บทที่ 2 เจ้านายใจร้าย
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องพักเล็ก ๆ นับดาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว เหตุการณ์ท่อประปาแตกเมื่อวานยังคงตามมาหลอกหลอน เธอลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง บรรจงรวบผมเป็นหางม้าให้เรียบร้อยที่สุด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หน้ากระจกเพื่อเรียกความมั่นใจ เธอจะไม่ยอมแพ้ผู้ชายปากร้ายคนนั้นเด็ดขาด
นับดาวเดินมาถึงหน้าอาคารสำนักงานของไร่ภูผา แยมกับไม้แยกย้ายไปทำงานตามที่ได้รับมอบหมายตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว ส่วนเธอต้องเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองเพื่อรายงานตัวกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายและพี่เลี้ยงของเธอ
หญิงสาวเคาะประตูไม้บานใหญ่สองครั้ง ก่อนจะผลักประตูเข้าไป
ภายในห้องทำงานกว้างขวาง แอร์เย็นฉ่ำจนน่าขนลุก พ่อเลี้ยงภูผากำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นลวก ๆ ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบตึง ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง
"สวัสดีค่ะคุณภูผา" นับดาวเอ่ยทักทายเสียงเรียบ
ภูผาพลิกหน้ากระดาษเอกสารในมือช้า ๆ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวอยู่เกือบนาที ก่อนจะพูดขึ้นโดยที่สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่ตัวหนังสือ
"ฉันนึกว่าเธอจะเก็บกระเป๋าหนีกลับกรุงเทพไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วซะอีก" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
"ฉันมาทำโปรเจกต์จบค่ะ ถ้าโปรเจกต์ไม่ผ่าน ฉันก็ไม่กลับ" นับดาวตอบกลับอย่างฉะฉาน
คราวนี้ภูผายอมเงยหน้าขึ้นมามองเธอ แววตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มหยันจุดขึ้นที่มุมปาก
"ปากดีให้ได้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน" เขาวางแฟ้มในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะชี้มือไปที่กองแฟ้มเอกสารอีกตั้งใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กมุมห้อง "นั่นคือสรุปบัญชีรายรับรายจ่ายของแปลงสตรอว์เบอร์รีตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เอาไปตรวจทานตัวเลขใหม่ทั้งหมด ทุกบรรทัด ทุกหน้า ถ้ามีจุดไหนผิดพลาดแม้แต่สตางค์เดียว เธอต้องรับผิดชอบ"
นับดาวหันไปมองกองแฟ้มที่สูงเป็นตั้งแล้วกลืนน้ำลายลงคอ "แต่ฉันเพิ่งมาฝึกงานนะคะ ระบบบัญชีของไร่คุณเป็นยังไง ฉันยังไม่ได้เรียนรู้เลย"
"นี่เธอจะให้ฉันต้องไปปูเสื่อสอนเด็กอนุบาลหรือไง" ภูผาเลิกคิ้ว "ความรู้ที่เรียนมาตั้งสี่ปี เอามาใช้ให้มันเกิดประโยชน์หน่อย หรือว่าเก่งแต่ทำข้าวของพังไปวัน ๆ ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ก็ลาออกไปซะ ฉันไม่อยากเสียเวลา"
คำพูดดูถูกของเขาทำเอานับดาวหน้าชา เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความโกรธตีตื้นขึ้นมาในอก แต่เธอต้องพยายามข่มมันเอาไว้
"ฉันทำได้ค่ะ" เธอตอบเสียงแข็ง ก่อนจะเดินไปหอบแฟ้มเอกสารตั้งใหญ่นั้นมาไว้ในอ้อมแขน "แล้วฉันต้องนั่งทำงานตรงไหนคะ"
"โต๊ะหน้าห้อง" ภูผาพยักพเยิดหน้าไปทางประตู "ทำให้เสร็จก่อนเที่ยง ถ้าฉันออกไปตรวจแล้วเห็นว่ายังไม่เสร็จ หรือทำมาแบบชุ่ย ๆ เธอเตรียมตัวรับผลกรรมได้เลย"
นับดาวหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที ปิดประตูตามหลังเสียงดังเพื่อระบายความหงุดหงิด ผู้ชายอะไรหลงตัวเองแถมยังบ้าอำนาจที่สุด
เธอเอาแฟ้มมากองไว้บนโต๊ะทำงานหน้าห้อง เปิดดูเอกสารด้านในแล้วก็ต้องกุมขมับ ตัวเลขยิบย่อยมากมายเรียงรายอยู่บนกระดาษ ไม่มีคำอธิบายใด ๆ เพิ่มเติม เธอต้องงมหาความเชื่อมโยงของตัวเลขพวกนี้เอาเองทั้งหมด
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง นับดาวนั่งหลังขดหลังแข็งจดจ่ออยู่กับตัวเลขในแฟ้ม แอร์หน้าห้องที่ตกลงมาตรงโต๊ะพอดีทำให้เธอรู้สึกหนาวจนมือสั่น แต่เธอก็ไม่กล้าลุกไปไหน เพราะกลัวว่าภูผาจะออกมาหาเรื่องด่าเธออีก
ใกล้เที่ยง ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก ภูผาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะของเธอ
"เสร็จหรือยัง" เขาถามเสียงห้วน
นับดาวรีบปิดแฟ้มเล่มสุดท้ายแล้วเงยหน้าขึ้นมอง "เสร็จแล้วค่ะ ฉันตรวจเจอตัวเลขไม่ตรงกันสามจุด ตรงยอดสั่งซื้อปุ๋ยเดือนที่สอง ยอดเบิกจ่ายค่าแรงเดือนที่สี่ แล้วก็..."
"เอามานี่" ภูผาดึงแฟ้มไปจากมือเธอโดยไม่รอให้เธอพูดจบ เขาเปิดดูจุดที่เธอทำเครื่องหมายเอาไว้ สายตาคมกวาดมองตัวเลขอย่างรวดเร็ว
"เธอตรวจประสาอะไรฮะนับดาว" ภูผาโยนแฟ้มกลับลงบนโต๊ะเสียงดังปัง "ยอดเบิกปุ๋ยเดือนที่สองมันตรงกันอยู่แล้ว เธอไปเอาตัวเลขค่าขนส่งมารวมด้วยทำไม แยกแยะไม่ออกหรือไงว่าอันไหนค่าของอันไหนค่าส่ง ทำงานแบบนี้เด็กมัธยมยังทำได้ดีกว่าเธอเลย"
"ก็คุณไม่ได้อธิบายอะไรฉันเลยนี่คะ เอกสารพวกนี้มันมีแต่ตัวเลขย่อ ฉันจะไปตรัสรู้ได้ยังไงว่าตัวย่อแต่ละตัวของไร่คุณมันหมายถึงอะไร" นับดาวทนไม่ไหวเถียงกลับไปตรง ๆ เธอพยายามทำเต็มที่แล้ว แต่เขาก็ยังหาเรื่องด่าเธอจนได้
"เถียงคำไม่ตกฟาก!" ภูผาตวาดกลับ "คนเก่งจริงเขาไม่มานั่งแก้ตัวโง่ ๆ แบบนี้หรอก ความสามารถไม่มีแล้วยังอวดดี นิสัยแบบนี้ฉันเกลียดที่สุด"
คำว่าเกลียดจากปากเขาทำให้นับดาวสะอึก น้ำตาแห่งความน้อยใจรื้นขึ้นมาที่หางตา แต่เธอรีบกะพริบตาไล่มันกลับไป เธอจะไม่ยอมร้องไห้ให้ผู้ชายใจดำคนนี้เห็นเด็ดขาด
"ถ้าคุณเกลียดฉันมากนัก แล้วคุณรับฉันมาฝึกงานตั้งแต่แรกทำไมคะ หรือแค่อยากจะหาคนมารองรับอารมณ์บ้า ๆ ของคุณ"
ภูผาก้าวเข้ามาชิดโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงมาจ้องหน้าเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ
"เพราะฉันอยากรู้ไง ว่าเด็กอวดเก่งอย่างเธอจะทนความกดดันได้สักกี่น้ำ" เขาเหยียดยิ้มมุมปาก "นี่มันแค่เริ่มต้นนะนับดาว ถ้าใจไม่สู้ก็รีบไสหัวไปซะ ไร่ของฉันไม่ต้อนรับคนอ่อนแอ"
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินลงบันไดไปทันที ทิ้งให้นับดาวนั่งกำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยสายตามุ่งมั่น
คนอย่างนับดาวไม่เคยยอมแพ้อะไรง่าย ๆ ยิ่งเขาอยากไล่เธอออกมากเท่าไหร่ เธอจะยิ่งเกาะติดและพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเธอเก่งกว่าที่เขาคิดไว้ร้อยเท่าพันเท่า
