บทที่ 57 บทที่ 57

“สารเลว… ตายได้ยิ่งดี” ความแค้นใจกับการสูญเสียทำให้หญิงสาวโกรธเกลียดภูมินทร์มากขึ้นเป็นเท่าตัว หญิงสาวเดินไปยังผ้าม่านที่ชื้นฝนดึงทึ้งมันลงแล้วหยิบหนังสืออะไรไม่รู้สองสามเล่มที่วางอยู่กลางบ้านติดมือมาด้วย เดินกลับขึ้นไปบนหน้าห้องที่ภูมินทร์นอนอยู่ด้านใน ทิ้งผ้าม่านกับหนังสือในมือลงก่อนจะจุดไฟเผา...