บทที่ 9 บทที่ 9
ทศชวินทร์มองดูเก้าอี้ทำงานของเลขานุการของเขาวันนี้มันว่างเปล่า...
เขารู้ว่าเธออาจจะมาทำงานไม่ไหว ไหนจะทั้งอาการแพ้อาหาร และ...เพราะตัวเขาด้วย
เขานั่งเพ่งจ้องมันแบบนั้น พยายามระงับใจ ไม่ให้ส่งข้อความถามไถ่เธอ เขาอยากจะจบ...จบแค่คืนนั้น เธอช่างหอมหวน เหมือนแรกที่ได้สัมผัส เขาเป็นคนแรกที่สอนสั่งให้เธอได้พบกับคำว่าพิศวาส เธอเป็นคนสอนสั่งเขา ว่าถ้ารักกับเซ็กซ์เคียงคู่กันไป มันมีความสุขมากกว่าการปลดปล่อย
ทศชวินทร์ยกมือกุมใบหน้าของตัวเองไว้ ปิดไว้แบบนั้นแล้วหลับตา
ให้ตายเถอะ...
เขาพบว่าการกลับมาพบเธออีกครั้ง มันส่งผลต่อหัวใจมากแค่ไหน
เขารู้แล้วว่าตลอดเวลาของการแต่งงาน เขานอนร่วมเตียงกับวิจิตราน้อยครั้งมาก มากจริงๆ แทบจะนับหนได้ และทุกครั้งแทบจะเป็นเธอที่เป็นฝ่ายเริ่ม...
เขารู้ว่ากอดใคร จูบใคร ก็ไม่เหมือนรัมภาภัส
ใจของเขาที่เต้นเนิบช้า กลับมามีชีวิตชีวาอีกหนก็เพราะเธอ
อดีตคนรักเก่า ที่เขาเคยทอดทิ้งเธอมามีครอบครัว
ครอบครัว
ใช่เขามีครอบครัวแล้ว
ทศชวินทร์ถอนใจเฮือก เขาสับสนเหลือเกิน...เขาควรจะไปต่อ หรือจะพอแค่นี้ มันดูจะเป็นไปไม่ได้ทั้งสองทาง
วันนี้เขาจมอยู่กับความคิดสับสนทั้งวัน ตัดสินใจไม่ส่งข้อความไปถามไถ่เธอทั้งที่อยากทำแทบขาดใจ สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อภรรยาของเขาส่งไลน์มาหา บอกว่าวันนี้เธออาจจะไม่กลับ เพราะต้องประชุมต่อ...เขานึกดีใจ ที่ไม่ต้องเผชิญหน้ากับวิจิตราในระยะสับสนนี่ ไม่อย่างนั้นเขาจะต้องรู้สึกผิด และเผยพิรุธออกมาแน่นอน
จนถึงตอนเย็น เขากลับไปที่บ้าน ขึ้นไปที่ห้องของตนเลย เขาเกือบจะขับรถไปที่คอนโดของเธอแล้ว แต่...ก็เลี้ยวกลับมาที่บ้าน เขาทำสำเร็จ ใจของเขาแข็งพอ...
หวังว่ามันจะเป็นแบบนี้ทุกวัน
ชายหนุ่มบอกตัวเอง เขาอาบน้ำแล้วแต่ยังนอนไม่หลับ ตัดสินใจลงไปเปิดบรั่นดีแล้วเอามาดื่มเงียบๆ บนห้อง อยากจะให้เมา...เผื่อจะได้หลับได้
พี่ทศคะ ขอโทษค่ะรัมพึ่งจะตื่น เอ่อ...วันนี้รัมหยุดงานไป มีงานด่วนอะไรไหมคะ?
ป๊อบอัปข้อความทางไลน์ ทำให้ทศชวินทร์ถึงกับมือสั่นนิดๆ เขากดเข้าไลน์ แล้วกดโทรออกทันที มือเขาไวกว่าสมองเสียอีก
“เป็นอะไรมากไหม? พี่รอไลน์ของรัมทั้งวันเลย เป็นห่วงอยู่ครับ”
“เอ่อ นิดหน่อยค่ะ ตกใจหมดเลยพี่ทศโทรมาแบบนี้ อุ๊ย ไม่ใช่สิ รัมควรเรียกคุณว่า บอส รัมลืมไปค่ะ ว่าตอนนี้รัมเป็นแค่เลขากับเจ้านาย”
“จะเรียกอะไรก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก กินอะไรหรือยัง”
“ยังเลยค่ะ เพิ่งจะตื่น ว่าจะหาอะไรกิน คงจะลงไปไม่ไหว” เสียงหวานนั้นทอดเสียง คนฟังก็ใจสั่นแล้วตอนนี้ เขามองนาฬิกา จากที่นี่ไปถึงคอนโดของเธอ น่าจะใช้เวลาประมาณ 30 นาที
“หิวมากไหม? พอจะรอสักครึ่งชั่วโมงได้ไหม”
“เอ๋...ทำไมหรือคะ”
“เดี๋ยวพี่จะหาอะไรอร่อยๆ ไปให้กิน รอไหวไหมครับ”
“รัมจะรอค่ะ พี่ทศมาได้จริงๆ หรือคะ”
เสียงนั้นสดใสขึ้นมาทันที ทศชวินทร์วางแก้วลง เขาก้มดูตัวเองที่อยู่ในชุดนอนของเขา คือเสื้อยืดเนื้อบางสีดำและกางเกงขายาวเนื้อนุ่มสีดำ ไม่ต้องเปลี่ยนมันหรอก...แบบนี้ก็พอจะออกไปไหนได้ไม่น่าเกลียด
“ได้สิครับ รอพี่นะ เดี๋ยวพี่ไปกินมื้อดึกด้วย”
“ค่ะ”
เขาคว้ากุญแจรถได้ ก็เดินแกมวิ่งลงไปอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาตอนนี้ติดปีกบินไปหาเธอก่อนแล้ว
