บทที่ 4 แขกของพ่อเลี้ยง

เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในไร่ผลไม้ของพ่อเลี้ยงภูผาดูวุ่นวายและคึกคักเป็นพิเศษ เนื่องจากไร่แห่งนี้ไม่ได้ปลูกแค่ส้มสายน้ำผึ้ง แต่ยังมีแปลงสตรอว์เบอร์รี องุ่น และเมลอนที่กำลังถึงช่วงฤดูเก็บเกี่ยวพร้อมๆ กัน รถกระบะบรรทุกตะกร้าผลไม้หลากชนิดวิ่งเข้าออกโซนคัดแยกตั้งแต่ฟ้าเพิ่งสาง นับดาวเดินเข้ามาในอาคารสำนักงานด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่า หลังจากเมื่อวานได้พูดคุยปรับทุกข์กับเพื่อนสนิทอย่างแยมและไม้ วันนี้เธอพร้อมรับมือกับงานหนักและพร้อมปะทะกับอารมณ์ของเจ้านายปากร้ายอย่างเต็มที่

เธอนั่งจัดการเอกสารสรุปยอดผลผลิตอยู่ที่โต๊ะหน้าห้องทำงานได้สักพัก เสียงโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น นับดาวยกหูขึ้นฟังข้อความจากพนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าประตูไร่ จากนั้นจึงลุกขึ้นไปเคาะประตูไม้บานใหญ่สองครั้งแล้วผลักเข้าไป

"ขออนุญาตค่ะคุณภูผา รปภ. แจ้งว่ารถของคุณป้าสร้อยสุดากำลังขับเข้ามาในไร่แล้วค่ะ"

ภูผาที่กำลังนั่งขมวดคิ้วจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์และสวมหูฟังอยู่ละสายตามามองเธอ เขายกมือขึ้นปิดไมโครโฟนชั่วคราว

"ฉันกำลังติดประชุมวิดีโอคอนเฟอเรนซ์กับลูกค้าที่ญี่ปุ่นพอดี ปลีกตัวไปไม่ได้เลย เธอลงไปต้อนรับคุณป้ากับนิตาแทนฉันที พาพวกเขาไปพักที่เรือนรับรองหลังใหญ่ จัดการเรื่องกระเป๋าเสื้อผ้าและให้ป้าอุ่นเตรียมของว่างไปเสิร์ฟให้เรียบร้อย"

"ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการให้" นับดาวรับคำสั่งแล้วรีบเดินลงบันไดไปยังลานจอดรถหน้าอาคารสำนักงานทันที

เพียงไม่กี่นาที รถยุโรปคันหรูสีดำก็แล่นเข้ามาจอดเทียบอย่างนิ่มนวล คนขับรถรีบวิ่งลงมาเปิดประตูให้ผู้โดยสารด้านหลัง หญิงวัยกลางคนสวมชุดผ้าไหมดูภูมิฐานก้าวลงมาก่อน ใบหน้าของแกเชิดขึ้นเล็กน้อย ตามมาด้วยหญิงสาวรูปร่างบอบบางในชุดกระโปรงสีพาสเทลดูสะอาดตาและหรูหราตั้งแต่หัวจรดเท้า

นับดาวเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับยกมือไหว้ทักทายอย่างนอบน้อมที่สุด

"สวัสดีค่ะคุณป้าสร้อยสุดา สวัสดีค่ะคุณนิตา พ่อเลี้ยงติดประชุมด่วนกับลูกค้าต่างประเทศ เลยให้นับดาวลงมาต้อนรับแทนค่ะ"

คุณป้าสร้อยสุดาปรายตามองนับดาวด้วยหางตา แกไม่ได้ยกมือรับไหว้และไม่คิดจะตอบรับคำทักทายนั้น แกเพียงแค่หันไปสั่งคนขับรถเสียงเข้มให้ขนกระเป๋าลงมาอย่างระมัดระวัง ส่วนนิตาที่ยืนอยู่ข้างๆ หันมามองนับดาวตั้งแต่หัวจรดเท้า

ในเสี้ยววินาทีแรกที่สายตาของนิตาปะทะกับร่างของนับดาว แววตาคู่สวยนั้นฉายแววเหยียดหยามและดูแคลนออกมาอย่างชัดเจน นิตาไล่สายตามองเสื้อเชิ้ตสีซีด กางเกงยีนส์ธรรมดาที่ไม่มีราคา และรองเท้าผ้าใบที่เปื้อนฝุ่นดินแดงของไร่ผลไม้ นับดาวเห็นสายตานั้นชัดเจนจนรู้สึกหน้าชาไปนิดหนึ่ง แต่เพียงแค่กะพริบตา แววตาเย่อหยิ่งและดูถูกเหล่านั้นก็หายวับไปราวกับเล่นกล

"สวัสดีจ้ะ น้องคือเด็กฝึกงานที่พี่ภูผาเคยเล่าให้ฟังใช่ไหม พี่ชื่อนิตานะจ๊ะ" นิตายิ้มหวาน รอยยิ้มของเธอดูสว่างไสวและเป็นมิตรมาก มากเสียจนนับดาวเผลอคิดไปเองว่าตัวเองคงจะตาฝาดและมองผิดไปที่เห็นสายตาเหยียดๆ เมื่อครู่นี้

"ใช่ค่ะ ฉันชื่อนับดาวค่ะ เป็นนักศึกษาที่มาทำโปรเจกต์จบและเป็นผู้ช่วยของพ่อเลี้ยงภูผาค่ะ เดี๋ยวฉันจะพาไปที่เรือนรับรองนะคะ"

นับดาวเดินเข้าไปช่วยคนขับรถหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเล็กของนิตา หญิงสาวรีบเดินนำแขกวีไอพีทั้งสองคนไปยังเรือนไม้หลังใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในโซนที่พัก บรรยากาศรอบเรือนรับรองนั้นร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่และมองเห็นวิวแปลงผลไม้แบบพาโนรามากว้างสุดลูกหูลูกตา

ระหว่างทางที่เดินไป คุณป้าสร้อยสุดาเอาแต่บ่นเรื่องฝุ่นดินและอากาศที่เริ่มร้อนอบอ้าว แต่นิตากลับเดินยิ้มรับลมธรรมชาติ แถมยังหันมาชวนนับดาวคุยอย่างเป็นกันเองและไม่ถือตัวเลยสักนิด

"เดินทางมาไกล นั่งรถผ่านทางโค้งมาเยอะจนพี่เมื่อยไปหมดเลยจ้ะ แต่พอได้มาเห็นวิวสวยๆ ของไร่ผลไม้ที่นี่ก็ชื่นใจขึ้นเยอะเลย น้องนับดาวมาฝึกงานอยู่ที่นี่คงมีความสุขแย่เลยใช่ไหมจ๊ะ อากาศก็ดี ผลไม้ก็เยอะ" นิตาชวนคุยด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว

"แรกๆ ก็ยังต้องปรับตัวเยอะค่ะ เพราะงานในไร่ผลไม้มีรายละเอียดจุกจิกหลายอย่าง แต่ก็ถือว่าได้เรียนรู้ระบบการจัดการไปในตัวค่ะ" นับดาวตอบตามตรง เธอเริ่มรู้สึกประทับใจในความมีน้ำใจของผู้หญิงคนนี้ นิตาไม่ได้ดูเย่อหยิ่งอย่างที่คิดไว้เลย

"ดีแล้วจ้ะ พี่ภูผาเขาเป็นคนจริงจังกับงานมากๆ อาจจะดุไปบ้างในบางครั้ง แต่น้องนับดาวอย่าเพิ่งถอดใจหนีกลับไปก่อนนะจ๊ะ ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ ถือซะว่าพี่เป็นพี่สาวอีกคนก็แล้วกันนะ" นิตายิ้มกว้าง ส่งมือที่ขาวเนียนมาแตะแขนนับดาวเบาๆ เป็นการแสดงความสนิทสนม

นับดาวยิ้มตอบอย่างจริงใจ เธอรู้สึกโล่งอกที่อย่างน้อยแขกคนสำคัญของพ่อเลี้ยงก็ไม่ได้เป็นคนเรื่องมากหรือเจ้ายศเจ้าอย่าง นิตาดูเป็นคนดี อ่อนหวาน และมีมารยาท ช่างแตกต่างจากพ่อเลี้ยงภูผาที่เอาแต่ปั้นหน้ายักษ์และพ่นคำพูดทำร้ายจิตใจคนอื่นอยู่ตลอดเวลา

เมื่อมาถึงเรือนรับรอง นับดาวจัดการยกกระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องพักอย่างเรียบร้อย และสั่งให้แม่บ้านยกของว่างเย็นๆ มาเสิร์ฟตามคำสั่งของเจ้านาย นิตายังคงกล่าวขอบคุณนับดาวด้วยรอยยิ้มหวานจับใจไม่ยอมหุบ

"ขอบใจมากนะจ๊ะน้องนับดาว ลำบากน้องแย่เลย แดดร้อนๆ แบบนี้ยังต้องมาเดินดูแลพวกพี่อีก เอาไว้วันหลังพี่จะทำขนมมาฝากนะ"

"ไม่ลำบากเลยค่ะ มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว ถ้าคุณนิตากับคุณป้าต้องการอะไรเพิ่ม แจ้งแม่บ้านหรือโทรศัพท์ไปที่ออฟฟิศได้เลยนะคะ ฉันขอตัวกลับไปทำงานก่อนค่ะ"

นับดาวเดินกลับมาที่อาคารสำนักงานด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายขึ้นมาก เธอคิดในใจว่านิตาดูเหมาะสมกับพ่อเลี้ยงภูผาเหมือนที่ใครๆ ในไร่ซุบซิบกันจริงๆ ผู้หญิงที่อ่อนหวานและใจดีแบบนี้ คงจะช่วยละลายพฤติกรรมแข็งกระด้างของผู้จัดการไร่จอมโหดลงได้บ้าง

พอเปิดประตูเข้ามาในออฟฟิศ นับดาวก็เห็นภูผากำลังยืนกอดอกรออยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอด้วยสีหน้าเรียบตึงเหมือนเดิม

"จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" เขาถามเสียงห้วนทันทีที่เห็นหน้าเธอ

"เรียบร้อยค่ะ ฉันพาคุณป้ากับคุณนิตาไปพักที่เรือนรับรองแล้ว สั่งป้าอุ่นให้จัดของว่างไปให้แล้วด้วยค่ะ" นับดาวรายงานอย่างฉะฉาน

"ก็ดี หน้าที่ต้อนรับแขกของเธอจบแค่นี้ กลับไปนั่งโต๊ะแล้วจัดการตรวจสอบสต็อกปุ๋ยกับยาบำรุงผลผลิตของเดือนนี้ให้เสร็จก่อนเลิกงาน ฉันต้องการรายงานที่สรุปยอดชัดเจน ห้ามมีตัวเลขผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว"

"สต็อกปุ๋ยกับยาบำรุงผลผลิตทั้งหมดของไร่เลยเหรอคะ" นับดาวเบิกตากว้าง เพราะไร่นี้ปลูกผลไม้หลายชนิดมาก สต็อกของพวกนี้ต้องมีเยอะมหาศาลและรายละเอียดซับซ้อนแน่นอน

"ใช่ ทำไม แค่นี้ทำไม่ได้หรือไง" ภูผาเลิกคิ้วมองอย่างท้าทาย แววตาของเขาเต็มไปด้วยการกดดัน

"ทำได้ค่ะ ฉันจะทำให้เสร็จก่อนเลิกงานแน่นอน" นับดาวตอบกลับเสียงแข็ง เธอเดินกระแทกส้นเท้าไปนั่งที่โต๊ะแล้วดึงแฟ้มเอกสารกองโตมาเปิดดูทันทีโดยไม่สนใจเขาอีก

ภูผามองท่าทางดื้อรั้นของคนตัวเล็กแล้วลอบถอนหายใจเบาๆ เขาหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องทำงานไปเงียบๆ ทิ้งให้นับดาวนั่งจมอยู่กับกองเอกสารและตัวเลขมากมาย

นับดาวก้มหน้าก้มตาทำงานพลางคิดเปรียบเทียบในใจ นิตาที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกยังพูดจาดีและให้เกียรติเธอมากกว่าผู้ชายคนนี้ที่เอาแต่จิกหัวใช้และคอยหาเรื่องด่าเธอทุกวัน เจ้านายหน้าเลือดและใจร้ายแบบนี้ เธอจะไม่มีวันยอมอ่อนข้อให้เขาเด็ดขาด

บทก่อนหน้า
บทถัดไป