บทที่ 88 บทที่ 88

“เรื่องอะไรไม่ทราบครับ ผมมันมือสกปรก ลูกโสเภณีทำอะไรเลวๆ ตั้งมาก ไม่รู้หรอกว่าคุณพี่ชายหมายถึงเรื่องไหน” พูดจบก็มองเข้าไปในดวงตาสีสนิมน่าเกรงขามของภูมินทร์ แต่นี่มันถิ่นเขา

“ลอบยิง”

“ลอบยิง” ภาคภูมิทวนคำพูดช้าๆ แต่ใบหน้ายังไม่แสดงอาการอะไรให้เห็น “เท่าที่ความจำผมไม่เสื่อม ผมลอบยิงพี่ชายคนนี้ไปแค่ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ