บทที่ 17 รอยกรรไกร
นับดาวยืนตัวแข็งทื่อ มือเล็กที่จับเนื้อผ้าสีขาวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เสื้อนักศึกษาและกระโปรงพลีทที่เธอพับเตรียมไว้ถูกกรีดด้วยของมีคมจนขาดวิ่นเป็นริ้วยาว มันไม่ใช่รอยขาดจากการเกี่ยวหรืออุบัติเหตุ แต่มันคือความตั้งใจทำลายข้าวของอย่างชัดเจน
ความหวาดกลัวแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง นี่หมายความว่าเมื่อคืนนี...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 วันแรกก็พัง
2. บทที่ 2 เจ้านายใจร้าย
3. บทที่ 3 สนทนาประสาเพื่อน
4. บทที่ 4 แขกของพ่อเลี้ยง
5. บทที่ 5 ความผิดพลาด
6. บทที่ 6 ร่องรอยความจริง
7. บทที่ 7 วิกฤตในความมืด
8. บทที่ 8 แผนซ้อนแผน
9. บทที่ 9 แขกที่คุ้นเคย
10. บทที่ 10 ข้ออ้าง
11. บทที่ 11 โล่งอก
12. บทที่ 12 ฝืนทำงาน
13. บทที่ 13 โซฟาส่วนตัว
14. บทที่ 14 คำขาด
15. บทที่ 15 ใต้ชายคาเดียวกัน
16. บทที่ 16 ไร้ร่องรอย
17. บทที่ 17 รอยกรรไกร
18. บทที่ 18 อบอุ่นใจ
19. บทที่ 19 รอยยิ้ม
20. บทที่ 20 ขออนุญาต
21. บทที่ 21 ทำเป็นไม่รู้
22. บทที่ 22 วางตัว
23. บทที่ 23 คลาดสายตา
24. บทที่ 24 หมดสภาพ
25. บทที่ 25 เค้นความจริง
26. บทที่ 26 ตะคอก
27. บทที่ 27 ข้อสงสัย
28. บทที่ 28 เรื่องบังเอิญ
29. บทที่ 29 ติดฝน
30. บทที่ 30 ค้างคืน
31. บทที่ 31 ร่วมเตียง
32. บทที่ 32 ผู้มาเยือน
33. บทที่ 33 พื้นที่ส่วนตัว
34. บทที่ 34 ออกรับแทน
35. บทที่ 35 ภาพบาดตา
36. บทที่ 36 หึง
37. บทที่ 37 ตรวจแปลง
38. บทที่ 38 คำถามในใจ
ย่อ
ขยาย
