บทที่ 5 บทที่ 5
และแล้วก็เป็นไปอย่างที่ชลธิชาคาดการณ์ เพราะตอนนี้เธอติดแหง็กอยู่บนท้องถนน ห่างจากพารากอนยังไม่ถึงร้อยเมตรด้วยซ้ำ คืนนี้มีหวังสามสี่ทุ่มเธอคงจะถึงบ้าน ความเบื่อหน่ายที่ต้องนั่งลุ้นสัญญาณไฟจราจรทำให้ชลธิชาพ่นลมออกจากปากบางอีกครั้งอย่างขัดใจกับจำนวนรถและสัญญาณไฟเขียว ปล่อยครั้งหนึ่งรถเธอยังไม่ได้เคลื่อนไฟแดงก็เข้ามาแทนที่
“จะปล่อยทำไมเนี๊ยคุณจราจร รถแค่สามคัน” เสียงบ่นกระปอดกระแปดเกิดขึ้นอีกครั้ง ชลธิชาพยายามทำใจให้เย็นที่สุดก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนรถให้มันกระดึ๊บกระดึ๊บไปทีละนิด ในเมื่อรถมันติดขนาดนี้จะหิ้วท้องกลับไปกินที่บ้านก็คงไม่ได้
“ป๋อมแป๋มแทะหญ้าที่หน้าบ้านไปก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่จะกลับแล้ว” ชลธิชามองรูปถ่ายของลูกชายสี่ขาซึ่งเธอติดไว้หน้ารถก่อนจะยิ้มแห้งให้ ก่อนจะมองซ้ายไว้เพื่อหาร้านอาหาร ไฟที่ประดับไว้หน้าร้านคือจุดสนใจแรกของเธอ ถ้ามืดกว่านี้หน่อยแล้วเอาไฟพวกนี้ไปไว้สูงๆ รับรองฝนดาวตกเกิดขึ้นบนท้องฟ้ากรุงเทพฯ แน่นอน ความสวยของไฟบวกกับความหิวทำให้เธอหักพวงมาลัยรถเข้าไปภายในร้านทันที
เมื่อเข้ามาในร้านซึ่งตกแต่งออกแนวทันสมัยเน้นดีไซน์เฉพาะตัว ดูจากโต๊ะ เก้าอี้ รูปแบบและมุมการจัดวางแทบไม่ซ้ำกันเลย ไหนจะของตกแต่งชิ้นเล็กชิ้นน้อยน่ารักเข้ากันอีก เพียงแค่เห็นบรรยากาศภายในร้านก็ทำให้ชลธิชาแทบลืมความเมื่อยจากการขับรถ
“มีอะไรแนะนำบ้างคะ?” เสียงหวานเอ่ยถามพนักงานซึ่งตอนนี้ชลธิชารู้สึกว่าจะมายืนรอรับออเดอร์ข้างๆ เธอ
“คุณชอบทานอาหารประเภทไหนครับ? ผมจะได้แนะนำถูก” คำพูดคำจาของพนักงานช่างคุ้นหู ชลธิชาละสายตาจากเมนูอาหารตรงหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพบกับเจ้าของเสียง เพียงแวบแรกที่ปกรณ์มองเห็นและสบตากลมโตของเธอ มันทำให้เขาแทบทำอะไรไม่ถูก ดวงตากลมโตเวลายิ้มแย้มจากใจจริงมันเหมือนกับว่าดวงตามันจะยิ้มได้เสียอย่างนั้น
“อ้าวคุณ...” ชลธิชาทำท่านึกชื่อปกรณ์ แต่มันก็ติดอยู่ที่ปลายลิ้น คำพูดของชลธิชาทำให้ปกรณ์หยุดความคิดไว้เพียงแค่นั้น
“ปกรณ์ครับ” ปกรณ์เฉลยชื่อของเขาให้เธอได้รู้
“อ้อค่ะ… คุณปกรณ์” พอได้ยินชลธิชาเอ่ยเรียกชื่อเขา ปกรณ์ถึงกับลอบยิ้ม วันนี้มันวันโชคดีอะไรกันนะ จากที่คิดว่าไม่ได้พบหน้าเธอคนนี้อีก เขากลับได้พบ
“เรียกผมว่ากรณ์ก็ได้ครับ” ปกรณ์ออกอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด นานแล้วที่เขาไม่เคยรู้สึกชอบผู้หญิงคนไหนมากมายขนาดนี้ นานแล้วที่ไม่เคยมีความรู้สึกตื่นเต้นเวลาที่เจอคนน่าสนใจ
“ชลธิชาหรือจะเรียกว่าชลลี่ก็ได้ค่ะ” สาวจ้าวเอ่ยบอกอย่างเป็นมิตร ถ้าหากเธอมองคนไม่ผิด ผู้ชายคนนี้ท่าทางก็พอจะไว้ใจได้ แต่มันก็ต้องวัดดวงกันหน่อย เพราะผู้คนสมัยนี้มองยิ่งยากๆ อยู่ เผลอๆ เขาเป็นเกย์แล้วถูกพ่อกับแม่บังคับให้แต่งงาน แต่เจ้าตัวก็เข้ามาหาเธอขอให้ช่วยเหลือเหมือนในละครน้ำเน่าทำไงล่ะลี่เอ๊ย ชลธิชาจินตนาการไปเรื่อยเปื่อย
ปกรณ์แนะนำอาหารตามที่ชลธิชาชอบ ซึ่งมื้อเย็นแบบนี้ถึงจะหิวแค่ไหนเธอก็ทานแค่สลัดเท่านั้น ก็เธอเป็นผู้หญิงนี่นา ต้องมีอารมณ์รักสวยรักงาม เรื่องหุ่นก็ต้องดูแลกันบ้าง ถึงแม้บางคนจะบอกว่าไม่จำเป็นเพราะเธอไม่มีใครเข้ามาจีบอยู่แล้ว จะทำสวยไปเพื่ออะไร แต่ก็นั่นแหละ ใครจะไปรู้ว่าวันดีคืนดีเธออาจจะพบเนื้อคู่ตุนาหงันกับเขาจริงๆ ก็ได้ ชลธิชาสั่งอาหารของเธอไปแล้ว จะนั่งทานคนเดียวแล้วไล่ให้ปกรณ์กลับไปนั่งที่โต๊ะเขามันมันก็กลัวจะเสียมารยาทของสุภาพสตรีกะโหลกกะลาอย่างเธอ
“คุณกรณ์จะสั่งอะไรไหมคะ?” ชลธิชาเอ่ยถามขึ้น พยายามทำตัวให้เป็นปรกติมากที่สุด
“ผมสั่งไว้ที่โต๊ะแล้ว ไม่อยากรบกวนคุณชลลี่ แค่แวะเข้ามาทักและคุยด้วยเท่านั้น”
“อ้อค่ะ” ชลธิชายกแก้วที่มีน้ำเย็นๆ ขึ้นดื่ม ไม่ได้รู้สึกขัดเขินเขาเพียงแค่มันไม่ชินเท่านั้นเอง
“จริงสิ คุณชลลี่ทำงานในวงการพริตตี้ พอจะรู้จักกับคนที่รับจัดงานออแกไนเซอร์บ้างไหมครับ?” คำถามของปกรณ์ทำให้ชลธิชาวางแก้วน้ำลงทันที
“เอ๋… ทำไมหรือคะ”
“คือพอดีว่าสองอาทิตย์ข้างหน้าเป็นงานวันเกิดหลานผมน่ะครับ ผมก็เลยอยากจะจัดงานเซอร์ไพร้ส์วันเกิดให้แก แต่ออแกไนเซอร์ใหญ่ๆ เขาไม่ค่อยรับงานแบบนี้น่ะสิ ผมจะจัดการทุกอย่างเองก็ไม่ค่อยจะมีเวลา ที่สำคัญต้องไปจัดต่างจังหวัดด้วย”
“ต่างจังหวัด” ชลธิชานึกคำพูดของปกรณ์เพราะเหมือนว่าเธอกำลังจะได้งานมาทำ อารมณ์งานเข้าครอบงำชั่วขณะ แต่คำว่าต่างจังหวัดมันก็ทำให้ชลธิชาคิดมากเพราะไม่รู้ว่างานนี้จะผ่านบอสหรือเปล่า แต่มันก็น่าสนุกและท้าทายไปอีกแบบ เพราะเธอนั้นชอบงานที่ต้องออกไปทำต่างจังหวัดอยู่แล้ว
“ครับ หลานผมอยู่ที่เชียงใหม่ ปีนี้แกก็อายุเก้าขวบพอดี ถ้าคุณชลธิชาพอจะรู้จักรบกวนบอกผมหน่อยนะครับ นี่นามบัตรผม” ปกรณ์หยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วยื่นให้ชลธิชาไป ซึ่งเธอก็รับมาก่อนจะอ่านชื่อและนามสกุลเขารวมไปทั้งตำแหน่งการงานด้วยในตัว เห็นแบบนี้เธออยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าเธอทำงานอะไร แต่ก็ชั่งใจไว้ไม่บอกตอนนี้ดีกว่า เดี๋ยวจะหาว่าเธออยากได้งานจนออกนอกหน้า
