บทที่ 3 สนทนาประสาเพื่อน
ช่วงบ่ายในห้องพักรับรองของฝ่ายบริหาร แยมกับไม้นั่งจิบน้ำเย็น ๆ กันอยู่บนโซฟา ทั้งสองคนแอบมาหาเพื่อนรักหลังจากที่ต้องแยกย้ายกันไปฝึกงานตามที่ได้รับมอบหมายเมื่อช่วงเช้า
"ไงแก ฝึกงานกับพ่อเลี้ยงมาสองวัน เป็นไงบ้าง" ไม้เปิดฉากถามขึ้นก่อน
นับดาวที่เพิ่งเดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามานั่งพักถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ก็ปวดหัวสิถามได้ วันแรกฉันก็ทำท่อน้ำแตกจนกล้าพันธุ์เสียหายเป็นหมื่น โดนด่าจนหน้าชาไปเลย พอวันนี้ก็สั่งให้ฉันตรวจบัญชีย้อนหลังหกเดือนรวด แถมยังเอาแต่หาเรื่องด่าฉันว่าอวดเก่งบ้างล่ะ ทำงานไม่ได้เรื่องบ้างล่ะ"
แยมเบิกตากว้าง "โห โดนด่าแรงขนาดนั้นเลยเหรอ แต่แยมว่าพ่อเลี้ยงแกก็หล่อดีนะ ตอนที่แกดุ มันก็ดูเท่ไปอีกแบบ"
"หล่อแต่ปากหมาก็ไม่ไหวนะแยม" นับดาวบ่นอุบอิบ "คนอะไรไม่มีเหตุผลเอาซะเลย สั่งงานก็สั่งไม่เคลียร์ พอทำผิดก็ไม่ฟังเหตุผล เอาแต่ใส่อารมณ์อย่างเดียว"
"เอาน่าแก ทน ๆ ไปเถอะ ถือซะว่าเรียนรู้งานบริหารแบบฮาร์ดคอร์ไง" ไม้พยายามปลอบใจ "ส่วนฉันนะ ลุงเข้มแกใจดีมากเลยเว้ย สอนงานฉันทุกอย่าง พาไปลุยสวนส้ม สวนสตรอว์เบอร์รี เล่าเรื่องสายพันธุ์ผลไม้ให้ฟังเพลินเลย แกบอกว่าฉันหน่วยก้านดี น่าจะมาทำสวนผลไม้นะ"
"ลุงเข้มแกเป็นคนเก่าแก่ของที่นี่ ประสบการณ์แกคงเยอะ" นับดาวพยักหน้าเห็นด้วย "แล้วแยมล่ะ เป็นไงบ้าง ป้าอุ่นดุไหม"
แยมยิ้มกว้าง ส่ายหน้าดิก "ป้าอุ่นใจดีสุด ๆ เลยแก แกให้ฉันไปขลุกอยู่ในครัว สอนทำแยมสตรอว์เบอร์รีสูตรพิเศษของไร่ด้วยนะ แกบอกว่าถ้าฉันทำอร่อย จะให้ทำไปให้พ่อเลี้ยงชิม"
"พ่อเลี้ยงเนี่ยนะจะชิมขนมที่พวกเราทำ แค่เห็นหน้าพวกเราเขาก็หงุดหงิดแล้ว" นับดาวเบ้ปาก
"ป้าอุ่นแกบอกว่าพ่อเลี้ยงแกปากร้ายไปอย่างนั้นแหละ แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนชอบกินของหวานนะ โดยเฉพาะเค้กส้มกับแยมสตรอว์เบอร์รี" แยมเล่าต่อ "เมื่อวานตอนที่แกโดนด่า ป้าอุ่นยังทำเค้กส้มให้คนงานเอาไปให้แกกินอยู่เลย"
นับดาวเลิกคิ้ว นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อวานตอนที่ป้าอุ่นเอาเค้กส้มมาให้เธอ ป้าอุ่นบอกว่าพ่อเลี้ยงเป็นคนสั่งให้เอามาให้
'สรุปว่าเขาเป็นคนสั่ง หรือป้าอุ่นเอามาให้เองกันแน่เนี่ย' หญิงสาวคิดในใจอย่างสับสน
"ช่างเถอะ พวกแกก็ตั้งใจเรียนรู้งานให้เต็มที่ก็แล้วกัน ฉันก็จะพยายามไม่สร้างเรื่องให้โดนด่าอีก" นับดาวสรุปตัดบท "แล้วนี่พวกแกพักกันที่ไหน ลุงเข้มกับป้าอุ่นจัดที่พักให้หรือยัง"
"ของฉันนอนรวมกับคนงานผู้ชายในบ้านพักคนงาน" ไม้ตอบ
"ส่วนฉันป้าอุ่นให้ไปนอนห้องพักแม่บ้านในเรือนใหญ่" แยมบอก
"อ้าว แล้วทำไมของฉันเขาให้ไปนอนที่บ้านพักไม้หลังเล็กท้ายไร่ล่ะ" นับดาวขมวดคิ้ว "มันดูเป็นส่วนตัวเกินไปหรือเปล่า"
"พ่อเลี้ยงคงเห็นว่าแกเป็นผู้ช่วยส่วนตัวมั้ง เลยอยากให้พักใกล้ ๆ ออฟฟิศ จะได้เรียกใช้งานสะดวก ๆ" ไม้เดา
"บ้าเหรอ บ้านพักท้ายไร่มันไกลจากออฟฟิศจะตายไป" นับดาวแย้ง "ฉันว่าเขาคงไม่อยากเห็นหน้าฉันเลยไล่ให้ไปนอนไกล ๆ มากกว่า"
ทั้งสามคนนั่งคุยกันต่ออีกพักใหญ่ ก่อนที่แยมกับไม้จะขอตัวกลับไปทำงานต่อ ทิ้งให้นับดาวนั่งคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ อยู่คนเดียว เธอเริ่มสงสัยในเจตนาของเจ้านายปากร้ายคนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าลึก ๆ แล้วเขาเป็นคนยังไงกันแน่
