บทที่ 1 วันแรกก็พัง

รถกระบะรับจ้างจอดเทียบที่ลานดินหน้าสำนักงานไร่ภูผา ฝุ่นสีแดงลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ นับดาวก้าวลงจากรถพร้อมกับแยมและไม้ ทั้งสามคนหอบกระเป๋าและแฟ้มเอกสารมาหยุดยืนมองความวุ่นวายตรงหน้า คนงานหลายสิบคนกำลังแบกตะกร้าผลไม้เดินกันขวักไขว่ เสียงตะโกนสั่งงานดังแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ของรถแทรกเตอร์

"โห งานหนักเอาเรื่องเลยนะเนี่ย" ไม้พึมพำพลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อ

"นั่นสิ แยมชักจะตื่นเต้นแล้วสิ" แยมยิ้มแห้ง

นับดาวสูดลมหายใจเข้าลึก เธอเตรียมใจมาแล้วว่าการทำโปรเจกต์จบที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ยังไม่ทันที่พวกเธอจะเดินเข้าไปถามหาคนดูแล เสียงทุ้มดุดันก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"พวกนักศึกษาฝึกงานใช่ไหม"

ทั้งสามคนหันขวับไปมอง ผู้ชายตัวสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงยีนส์สีเข้มยืนกอดอกมองพวกเธออยู่ ใบหน้าคมคายนั้นดูดีมาก แต่คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันและสายตาเย็นชาทำให้เขาดูน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าสบตา

"ใช่ค่ะ พวกเรามาจากมหาวิทยาลัย..."

"ฉันไม่อยากฟังคำแนะนำตัวยาวยืด" ภูผาพูดแทรกขึ้นมาทันที "ฉันชื่อภูผา เป็นเจ้าของไร่นี้ แล้วตอนนี้ฉันก็ยุ่งมาก ไม่มีเวลามาเดินโอ๋เด็กฝึกงานหรอกนะ จะแบ่งงานให้เดี๋ยวนี้เลย"

นับดาวอ้าปากค้างกับความห้วนจัดของเขา แต่ก็ต้องรีบหุบปากแล้วตั้งใจฟัง

"ผู้ชายไปอยู่กับลุงเข้ม ลุงแกเป็นหัวหน้าคนงาน งานแบกหามและงานเก็บเกี่ยวทั้งหมดต้องเรียนรู้จากแก" ภูผาชี้ไปทางผู้ชายวัยกลางคนที่กำลังยืนจดอะไรบางอย่างอยู่หน้าโกดัง "ส่วนเธอ ไปอยู่กับป้าอุ่นที่โรงครัว เรียนรู้งานจัดการเสบียงและการแปรรูปผลไม้"

เขาหันมามองแยม ซึ่งแยมก็รีบพยักหน้ารับทันที

"ส่วนเธอ" ภูผาหันมาจ้องหน้านับดาว "มาเป็นลูกมือฉัน ฉันจะให้ดูงานบริหารทั้งหมด"

"รับทราบค่ะ" นับดาวตอบรับหนักแน่น

ภูผาถอนหายใจยาวเหมือนรำคาญเต็มทน เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วหันมาสั่งนับดาว

"ก่อนจะเริ่มงานอื่น ไปเช็กระบบน้ำที่แปลงเพาะกล้าโซนบีก่อน ไปหมุนวาล์วน้ำหลักดูว่าแรงดันปกติไหม เสร็จแล้วกลับมารายงานฉันที่ออฟฟิศ"

"ได้ค่ะ" นับดาวรับคำ เธอวางกระเป๋าไว้ที่มุมพักคอยแล้วรีบเดินไปทางโซนเพาะกล้าตามป้ายบอกทางทันที

ระหว่างที่เดินไปนับดาวก็คิดบ่นในใจ เธอเพิ่งมาถึงที่นี่วันแรกและไม่ได้มีความรู้เรื่องงานเกษตรเลยสักนิด ให้ไปเช็กวาล์วน้ำแล้วมันอยู่ตรงไหน หน้าตาเป็นยังไงเขาก็ไม่อธิบายให้ฟังชัดเจน สั่งงานเหมือนเธอเป็นคนงานเก่าแก่ที่รู้ทุกซอกทุกมุมของไร่ แต่ด้วยความดื้อรั้นและไม่อยากโดนดูถูกตั้งแต่เริ่ม เธอจึงตัดสินใจลองงมหาดูเอาเอง

นับดาวเดินมาถึงโซนบี เธอเห็นวาล์วน้ำสีแดงตัวใหญ่ติดตั้งอยู่ข้างท่อพีวีซี หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะหมุนเปิดเพื่อทดสอบแรงดันตามที่ได้รับคำสั่งมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะออกแรงหมุนวาล์วนั้นอย่างสุดกำลัง

"อึ๊บ..." เธอครางในลำคอ แต่เพียงแค่หมุนไปได้นิดเดียว เสียงดังลั่นเหมือนท่อแตกก็ดังขึ้น น้ำประปาแรงดันสูงพุ่งกระฉูดออกมาจากรอยแตกตรงข้อต่อด้านล่าง ท่อพีวีซีหลุดออกจากกัน น้ำพุ่งกระจายไปทั่วทิศทางจนนับดาวเปียกโชกไปทั้งตัว กล้าพันธุ์ไม้ราคาแพงที่เรียงอยู่บนชั้นถูกแรงน้ำกระแทกจนตกลงมาเสียหายระเนระนาด

"เฮ้ย!" นับดาวตกใจสุดขีด เธอพยายามจะหมุนวาล์วปิด แต่น้ำที่พุ่งแรงทำให้เธอมองอะไรไม่เห็นและจับอะไรไม่ถนัด

คนงานที่อยู่แถวนั้นรีบวิ่งเข้ามาช่วยกันปิดวาล์วหลักจากอีกจุดหนึ่ง น้ำถึงได้หยุดไหล นับดาวยืนหอบหายใจ สภาพเปียกปอนเหมือนลูกหมาตกน้ำ มองดูความเสียหายรอบตัวด้วยความช็อก

"เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!"

เสียงตวาดกร้าวทำเอานับดาวสะดุ้งสุดตัว ภูผาวิ่งหน้าตื่นเข้ามา เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นกล้าพันธุ์เสียหายยับเยิน

"ฉันสั่งให้เธอมาเช็กน้ำ ไม่ได้สั่งให้มาทำลายข้าวของ!" เขาตะคอกใส่หน้าเธอ ภูผาเดินตรงดิ่งเข้ามาหานับดาว สายตาของเขาดุดันเหมือนมีเปลวไฟซ่อนอยู่

"ฉันไม่ได้ทำนะคะ ฉันแค่หมุนวาล์ว ท่อมันก็ระเบิดออกเอง" นับดาวพยายามอธิบาย น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความตกใจ

"หมุนเบา ๆ แล้วท่อมันจะแตกได้ยังไง เธอรู้ไหมว่ากล้าพันธุ์พวกนี้ราคาเท่าไหร่ มันต้องใช้เวลาเพาะนานแค่ไหนกว่าจะได้ขนาดนี้" ภูผาไม่ฟังคำอธิบายใด ๆ ทั้งสิ้น เขาชี้นิ้วไปที่กองเศษกระถางบนพื้น "ทำงานวันแรกก็สร้างเรื่องเลยนะ ไม่รู้เรื่องแล้วจะฝืนทำทำไม ทำไมไม่ไปเรียกคนงานมาช่วยดู ฉันอุตส่าห์รับพวกเธอมาฝึกงานหวังว่าจะช่วยแบ่งเบาภาระ ไม่ใช่มาเพิ่มปัญหาให้ไร่ของฉันแบบนี้!"

คำพูดนั้นทำเอานับดาวรู้สึกหน้าชาไปหมด ร่างกายชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอกำมือแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะเอ่อท้นออกมา

"ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่ได้ตั้งใจทำพัง มันหลุดของมันอยู่แล้ว!" เธอเถียงกลับเสียงแข็ง แม้ในใจจะเจ็บปวดกับคำด่าทอของเขา

"เถียงคำไม่ตกฟาก ทำผิดยังไม่รู้จักยอมรับผิดอีก นิสัยแบบนี้ฉันไม่น่ารับเข้ามาเลยจริง ๆ" ภูผากระแทกเสียงใส่หน้าเธอก่อนจะหันไปสั่งคนงาน "เก็บกวาดให้หมด แล้วเอาตัวเลขความเสียหายไปวางไว้บนโต๊ะฉัน!"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองเธออีก นับดาวยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางซากกล้าพันธุ์และกองน้ำเจิ่งนอง คนงานเริ่มเข้ามาช่วยกันเก็บกวาด ไม่มีใครกล้าพูดอะไรกับเธอ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ความรู้สึกเสียใจและน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เขาไม่แม้แต่จะถามต้นสายปลายเหตุ ไม่คิดจะฟังคำอธิบายของเธอเลยสักนิด

นับดาวหมุนตัวเดินกลับไปที่จุดพักคอย ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยหิน เธอเดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมาถือไว้แน่น ในหัวคิดแค่ว่าอยากจะเก็บของแล้วหนีกลับกรุงเทพ ให้รู้แล้วรู้รอด เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่อยากทำงานร่วมกับผู้ชายใจร้ายที่ไม่มีเหตุผลคนนี้อีกแล้ว แต่ลึก ๆ เธอก็รู้ดีว่าถ้าหนีไปตอนนี้ เธอคงกลายเป็นคนผิดไปตลอดกาล

บทถัดไป