บทที่ 15 ใต้ชายคาเดียวกัน

นับดาวยืนนิ่งอึ้งอยู่กลางห้องรับแขกที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำขัง เธอหันมองหน้าเจ้านายสลับกับสภาพบ้านพักที่พังยับเยินด้วยความรู้สึกสับสนและหวาดกลัว เฟอร์นิเจอร์ไม้บวมน้ำและข้าวของเครื่องใช้กระจัดกระจายลอยเกลื่อนเต็มพื้นไปหมด

"คุณภูผาคะ ฉันไปขออาศัยนอนเบียดกับแยมที่เรือนพักคนงานก็ได้นะคะ ไปนอนที่เรือนใหญ่มั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ