บทที่ 6 ร่องรอยความจริง
นับดาวก้มหน้าก้มตาเก็บกระดาษที่ปลิวกระจายเกลื่อนพื้นออฟฟิศขึ้นมาทีละแผ่น หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสะกดกลั้นความโกรธและความน้อยใจที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เธอเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน วางกองเอกสารลงแล้วจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยแววตาจริงจัง
เธอเปิดประวัติการแก้ไขไฟล์เอกสารขึ้นมาดู ตัวเลขเวลาที่แสดงอยู่บนหน้าจอทำให้นับดาวเบิกตากว้าง
"เวลาบ่ายสองสิบห้านาที"
นับดาวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เวลานั้นคือช่วงที่เธอเดินออกไปเข้าห้องน้ำด้านหลังอาคารสำนักงานอย่างพอดิบพอดี แสดงว่าต้องมีใครบางคนจงใจเข้ามาเปลี่ยนตัวเลขในคอมพิวเตอร์ของเธอตอนที่เธอไม่อยู่แน่ ๆ แต่ใครกันล่ะที่ทำแบบนี้ ในเมื่อคนงานทุกคนก็ออกไปทำงานในไร่ ส่วนพ่อเลี้ยงภูผาก็หมกตัวอยู่ในห้องทำงานตลอด
ภาพของผู้หญิงหน้าตาสะสวยที่เพิ่งเข้ามาทักทายอย่างเป็นมิตรเมื่อช่วงสายแวบเข้ามาในหัว แต่เธอก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไป นิตาดูเป็นคนอ่อนหวานและใจดี เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมากลั่นแกล้งเด็กฝึกงานอย่างเธอเลยสักนิด
"ช่างเถอะ ตอนนี้แก้ปัญหาก่อนดีกว่า"
นับดาวดึงสมุดจดบันทึกของตัวเองขึ้นมาเปิดเทียบ เธอจัดการลบตัวเลขที่ผิดพลาดในคอมพิวเตอร์ทิ้งทั้งหมด แล้วเริ่มพิมพ์ตัวเลขที่ถูกต้องลงไปใหม่อย่างระมัดระวัง งานนี้เธอจะไม่ยอมให้มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด
เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงค่ำ ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท พนักงานในออฟฟิศและคนงานต่างพากันเลิกงานกลับไปพักผ่อนหมดแล้ว บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงรัวแป้นพิมพ์ของนับดาว
เสียงเปิดประตูห้องทำงานบานใหญ่ดังขึ้น ภูผาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกมาด้วยใบหน้าเรียบตึง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด ท่าทางดูเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าเล็กน้อยเมื่อเห็นเลขาหน้าห้องยังคงนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่
"ทำไมยังไม่กลับไปพักอีก"
เขาทักขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนจัด สายตาคมกวาดมองกองเอกสารบนโต๊ะ
"ฉันบอกแล้วไงคะว่าจะทำให้เสร็จวันนี้ ถ้างานไม่เสร็จฉันก็ไม่กลับค่ะ" นับดาวตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองเขา
"อย่าคิดว่าทำโอทีเรียกร้องความสงสารแล้วฉันจะใจอ่อนล่ะ รีบทำให้เสร็จแล้วล็อกออฟฟิศให้เรียบร้อยด้วย พรุ่งนี้เช้าฉันต้องเห็นรายงานที่ถูกต้องวางอยู่บนโต๊ะ"
"ฉันไม่หวังความสงสารจากเจ้านายหรอกค่ะ หวังแค่ความยุติธรรมก็พอ"
ภูผาขมวดคิ้วแน่นกับความอวดดีของคนตัวเล็ก เขาอยากจะต่อว่าเธออีกสักประโยค แต่พอเห็นใบหน้าซีดเซียวและขอบตาที่แดงช้ำของเธอ เขาก็เลือกที่จะสะบัดหน้าแล้วเดินออกจากออฟฟิศไปเงียบ ๆ
นับดาวถอนหายใจยาวเมื่อแผ่นหลังกว้างลับสายตาไป เธอจัดการสั่งปริ้นท์รายงานฉบับใหม่ที่ตรวจสอบจนมั่นใจว่าถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ออกมาจัดเรียงใส่แฟ้ม แต่ลึก ๆ ในใจเธอยังคงกังวลกับตัวเลขสต็อกปุ๋ยเคมีสูตรหลักที่มีปัญหาเมื่อตอนบ่าย
เพื่อความมั่นใจขั้นเด็ดขาด เธอตัดสินใจลุกจากโต๊ะ คว้าไฟฉายกระบอกเล็กและสมุดจดเดินออกจากออฟฟิศมุ่งหน้าไปยังโกดังเก็บปุ๋ย เธอต้องการไปนับจำนวนกระสอบปุ๋ยด้วยตาตัวเองอีกครั้ง จะได้ไม่มีใครหน้าไหนมาหาเรื่องด่าเธอได้อีก
บรรยากาศในไร่ยามค่ำคืนมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟริมทางที่ส่องสว่างเป็นระยะ นับดาวเดินฝ่าความมืดมาจนถึงหน้าโกดังสาม เธอเลื่อนบานประตูเหล็กบานเล็กออกช้า ๆ แล้วแทรกตัวเข้าไปด้านใน
กลิ่นสารเคมีและปุ๋ยลอยมากระทบจมูกจนเธอต้องยกมือขึ้นปิดจมูก นับดาวเปิดไฟฉายส่องสว่างไปตามทางเดินแคบ ๆ ระหว่างกองกระสอบปุ๋ยที่เรียงรายสูงท่วมหัว หญิงสาวเดินไล่ดูป้ายแท็กนับจำนวนกระสอบอย่างตั้งใจ
"ตรงนี้ไง ปุ๋ยสูตรหลักสามร้อยกระสอบพอดีเป๊ะ"
นับดาวยิ้มออกเมื่อตัวเลขของจริงตรงกับที่เธอจดไว้ เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับออกไป แต่จู่ ๆ หูของเธอก็แว่วเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากทางหน้าประตูโกดัง
"ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ ลุงเข้มเหรอคะ"
ไม่มีเสียงตอบรับจากความมืด นับดาวเริ่มใจคอไม่ดี เธอส่องไฟฉายไปทางประตู แต่ก็ไม่พบใคร ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินต่อ บานประตูเหล็กที่เธอแง้มทิ้งไว้ก็ถูกกระชากปิดเสียงดังลั่นสนั่นโกดัง
ตามมาด้วยเสียงคล้องสายยูและเสียงล็อกกุญแจจากด้านนอก
"เฮ้ย! ปิดประตูทำไม เปิดเดี๋ยวนี้นะ มีคนอยู่ข้างใน!"
นับดาววิ่งถลันไปที่ประตู ออกแรงทุบและผลักบานเหล็กหนาอย่างสุดกำลัง แต่มันไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย เสียงฝีเท้าด้านนอกวิ่งห่างออกไปอย่างรวดเร็วและกลืนหายไปกับความเงียบ
ความมืดและสับสนเริ่มครอบงำจิตใจ นับดาวพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ แต่แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อหูของเธอได้ยินเสียงขยับของวาล์วถังสารเคมีบางอย่างที่มุมลึกสุดของโกดัง ตามมาด้วยเสียงฟู่เบา ๆ คล้ายกับมีก๊าซรั่วไหลออกมาในอากาศที่ปิดทึบแห่งนี้
