บทที่ 35 35

เสียงหวานครางประท้วงเมื่อรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ ปากหยักจึงผละออกจากริมฝีปากบางให้เธอได้หายใจชั่วขณะแล้วจูบซ้ำอีกครั้ง ดื่มด่ำกับความหวานละมุ่นของน้ำหวานชั้นเลิศที่ไม่วันหมดสิ้นดูดกลืนสติที่เหลืออยู่น้อยนิดให้หลุดลอย

มือหยาบประคองบั้นท้ายงอนงามของรรินขึ้นจนตัวลอยแล้วบรรจงวางร่างบอบบางบนขอบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ