บทที่ 13 โซฟาส่วนตัว
แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบกระจกบานใสหน้าอาคารสำนักงาน นับดาวนั่งพิมพ์งานเอกสารสรุปยอดสั่งซื้อปุ๋ยอยู่ที่โต๊ะหน้าห้องทำงานของพ่อเลี้ยงภูผา นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์อย่างต่อเนื่อง แต่ความเร็วกลับลดลงเรื่อย ๆ ตามสภาพร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่
ฤทธิ์ยาแก้ไข้และยาแก้แพ้สารเคมีที่กินเข้าไปหลังอาหารเที่ยงเริ่ม...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 วันแรกก็พัง
2. บทที่ 2 เจ้านายใจร้าย
3. บทที่ 3 สนทนาประสาเพื่อน
4. บทที่ 4 แขกของพ่อเลี้ยง
5. บทที่ 5 ความผิดพลาด
6. บทที่ 6 ร่องรอยความจริง
7. บทที่ 7 วิกฤตในความมืด
8. บทที่ 8 แผนซ้อนแผน
9. บทที่ 9 แขกที่คุ้นเคย
10. บทที่ 10 ข้ออ้าง
11. บทที่ 11 โล่งอก
12. บทที่ 12 ฝืนทำงาน
13. บทที่ 13 โซฟาส่วนตัว
14. บทที่ 14 คำขาด
15. บทที่ 15 ใต้ชายคาเดียวกัน
16. บทที่ 16 ไร้ร่องรอย
17. บทที่ 17 รอยกรรไกร
18. บทที่ 18 อบอุ่นใจ
19. บทที่ 19 รอยยิ้ม
20. บทที่ 20 ขออนุญาต
21. บทที่ 21 ทำเป็นไม่รู้
22. บทที่ 22 วางตัว
23. บทที่ 23 คลาดสายตา
24. บทที่ 24 หมดสภาพ
25. บทที่ 25 เค้นความจริง
26. บทที่ 26 ตะคอก
27. บทที่ 27 ข้อสงสัย
28. บทที่ 28 เรื่องบังเอิญ
29. บทที่ 29 ติดฝน
30. บทที่ 30 ค้างคืน
31. บทที่ 31 ร่วมเตียง
32. บทที่ 32 ผู้มาเยือน
33. บทที่ 33 พื้นที่ส่วนตัว
34. บทที่ 34 ออกรับแทน
35. บทที่ 35 ภาพบาดตา
36. บทที่ 36 หึง
37. บทที่ 37 ตรวจแปลง
38. บทที่ 38 คำถามในใจ
ย่อ
ขยาย
