บทที่ 26 ตะคอก

ลุงเข้มวางถุงพลาสติกบรรจุซองยาถ่ายลงบนโต๊ะทำงานด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะขอตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรู้จังหวะ ทิ้งให้ความเงียบและบรรยากาศอึดอัดเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง ภูผาหยิบถุงพลาสติกใสใบนั้นขึ้นมาดู แววตาของเขาเข้มขึ้นจนน่ากลัว สันกรามหนาบดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน

เขาหันขวับกลับมามองนับดาวที่ยืนห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ