บทที่ 22 วางตัว

บานประตูไม้ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของภูผายืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู แววตาคมกริบดุดันพร้อมหาเรื่องเต็มที่ แต่วินาทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างเล็กของเด็กฝึกงานที่ยืนถือถาดใส่จานผลไม้หน้าซีดเผือด ความแข็งกร้าวทั้งหมดก็มลายหายไปในพริบตา

"นับดาว" เขาเรียกชื่อเธอเสียงแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ