บทที่ 5 ความผิดพลาด

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างออฟฟิศ นับดาวนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับตัวเลขในแฟ้มเอกสารตรงหน้า สต็อกปุ๋ยและยาบำรุงผลผลิตของไร่ภูผามีรายละเอียดเยอะมาก ชนิดของปุ๋ย สูตรยา และตัวเลขการเบิกจ่ายในแต่ละวันทำเอาเธอต้องใช้ความรอบคอบอย่างสูง

"เอาล่ะ หน้าสุดท้ายแล้ว" นับดาวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เธอตรวจทานยอดคงเหลือของปุ๋ยสูตรสุดท้ายเทียบกับใบเบิกจ่ายจนแน่ใจว่าตัวเลขทุกอย่างตรงกันเป๊ะ

หญิงสาวถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอปิดแฟ้มเอกสารกองโตแล้วลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งแผ่นหลังและกระบอกตา หลังจากนั่งหลังขดหลังแข็งมาหลายชั่วโมง

'เดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาก่อน ค่อยกลับมาปริ้นท์รายงานไปส่งเจ้านายหน้ายักษ์' นับดาวคิดในใจ

เธอเดินออกจากออฟฟิศมุ่งหน้าไปทางห้องน้ำด้านหลังอาคาร ระหว่างทางก็เจอคนงานเดินสวนไปมาบ้าง ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง นับดาวใช้เวลาในห้องน้ำไม่นาน แค่ล้างหน้าเรียกความสดชื่นและจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน

เมื่อกลับมาถึง นับดาวก็เปิดไฟล์งานในคอมพิวเตอร์ที่เธอสรุปตัวเลขทิ้งไว้ เธอกดสั่งปริ้นท์รายงานออกมาสามแผ่น หญิงสาวหยิบกระดาษออกจากเครื่องปริ้นท์ เย็บมุมให้เรียบร้อย โดยไม่ได้ก้มลงไปอ่านทวนตัวเลขในกระดาษอีกรอบ เพราะเธอมั่นใจว่าเธอตรวจสอบบนหน้าจออย่างละเอียดแล้วก่อนที่จะลุกไปเข้าห้องน้ำ

นับดาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินไปเคาะประตูห้องทำงานของภูผาสองครั้ง

"เข้ามา" เสียงทุ้มดุดันดังลอดออกมาจากข้างใน

นับดาวเปิดประตูเข้าไป ภูผากำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขาสวมแว่นตากรองแสง ทำให้ใบหน้าคมเข้มดูเคร่งขรึมมากขึ้นไปอีก

"รายงานสรุปสต็อกปุ๋ยกับยาบำรุงของเดือนนี้เสร็จแล้วค่ะ" นับดาวเดินเข้าไปวางรายงานลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา

ภูผาละสายตาจากเอกสารในมือ หยิบรายงานของเธอขึ้นมาดู เขาขยับแว่นตาเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองตัวเลขบนกระดาษอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนนับดาวได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน เธอแอบลุ้นอยู่ในใจว่าเขาจะหาเรื่องด่าเธออีกหรือเปล่า

จู่ ๆ คิ้วเข้มของภูผาก็ขมวดเข้าหากัน เขาวางรายงานลงบนโต๊ะเสียงดังปัง ทำเอานับดาวสะดุ้งสุดตัว

"นี่เธอทำงานประสาอะไรนับดาว" ภูผาตวาดเสียงกร้าว "ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามมีตัวเลขผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว!"

"ผิดเหรอคะ" นับดาวเบิกตากว้าง เธอรีบชะโงกหน้าไปดูตัวเลขบนกระดาษ "มันจะผิดได้ยังไงคะ ตอนที่ฉันตรวจในไฟล์ ยอดมันตรงกันหมดทุกรายการเลยนะคะ"

"แล้วตัวเลขตรงนี้มันคืออะไร" ภูผาชี้นิ้วไปที่บรรทัดสรุปยอดคงเหลือของปุ๋ยเคมีสูตรหลัก "ยอดเบิกจ่ายเดือนนี้มีแค่สามร้อยกระสอบ แต่ยอดคงเหลือของเธอทำไมมันหายไปตั้งห้าร้อยกระสอบ ปุ๋ยมันเดินหนีไปเองได้หรือไง!"

นับดาวเพ่งมองตัวเลขที่เขาชี้ มันผิดจริง ๆ ด้วย ตัวเลขยอดคงเหลือมันเคลื่อนไปจากที่เธอทำไว้ตอนแรกอย่างเห็นได้ชัด เธอจำได้แม่นว่าเธอพิมพ์ตัวเลขสามร้อยลงไป แต่นี่มันกลายเป็นแปดร้อยได้ยังไง

"แต่... แต่มันไม่ใช่นะคะ ตอนก่อนฉันลุกไปเข้าห้องน้ำ ตัวเลขมันถูกต้องหมดเลยนะคะ" นับดาวพยายามอธิบาย น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเพราะความสับสนและตกใจ

"จะบอกว่าผีหลอกคอมพิวเตอร์เธอหรือไง" ภูผากระแทกเสียงใส่หน้าเธอ "ทำงานชุ่ยแล้วยังจะมาแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ อีก ฉันอุตส่าห์ให้โอกาสเธอพิสูจน์ตัวเอง แต่เธอก็ยังทำตัวเป็นภาระไม่เลิก"

"ฉันไม่ได้ทำชุ่ยนะคะคุณภูผา ฉันตรวจแล้วตรวจอีกจริง ๆ ไม่รู้ว่าตัวเลขมันเปลี่ยนไปได้ยังไง" นับดาวเถียงกลับ แม้จะไม่มีหลักฐานอะไรมาสนับสนุนคำพูดของตัวเองเลยก็ตาม

"พอ! ฉันไม่อยากฟังข้อแก้ตัวโง่ ๆ ของเธออีกแล้ว" ภูผายกมือขึ้นห้าม "เอาเอกสารพวกนี้กลับไปทำมาใหม่ให้หมด ไปเช็กมาใหม่ตั้งแต่บรรทัดแรก ถ้าทำไม่เสร็จก็ไม่ต้องกลับบ้าน!"

เขาโยนรายงานแผ่นนั้นใส่หน้านับดาว กระดาษปลิวตกลงพื้นกระจายไปคนละทิศคนละทาง นับดาวยืนกำมือแน่น น้ำตาแห่งความโกรธและความน้อยใจเอ่อคลอเบ้า เธอรู้สึกเหมือนถูกรังแกอย่างไม่ยุติธรรม

หญิงสาวก้มลงเก็บกระดาษบนพื้นเงียบ ๆ เธอไม่เถียงอะไรเขาอีกแล้ว เพราะรู้ดีว่าพูดไปคนใจร้ายอย่างเขาก็ไม่มีวันเชื่อ นับดาวเดินหอบเอกสารออกจากห้องไป น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือ เธอเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความรู้สึกเจ็บใจ ใครกันที่เข้ามาเปลี่ยนตัวเลขในเครื่องของเธอตอนที่เธอไม่อยู่

บทก่อนหน้า
บทถัดไป