บทที่ 1 ความทรงจำที่หวานขมในคืนวันลอยกระทง

ตอนที่ 1: ความทรงจำที่หวานขมในคืนวันลอยกระทง

กลางดึกที่เงียบสงัดภายในห้องนอนกว้างขวางของบ้านหลังใหม่ในจังหวัดชลบุรี ภาคินทร์เอนกายลงบนเตียงหนานุ่มที่เขาเคยฝันอยากใช้เป็นเรือนหอสร้างครอบครัวกับใครสักคน ทว่าในค่ำคืนนี้ เขากลับนอนกระสับกระส่ายอยู่ภายใต้แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง แสงสีส้มอ่อนสาดส่องกระทบใบหน้าเคร่งขรึมที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความสับสน

ภาคินทร์หลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้ความเงียบงันโอบล้อมกาย แล้วยอมปล่อยจิตวิญญาณให้พ่ายแพ้แก่ความทรงจำย้อนย้อนเวลากลับไปสู่คืนวันลอยกระทงในวันวาน...

หลังจากเขากับซีรินอธิษฐานขอพรกลางแสงเทียนเสร็จสิ้น สารถีหนุ่มอย่างเขาก็ขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่าพาเธอมาส่งที่ห้องพัก ท่ามกลางแสงจันทร์เต็มดวงที่สาดส่องลงมาอาบไล้ทั่วบริเวณ คืนนั้นซีรินงดงามสะพรั่งจนทำเอาหัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ เธออยู่ในมินิเดรสสีแดงเพลิงรัดรูป เว้าอกลึก ขับเน้นเรือนร่างและผิวเนียนละเอียดให้ดูเย้ายวนใจเกินกว่าจะละสายตา

ทันทีที่บานประตูห้องปิดลง ความเงียบสงัดภายในห้องกลายเป็นพยานรัก ซีรินหมุนตัวกลับมาสบตาเขาด้วยแววตาหวานฉ่ำลึกซึ้ง ภาคินทร์รวบเรือนร่างบางเข้ามากอดแน่น สัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นระรัวไม่ต่างกัน รสจูบแรกเริ่มด้วยความอ่อนหวาน โหยหา ก่อนจะค่อย ๆ ทวีความรุ่มร้อนตามแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน

"พี่ภาค... ซีรินรักพี่นะคะ... เป็นของซีรินนะ" เสียงกระซิบสั่นพร่าชิดใบหู ทำให้อารมณ์รักของภาคินทร์โชติช่วง

เขาบรรจงปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังประคบประคองสิ่งล้ำค่า ร่างกายเนียนนุ่มที่ปรากฏแก่สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนหวาน ซีรินเอนกายลงบนเตียงหนานุ่ม โอบรับสัมผัสจากเขาด้วยความเต็มใจ นี่คือครั้งแรกของเธอ... ความบริสุทธิ์ที่เธอมอบให้เขาด้วยความรักทั้งหมดที่มีในหัวใจยามนั้น

ภาคินทร์โน้มตัวลงหาหญิงสาว ประทับจูบร้อนระอุลงบนแผ่นอกเนียนและผิวกายที่บิดเกร็งด้วยความซาบซ่าน ลมหายใจที่กระพือถี่กระชั้นและความอ่อนหวานที่ค่อย ๆ หลอมรวม ละลายความกลัวในจิตใจของเธอลงจนหมดสิ้น

มือหนาเอื้อมไปสวิตช์โคมไฟหัวเตียง...

แสงสว่างภายในห้องถูกหรี่ดับลง เหลือเพียงแสงจันทร์นวลตาที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเพื่อน เงาร่างของทั้งสองสวมกอดและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันภายใต้ความเงียบสงัด จังหวะแห่งความรักแผดเผาและประทับลึกลงในจิตวิญญาณ คำมั่นสัญญาที่กระซิบผ่านมวลอากาศในคืนนั้นหนักแน่นราวกับจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์

"พี่ก็รักซีรินครับ... รักที่สุด และจะรักตลอดไป"

.

ทว่า... ในโลกความเป็นจริง ณ ปัจจุบัน

ภาคินทร์ลืมตาโพลงขึ้นในความมืด ร่องรอยความอบอุ่นในวันวานบัดนี้เหลือเพียงความขมปร่าที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ คำบอกรักที่เคยหวานล้ำและคำสัญญาที่เขาเคยคิดว่าคือเข็มทิศชีวิต กลับกลายเป็นเพียงคำโกหกคำโตที่อาบด้วยยาพิษร้ายแรง

ยิ่งคิดถึงภาพเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อนที่เขาขี่มอเตอร์ไซค์ Triumph คันโปรดผ่านหน้าห้างสรรพสินค้าหรู ภาพของซีรินที่ก้าวลงจากรถสปอร์ตหรูของโรม เพย์บอยลูกชายมาเฟีย รอยยิ้มประจบประแจงและสายตาคลั่งไคล้ในวัตถุที่เธอส่งให้ชายคนนั้น มันคือความจริงอันแสนเจ็บปวดที่ตบหน้าเขาอย่างแรง... เรือนร่างที่เขาเคยประคบประคองและเทิดทูนด้วยรักบริสุทธิ์ ถูกเธอนำไปประเคนให้ชายอื่นอย่างง่ายดาย เพียงเพราะเหรียญเงินและฐานะทางสังคมที่เขายังไม่มีในวันนั้น

ความสวยเซ็กซี่ระดับสะกดสายตาที่เขาเคยลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น กลายเป็นอาวุธร้ายย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจให้เหวอะหวะ ทุกหยาดเหงื่อและความเหน็ดเหนื่อยที่เขาบ้างาน ทุ่มเททำงานหนักเป็นบ้าเป็นหลังตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพียงเพื่อหวังว่าจะสร้างฐานะให้คู่ควรกับเธอ กลับกลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดีในสายตาของคนที่มองทุกอย่างเป็นมูลค่าเงินตรา

ความเจ็บปวดที่ถูกทิ้งเพราะความแค้นในความล้มเหลวของตัวเองแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ภาพในอดีตยามที่เขาขอร้องไม่ให้เธอไป แต่คำอ้อนวอนของเขาไม่อาจรั้งคนที่ตั้งใจจะทรยศได้เลยสักนิด เสียงหัวเราะเยาะของโรมและสายตาเย็นชาของซีรินในวันที่ก้าวเดินจากไป ยังคงก้องอยู่ในหัวราวกับฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขาในทุกค่ำคืน

ภาคินทร์ถอนหายใจยาว ยันกายลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียง มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สายตามองไปยังความว่างเปล่าข้างกายด้วยความชาชินและสมเพชตัวเอง ความรัก ความเชื่อใจ และความสงสารที่เคยมีให้ซีรินได้มลายหายไปสิ้นแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงแผลเป็นช้ำเลือดช้ำหนองที่ยังคงกัดหนองอยู่ข้างใน

เขาบอกตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เย็นชายิ่งกว่าอากาศในห้องนอน... นับจากนี้ จะไม่มีชายผู้โง่เขลาที่ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อความรักอีกต่อไป หัวใจของเขาถูกล็อคตายด้วยกลอนแห่งความแค้นและภาระหน้าที่ เขาจะมีชีวิตอยู่เพื่อเงิน เพื่อความสำเร็จ และเพื่อตัวเองเท่านั้น ชายชื่อภาคินทร์คนเก่าได้ตายจากไปพร้อมกับคำโกหกในคืนวันลอยกระทงคืนนั้นแล้วอย่างถาวร