บทที่ 4 เงาในความทรงจำ และอีกด้านที่กำลังรอคอย
ตอนที่ 4: เงาในความทรงจำ และอีกด้านที่กำลังรอคอย
พราว (มัญชุอร) ยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังกว้างของภาคินทร์ที่เดินห่างออกไปจนกระทั่งลับสายตาหลังม่านกั้นห้องกายภาพบำบัด เสียงก้าวหนักแน่นสม่ำเสมอของชายหนุ่มค่อยๆ แผ่วหายไป แต่คลื่นอารมณ์ที่เขาทิ้งไว้กลับยังคงกระเพื่อมไหวอยู่ในอกอย่างรุนแรง หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเฮือกใหญ่ ราวกับพยายามขับไล่ความอึดอัดและแรงอัดฉีดของหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ
ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามฝังกลบไว้ลึกที่สุดตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา กลับปะทุย้อนคืนมาอย่างรุนแรงเพียงเพราะได้ชิดใกล้และสัมผัสชายหนุ่มคนนี้
"ทำไมถึงได้เหมือนขนาดนี้นะ..." เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในห้องกายภาพที่เงียบสงบลง
รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างแกร่งที่ดูตึงเครียดและแบกรับภาระงานหนัก ใบหน้าคมเข้มที่มักจะขมวดคิ้วเข้าหากันอยู่เสมอ ยามจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง และน้ำเสียงเคร่งขรึมทว่าแฝงความอบอุ่นอ่อนโยนอย่างประหลาด... ทุกอย่างช่างคล้ายคลึงกับ 'ใครคนนั้น' ราวกับพิมพ์เดียวกัน แฟนเก่าของเธอที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับด้วยอุบัติเหตุทางถนนเมื่อปีก่อน
มือเรียวที่สั่นเทาน้อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอยังคงค้างอยู่ที่หน้าโปรไฟล์ไลน์ของภาคินทร์ รูปภาพของเขาเป็นชายหนุ่มในชุดขับขี่เต็มยศ กำลังควบมอเตอร์ไซค์ Triumph Bonneville T100 สีดำคันโก้ริมชายหาดยามเย็น มันเป็นรถคลาสสิกรุ่นเดียวกับที่แฟนเก่าของเธอรักและภาคภูมิใจนักหนา... และเป็นคันเดียวกับที่พรากชีวิตเขาไปจากเธอตลอดกาล
นิ้วเรียวแตะลงบนรูปภาพนั้นอย่างเบามือ น้ำตาอุ่นๆ เริ่มรื้นคลอขึ้นมาจนทัศนียภาพเบื้องหน้าพร่าเบลอ
"พี่วัตน์..."
เธอพึมพำเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่เคยคิดว่ากาลเวลาช่วยรักษาจนจางหายไปแล้ว กลับย้อนมาระดมทิ่มแทงหัวใจอีกครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ภาพความทรงจำในอดีตกับภาพของภาคินทร์ตรงหน้าซ้อนทับกันจนเธอเริ่มแยกไม่ออกว่า ความรู้สึกหวั่นไหวที่เกิดขึ้นนี้ เป็นเพราะตัวตนของภาคินทร์จริงๆ หรือเพราะเขากำลังทำหน้าที่เป็นเพียง ‘เงา’ ของคนในความทรงจำกันแน่
ในขณะเดียวกัน ทางด้านภาคินทร์... ชายหนุ่มขับรถเดินทางกลับถึงบ้านพักด้วยความรู้สึกที่แปลกไปจากทุกวัน บรรยากาศภายในรถที่เคยเงียบสงบและเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมกลับอบอวลไปด้วยความทรงจำสั้นๆ จากห้องกายภาพบำบัด แม้อาการปวดตึงและร้าวระบมที่บ่าจะเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัดจากฝีมือและน้ำหนักมืออันนุ่มนวลของนักกายภาพบำบัดสาว แต่ทว่าหัวใจภายในอกกลับเต้นรัวและแกว่งไกวอยู่ตลอดเวลาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ภาพรอยยิ้มร่าเริงสดใส ดวงตากลมโตสุกใสที่เปล่งประกายความจริงใจ และสัมผัสอันนุ่มนวลทะนุถนอมของหมอพราวยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขาไม่ยอมจางหาย ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในบ้าน ถอดเสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตออกแขวนไว้ จัดการอาบน้ำชำระร่างกายด้วยสายน้ำเย็นฉ่ำเพื่อดับความร้อนรุ่มในใจ แล้วเปลี่ยนเป็นชุดลำลองสบายๆ ก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟาตัวโปรด พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูหน้าจอที่ประกายแสงแจ้งเตือนข้อความใหม่ทันที
ข้อความนั้นถูกส่งมาจากหญิงสาวหลังจากที่ตอบรับเป็นเพื่อนกันเมื่อช่วงเย็น มันเป็นรูปภาพกราฟิกท่าบริหารร่างกายพื้นฐาน พร้อมข้อความสั้นๆ น่ารักน่าเอ็นดู
‘รูปท่าบริหารบ่าและไหล่ที่พราวบอกนะคะ อย่าลืมทำบ่อยๆ นะคะพี่ภาค จะได้หายไวๆ (ส่งสติกเกอร์หมีส่งหัวใจ)’
ชายหนุ่มจ้องมองข้อความนั้นอยู่ชั่วครู่ หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานาน นิ้วใหญ่ค่อยๆ พิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยความรู้สึกประดักประเดิดเล็กน้อยตามนิสัยคนไม่ค่อยพิมพ์แชต
‘ขอบคุณมากนะครับ หมอพราว ผมจะทำตามทุกท่าเลย’
ภาคินทร์มองข้อความที่ส่งไปแล้วคลี่ยิ้มออกมาตรงมุมปากอย่างไม่รู้ตัว ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ และความเป็นกันเองของเธอทำให้หัวใจที่เคยเย็นชาและปิดตายเพราะบาดแผลรักเก่าในอดีตค่อยๆ ปลดล็อคและอบอุ่นขึ้นทีละน้อย ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงแล้วเริ่มขยับตัว ยืนตรง ยืดอก และเริ่มทำท่าบริหารบ่าตามรูปภาพกราฟิกทีละขั้นตอนอย่างตั้งใจ แม้กล้ามเนื้อบ่าจะยังตึงขัดและส่งอาการเจ็บยอกออกมาบ้าง แต่เพียงแค่คิดว่าจะต้อง "หายไวๆ" เพื่อจะได้กลับไปพบหน้าเธออีกครั้งตามที่เธอตั้งใจรักษา มันกลับกลายเป็นแรงขับเคลื่อนและแรงฮึดชั้นดีอย่างน่าประหลาดใจ
"อีกแค่สองวัน..."
วิศวกรหนุ่มพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สายตาคมกริบมองดูปฏิทินนัดหมายในโทรศัพท์พลางจุดรอยยิ้มพรายบนใบหน้าคมเข้ม ชายหนุ่มผู้เคยบ้างานและใช้ชีวิตเป็นเส้นตรงกำลังเฝ้ารอวันนัดหมายในอีกสองวันข้างหน้าอย่างจดจ่อ วันที่เขาจะได้ก้าวเข้าไปทำความรู้จักกับหมอพราวให้มากกว่าแค่คนไข้กับนักกายภาพ และเป็นวันที่ความสดใสละมุนตาภายใต้เสื้อกาวน์ของเธอจะค่อยๆ ละลายน้ำแข็งที่เกาะกุมในหัวใจของเขาให้หมดสิ้นไป
โดยที่ชายหนุ่มผู้สุขุม เคร่งขรึม และรักความเป๊ะระเบียบเรียบร้อยไม่รู้เลยว่า... วันนัดหมายที่กำลังจะมาถึงนี้ ตรงกับ ‘วันที่ 16 ของเดือน’ พอดี!
วันแห่งชะตากรรมที่เขาจะได้พบกับ "อีกด้านหนึ่ง" ของมัญชุอร... ด้านเจ้าแม่สายมูสุดเหวี่ยง เจ้าของฉายา ‘พราวนี่โพยแดง’ ผู้เกรี้ยวกราดและลุกลี้ลุกลนในวันหวยออก ที่พร้อมจะเข้ามาเขย่าโลกอันเป็นระเบียบเรียบร้อยของเขาให้พลิกคว่ำพลิกหงาย และเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล!
