บทที่ 38 ใครกันแน่ที่เห็นแก่ตัว

“หึ…คุณนี่มันเห็นแก่ตัวเอาแต่ได้จริงๆไหม…ทำกับผมขนาดนี้แล้วยังจะให้ผมไปช่วยเอาหน้าให้พ่อแม่คุณอีกเหรอ ไม่มีทางหรอก…” คีรินพูดด้วยสีหน้าแสยะยิ้ม เพราะตอนนี้เหมือนเขาได้เห็นนิสัยที่แท้จริงของแพรไหมที่ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเห็นๆแบบที่ผ่านมา

คีรินก็สะบัดผ้าห่มแล้วลุกออกจากเตียงแล้วเขาก็เดินตรงไปที่ห้องน...