา เขาบอกว่าเธอไม่ค่อยสบายและทำงานทั้งคืน วันนี้ไม่ลงมารับประทานมื้อเช้าด้วย ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไร และเอ่ยบอกถึงกำหนดการของงานของท่าน งานเลี้ยงครบรอบวันเกิด ที่เป็นวันเดียวกับงานเลี้ยงประจำปีของบริษัท
“รอบนี้แม่ไวน์เขาจะเป็นแม่งานให้ย่า” ท่านเอ่ยเปรยๆ ก่อนจะกำชับ “ยังไงก็ช่วยเมียเราดูแลจัดการด้วยล่ะ ปีนี้คงจะจัดใหญ่ เพราะไม่รู้ว่าย่าจะได้อยู่จัดอีกกี่ปี”
“ทำไมพูดแบบนั้นละครับ” ทศชวินทร์เอ่ยแย้ง พลางเอ่ยเสียงนุ่ม “คุณย่าจะต้องอยู่จัดงานครบรอบไปอีกอย่างน้อยสิบปี”
“หึๆ ย่าอายุมากไปทุกวัน สังขารมันก็ร่วงโรยไปทุกทีนั่นแหละ ตาทศ ถ้าอยากให้ย่ามีแรง ก็รีบๆ มีหลานให้ย่าสิ”
“มันไม่ได้ง่ายนะครับ” ทศชวินทร์แสร้งหัวเราะ ขณะที่ใจเขาเริ่มเต้นผิดจังหวะ แผนการมีลูกนี้ เขากับวิจิตราไม่เคยคุยกันมาก่อน คุยกันหนเดียวว่าเธอและเขายังไม่พร้อม พร้อมเมื่อไหร่ค่อยมาตกลงกันอีกที...เขากับเธอไม่ได้มาจากความรัก การแต่งงานมาจากผลประโยชน์ แม้กระทั่งเรื่องบนเตียง ยังมีนับครั้งกันได้ด้วยซ้ำ...เธอและเขารู้กันว่าเพราะอะไร เป็นการที่เพียงแค่มองตาก็รู้ใจ...และก็จงใจอยู่กันแบบนั้น
“มันมีอะไรยากกัน” คุณสารภีเริ่มบ่น “ถ้าแกไม่มีน้ำยาก็จูงเมียไปหาหมอซะ ตาทศ ให้เพื่อนของตาไทม์ ช่วยเรื่องนี้ก็ได้ ใช่ไหม ตาไทม์แกมีเพื่อนเป็นหมอ ลากพี่ชายไปหาทีเถอะ ย่าอยากมีหลาน”
“งานเข้าผมแล้ว” ทนุพลหัวเราะเบาๆ “คุณย่าครับของแบบนี้อย่าไปบังคับคาดหวังเลยครับ ถึงเวลาจะมาก็มานั่นแหละครับ พี่ทศกับพี่ไวน์ก็เพิ่งจะแต่งงานกัน อาจจะอยากใช้ชีวิตด้วยกันสักพักก่อน” ทนุพลสบตาพี่ชายอย่างเห็นใจ เขารู้ตื้นลึกหนาบางของการแต่งงานของพวกเขาดี จึงเห็นใจทศชวินทร์เป็นอย่างมาก
“อะ ถ้าไม่ให้ย่าคาดหวังกับพี่ชายเรา เราก็ต้องไปงานหาคู่กับย่า ย่าจะพาเราไปดูตัว”
“โอ๊ย...คุณย่า” ทนุพลรีบโบกมือ “ขอผมเป็นอิสระสักพักก่อนเถอะครับ ผมยังไม่พร้อมเลย”
“แหมๆ เดี๋ยวไปดูตัวกับย่าก็พร้อมเองนั่นแหละ เย็นนี้ไปงานกับย่าเราน่ะ”
ทศชวินทร์ค่อยๆ ลุกจากโต๊ะมาเงียบๆ ขณะที่คุณสารภีกำลังไล่ต้อนน้องชายของเขาอยู่ พี่ขอโทษด้วยนะนายไทม์ ที่ไม่ได้อยู่ช่วยรบรากับคุณย่าด้วย
นึกเห็นใจทนุพลแหละ แต่เขาเชื่อว่าน้องชายมีวิธีปฏิเสธและขัดใจท่านได้ในที่สุด ถ้าหมอนั่นไม่อยากไปจริงๆ
ทนุพลใจแข็งมากกว่าเขา ที่ยอมทำตามคำสั่งของคุณย่า ยอม...จนเคยหัวใจพังมาแล้วหนหนึ่ง
วันนี้เขาบอกคนขับรถของเขาว่าจะเอารถไปเอง เมื่อรับกุญแจมาแล้วเขาก็สตาร์ตรถ และค่อยเคลื่อนรถออกไป วันนี้เขาสายแล้ว หวังว่าไปถึงเขาจะเจอกับเลขานุการของเขา...รอเขาอยู่นะ
ยัยน้อง...
ความตั้งใจใดๆ ที่เคยก่อไว้ตอนนี้มันค่อยๆ พังทลายลงไป ความตั้งใจที่จะชดใช้ชดเชยให้กับรัมภาภัส ดูแลเธอ ช่วยเหลือเธอให้มีชีวิตที่ดี ชีวิตที่เขาควรจะให้เธอ...แต่เขากลับพังมันในหนนั้น แม้แต่หนนี้ เขาก็กำลังจะพังทำลายเธออีกหน
แต่..
เขาห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ ห้ามใจรักไม่ได้ ความรักที่เคยเลือนหาย ตอนนี้มันคุกระอุในอก ดูจะเผาไหม้เสียยิ่งกว่าตอนแรกรักเสียด้วยซ้ำ
