บทที่ 8 บทที่ 8

“แกทำอะไรลงไปน่ะยัยรัม” นี่คือคำแรกที่เพื่อนรักเอ่ยทักทาย...เมื่อมาถึงคอนโดของเธอ จารวีทำอย่างที่ปากพูด คือไม่เข้าบ้าน ตรงจากสนามบินมาหาเพื่อนรักเลย

รัมภาภัสยิ้มเศร้า นั่นสิ...เธอทำอะไรลงไป  แต่เธอก็ทำลงไปแล้ว เขาทำลายความรักของเธอ ทำลายชีวิตของเธอ เขาก็ควรจะได้รับผลกรรม

รัมภาภัสเชิดหน้าน้อยๆ แล้วตอบตามตรง ขณะที่เพื่อนสนิท ที่เป็นคนคอยช่วยเหลือประคองปีกเธอในตอนที่เธอทุกข์ดิ่งอย่างถึงที่สุด ทรุดลงนั่งข้างเธอ มองเพื่อนอย่างเห็นใจ

“ฉัน...ฉันก็แค่ บังเอิญไปสมัครงานที่บริษัทของเขาเท่านั้นเอง”

“ยัยรัม แกไหวไหมเนี่ย? เอางี้มะ ไปทำงานกับฉันเอาไหม? พ่อให้งบมาทำธุรกิจ จะได้จ้างแกเป็นเลขา”

“ไม่ต้องหรอกน่า ฉันทำงานกับพี่ทศนั่นแหละ เขา...เขาเหมือนเดิมเลย”

“ทำงานกับแฟนเก่า ที่แกเคยรักมากจน..ทำอะไรโง่ๆ ตอนที่เขาบอกเลิกแก แถมยังส่ง...คนมาระรานแก มันไหวจริงๆ น่ะเหรอ”

จารวีพูดเหมือนตอกย้ำความเจ็บ นั่นยิ่งทำให้รัมภาภัสระลึกถึงคืนวันอันแสนเจ็บ และนั่นแหละ คือสิ่งที่เขาจะต้องได้รับจากเธอ

เขาเกือบทำลายชีวิตเธอ

เธอก็จะทำลายชีวิตคู่ของเขาซะ

“ไหวสิ เขาดูรู้สึกผิดมากที่เจอฉัน หึ...ฉันจะใช้เล่ห์มารยาของฉัน ทำให้เขาต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาเคยทำยังไงล่ะ?”

“ยัยรัมแกหมายความว่าอะไร แกคิดอะไรหรือเปล่านะ?” จารวีหรี่ตา มองเพื่อนอย่างไม่ไว้ใจ กลัวว่ารัมภาภัสจะทำอะไรโง่ๆ

“แหม จะให้คิดอะไรล่ะ” รัมภาภัสหัวเราะกลบเกลื่อน เธอรู้ว่าจารวีเป็นคนอย่างไร ขืนเล่าให้ฟังแล้วล่ะก็ เพื่อนของเธอคงไม่ยอมให้เธอทำต่อแน่ๆ

“ก็แกคิดที่จะไปปลุกถ่านไฟเก่ากับพี่ทศเขาหรือเปล่า? เขามีเมียแล้วนะยัยรัม”

“ไม่หรอกน่า ฉันก็แค่จะทำตัวน่าสงสาร แล้วก็ไถเงินเขาให้ได้เยอะๆ ต่างหาก ฉัน...ไม่คิดเรื่องผิดศีลธรรมอะไรแบบนั้นหรอก”

“เอ่อ ดีแล้ว ฉันก็กลัวว่าแกจะทำอะไรโง่ๆ สิ แกมันคนโง่เรื่องความรักอยู่ด้วยยัยรัม”

“ด่าเพื่อน เพื่อนเจ็บนะ” แสร้งทำงอแง จารวีทำแก้มป่องให้แล้วหยิกแก้มเธอแรงๆ

“ก็แกมันเป็นคนแบบนั้นจริงๆ ไม่มีตรงกลาง รักมากเกลียดมาก ยัยรัม”

“โอ๊ย เจ็บนะ” บ่นเพื่อนเมื่อเพื่อนหยิกแก้มเอาแรงๆ จารวีหัวเราะแล้วล้มตัวลงนอนแผ่ เธอบอกว่าเริ่มง่วงแล้ว รัมภาภัสถามว่าเพื่อนหิวไหม จะได้สั่งอะไรมาให้ คิดถึงอาหารไทยหรือเปล่า จารวีผุดลุกขึ้นนั่งก่อนจะพยักหน้ารัว

“คิดถึง นอกจากแก ฉันก็คิดถึงส้มตำปลาร้ามากที่สุด”

“ไก่ย่างด้วยไหม?”

“น้ำลายสอแล้ว”

“งั้นไปร้านประจำเรา วันนี้ฉันลางาน”

“เป็นอะไรถึงลางาน” จารวีหรี่ตาลง “สะดุ้งแฟนเก่าจนต้องลามาเตรียมใจเหรอ?”

“เปล่า แพ้อาหารน่ะ ดันไปกินทอดมันที่ผสมกุ้ง เลยเสร็จเลย” เธอแกล้งว่าอย่างนั้น จารวีถอนใจเฮือก แล้วเอ่ยย้ำอีกหน

“ขอร้องนะยัยรัม แกจะทำแค่...ป่วนเขานิดๆ หน่อยๆ ไม่ใช่ว่าเอาตัวเข้าแลก”

“ไม่หรอก ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก”

“สัญญาก่อน ว่าแกจะแค่แบบว่าป่วนเขาจนพอใจแล้ว แกก็จะลาออกมาทำงานกับฉัน แล้วแผนของแกมีอะไรก็ต้องบอกฉัน ฉันจะได้ช่วยโอเคมะ”

“โอเค ขอบใจนะที่ห่วง”

“อย่าเอาใจเข้าไปเล่นนะ ยัยรัม”

ห้ามไม่ได้ก็ต้องเข้าร่วมแหละ จะได้คอยปรามได้ จารวีคิดในใจ

“อื้อ ไม่มีทางหรอก”

รัมภาภัสตอบเสียงหนักแน่น

ใช่เธอจะไม่มีทาง เอาใจ เข้าไปแลกกับเขาอีกแล้ว

เขานั่นแหละ ต้องเอาใจของเขามา ให้เธอขยี้ให้พัง!

ความแค้นของผู้หญิง บางทีก็แค้นลึกล้ำ และไม่ให้อภัยได้ง่ายนัก

บทก่อนหน้า
บทถัดไป