บทที่ 7 วิกฤตในความมืด

เสียงฟู่ของก๊าซที่รั่วไหลออกมาดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ท่ามกลางความมืดมิด กลิ่นฉุนจัดของสารเคมีทางการเกษตรเริ่มลอยมาเตะจมูกจนนับดาวต้องยกมือขึ้นปิดปากและจมูกตามสัญชาตญาณ หญิงสาวส่องไฟฉายกระบอกเล็กไปตามต้นเสียง จนพบว่าวาล์วของถังน้ำยาเคมีขนาดใหญ่ถังหนึ่งถูกเปิดทิ้งไว้แบบหลวม ๆ น้ำยาสีเข้มไหลซึมลงมาบนพื้นปูนและทำปฏิกิริยากับอากาศในห้องปิดทึบ

"มีใครอยู่ข้างนอกไหม ช่วยเปิดประตูให้ฉันที!"

นับดาววิ่งกลับมาที่ประตูเหล็กบานใหญ่ เธอออกแรงทุบและเตะบานประตูสุดกำลัง แต่ประตูที่ถูกคล้องสายยูและล็อกแม่กุญแจอย่างแน่นหนาจากด้านนอกไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน หญิงสาวล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้วยมือที่สั่นเทา หวังจะโทรขอความช่วยเหลือ แต่หน้าจอที่สว่างวาบกลับแสดงสัญลักษณ์ว่าไม่มีสัญญาณเลยแม้แต่ขีดเดียว

"บ้าเอ๊ย ทำไมต้องมาไม่มีสัญญาณอะไรตอนนี้ด้วย"

เธอสบถด้วยความสิ้นหวัง ก๊าซเคมีเริ่มกระจายตัวไปทั่วโกดังอย่างรวดเร็ว นับดาวไอสำลักออกมาอย่างรุนแรง ดวงตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำและมีน้ำตาไหลเพราะความระคายเคือง เธอรู้สึกเวียนศีรษะ หน้ามืด และหายใจไม่ออก ร่างกายที่สูดดมสารเคมีเข้าไปเริ่มประท้วง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนทรุดลงไปกองกับพื้น หญิงสาวพยายามคลานหนีไปที่ซอกกระสอบปุ๋ยเพื่อหาอากาศบริสุทธิ์ สติสัมปชัญญะค่อย ๆ เลือนรางลงทุกที ในหัวประดังประเดไปด้วยคำถามว่าใครคือคนที่ตั้งใจขังเธอไว้ในนี้

เวลาเดียวกันนั้นที่หน้าอาคารสำนักงาน แยมและไม้วิ่งกระหืดกระหอบสวนกับภูผาที่กำลังเดินลงบันไดมาพอดี ทั้งสองคนมีสีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

"พ่อเลี้ยงคะ นับดาวอยู่ข้างบนออฟฟิศหรือเปล่าคะ"

แยมร้องถามเสียงหลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจ

"ไม่อยู่ เพิ่งเลิกงานแล้วเดินออกไปตั้งนานแล้ว มีอะไร ทำไมหน้าตื่นมาแบบนี้"

ภูผาขมวดคิ้วถามเสียงห้วน

"นับดาวยังไม่กลับไปที่บ้านพักเลยครับพ่อเลี้ยง โทรหาก็ไม่ติด ตอนแรกพวกผมคิดว่ากำลังทำโอทีอยู่บนออฟฟิศ แต่กระเป๋ากับของใช้ยังวางอยู่ที่โต๊ะทำงานเลยครับ"

ไม้เสริมขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง

ภูผานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขาเพิ่งเดินผ่านโต๊ะทำงานของเธอมา กระเป๋าสะพายยังวางอยู่จริง ๆ ปกตินับดาวไม่ใช่คนที่จะเดินเตร็ดเตร่ไปไหนมาไหนในไร่ตอนมืดค่ำโดยไม่บอกกล่าว ยิ่งโทรศัพท์ติดต่อไม่ได้แบบนี้ยิ่งผิดปกติ ชายหนุ่มนึกทบทวนถึงบทสนทนาล่าสุด เขาเพิ่งต่อว่าเธอเรื่องตัวเลขสต็อกปุ๋ยโกดังสามที่ผิดพลาด ทั้งยังไล่บี้ให้เธอรับผิดชอบ

"โกดังสาม"

ภูผาพึมพำกับตัวเอง แววตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ ยัยเด็กอวดเก่งนั่นต้องกลับไปนับสต็อกปุ๋ยใหม่ด้วยตัวเองในเวลามืดค่ำแบบนี้แน่ ๆ

"พวกเธอไปตามลุงเข้มกับคนงานมาสักสองสามคน รีบตามฉันไปที่โกดังสามเดี๋ยวนี้!"

เขาสั่งการเสียงเฉียบขาดก่อนจะออกตัววิ่งพุ่งทะยานฝ่าความมืดไปยังทิศทางของโกดังสามทันที หัวใจของชายหนุ่มเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก ถ้าเขาไม่ใช้อารมณ์ด่าทอและบีบคั้นเธอมากเกินไป เธอคงไม่ต้องไปเดินตรวจโกดังคนเดียวในเวลาแบบนี้

เมื่อวิ่งมาถึงหน้าโกดังสาม ภูผาก็ต้องชะงักฝีเท้า บานประตูเหล็กถูกปิดสนิทและคล้องด้วยแม่กุญแจตัวใหญ่ ลุงเข้มที่วิ่งตามมาติด ๆ พร้อมกับคนงานถึงกับหน้าเสียเมื่อเห็นเจ้านายยืนจ้องแม่กุญแจเขม็ง

"ผมเป็นคนล็อกเองครับพ่อเลี้ยง ตอนทุ่มตรงผมเดินมาตรวจความเรียบร้อย เห็นประตูแง้มอยู่เลยจัดการคล้องกุญแจ ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ข้างใน"

ลุงเข้มละล่ำละลักอธิบายด้วยความตกใจ

"เอาชะแลงมางัดเดี๋ยวนี้!"

ภูผาตวาดลั่น เขาไม่รอช้า แย่งชะแลงเหล็กจากมือคนงานมางัดแม่กุญแจด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี ชายหนุ่มออกแรงงัดจนสายยูเหล็กหลุดกระเด็น เขาผลักบานประตูออกอย่างแรง ทันทีที่ประตูเปิด กลิ่นสารเคมีสุดแสนจะฉุนเฉียวก็พุ่งปะทะหน้าจนทุกคนต้องผงะถอยหลังและยกมือขึ้นปิดจมูก

"นับดาว!"

ภูผาตะโกนลั่น เขาแย่งไฟฉายจากลุงเข้มแล้ววิ่งพุ่งเข้าไปในความมืดที่เต็มไปด้วยก๊าซพิษโดยไม่สนใจคำทัดทานของใคร ชายหนุ่มกวาดไฟฉายส่องไปทั่วโกดังอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งลำแสงไปกระทบเข้ากับร่างเล็กที่นอนคุดคู้ไม่ได้สติอยู่ข้างกองกระสอบปุ๋ย

"นับดาว ตื่นสิ นับดาว!"

เขาช้อนตัวเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ตบแก้มซีดเผือดเบา ๆ เพื่อเรียกสติ แต่ไม่มีการตอบสนองใด ๆ หญิงสาวริมฝีปากเขียวคล้ำ ลมหายใจรวยรินจนแทบจะจับสัมผัสไม่ได้ ภูผากัดฟันกรอด รีบอุ้มร่างไร้สติของเธอวิ่งฝ่าควันพิษออกมาด้านนอกโกดังอย่างรวดเร็ว

"ถอยไป! ให้อากาศถ่ายเท โทรตามรถพยาบาลเดี๋ยวนี้!"

เขาสั่งเสียงกร้าวขณะวางร่างของนับดาวลงบนลานกว้างหน้าโกดัง แยมและไม้ถึงกับปล่อยโฮออกมาเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนรัก

"นับดาวต้องไม่เป็นอะไร ฉันไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรเด็ดขาด"

ภูผาพึมพำเสียงสั่น เขาไม่เคยรู้สึกกลัวการสูญเสียมากเท่านี้มาก่อนในชีวิต ชายหนุ่มรีบคลายกระดุมคอเสื้อของเธอออกเพื่อให้อากาศถ่ายเท ก่อนจะเริ่มปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างร้อนรน หยาดเหงื่อเม็ดโตร่วงหล่นจากปลายคางของเขาหยดลงบนใบหน้าซีดเซียวของคนไม่ได้สติ

"ฟื้นสิเว้ย นับดาว! ฉันสั่งให้เธอฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"

เขาตะโกนเรียกชื่อเธอ พยายามเขย่าตัวเบา ๆ เพื่อเรียกสติ ไม่นานนัก ร่างบางก็กระตุกเกร็งก่อนจะสำลักอากาศและไอออกมาอย่างรุนแรง นับดาวสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ดวงตาที่เคยหลับสนิทค่อย ๆ ปรือขึ้นมามองภาพตรงหน้าอย่างพร่ามัว

"แค่ก ๆ"

เสียงไอของเธอเปรียบเสมือนเสียงสวรรค์สำหรับภูผา ชายหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ความรู้สึกหนักอึ้งในใจพลันสลายไป เขารีบดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่นจนคนตัวเล็กจมหายไปในแผงอกกว้าง

"คุณ... ภูผา" นับดาวเรียกชื่อเขาเสียงแหบพร่า สมองยังคงสับสนมึนงง

ภูผาชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเผลอแสดงความห่วงใยออกนอกหน้า เขารีบผละกอดออกแล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงและดุดันเหมือนเดิม แม้แววตาจะยังสั่นไหวอยู่ก็ตาม

"ใครสั่งให้เธอเข้าไปในโกดังมืด ๆ คนเดียวตอนค่ำมืดขนาดนี้ฮะ อยากตายนักหรือไง!"

เขากดเสียงต่ำตวาดใส่หน้าเธอ ทั้งที่สองแขนยังคงตระกองกอดร่างที่สั่นเทาของเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย นับดาวมองใบหน้าดุดันของคนปากแข็งแล้วเผลอเม้มริมฝีปาก เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเถียงเขา ทว่าอ้อมกอดอุ่นจัดที่รัดแน่นอยู่ตอนนี้กลับทำให้เธอรู้ว่า เจ้านายหน้ายักษ์คนนี้ก็ซ่อนความอ่อนโยนไว้เหมือนกัน...

บทก่อนหน้า
บทถัดไป