บทที่ 11 11
11
ขณะเดียวกันนั้นณภัทรกับคมศักดิ์ก็กำลังลงลิฟต์มายังชั้นล่างหลังจากนำรถขึ้นไปจอดยังชั้นเก้า เพราะณดนย์นัดให้เข้าไปหาในร้านกาแฟหน้าคอนโดฯ บอกว่าถ่ายละครอยู่ที่นั่น
“ฉันไม่เข้าใจไอ้ดนย์เลยว่าในเมื่อกำลังถ่ายละครแล้วจะนัดให้เข้าไปหาทำไม” ณภัทรบ่นพึมพำ
“อาจใช้เพียงบางส่วนในร้านถ่ายทำมังครับนาย”
คนเป็นนายยังไม่ทันพูดอะไรลิฟต์ก็เปิดออกเสียก่อน และสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็สร้างความหลาดใจระคนยินดีให้เกิดขึ้นในฉับพลัน เมื่อเห็นหญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดกระโปรงยีนสั้นเหนือเข่า กับเสื้อแขนยาวสีขาวตัวยาวมีเข็มขัดเส้นเก๋คาดหลวมๆ ที่สะโพก ผมยาวถูกรวบไว้ง่ายๆ แต่กลับสวยถูกใจเขาอย่างประหลาด
ผู้หญิง...ที่เข้ามาสร้างความปั่นป่วนให้หัวใจเขาไม่รู้คลายนี่นา คิดถูกเหลือเกินที่มาที่นี่ ก่อนจะหันไปสบตาคมศักดิ์ซึ่งฝ่ายนั้นก็รีบเดินเลี่ยงไปอีกทางอย่างรู้ใจผู้เป็นนายดี
ซึ่งหญิงสาวที่ยืนอยู่คืออนงค์นางที่พกอารมณ์หงุดหงิดไว้จนเต็มเปี่ยม เมื่อเห็นลิฟต์เปิดก็ก้าวเข้าไปในทันที ขณะกำลังจะเอื้อมมือไปกดหมายเลขชั้น ก็ได้ยินเสียงห้าวทุ้มเอ่ยถามอยู่ทางเบื้องหลัง
“ชั้นไหนเหรอครับ”
“ชั้นเก้าค่ะ”
อนงค์นางตอบเบาๆ แล้วก็อดสงสัยพฤติกรรมของผู้ชายคนที่ถามเธอไม่ได้ ในเมื่อลงมาแล้วจะขึ้นไปอีกทำไมกัน หรือจะลืมของไว้เหมือนเพื่อนเธอกระมัง และขณะที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวนั้นหญิงสาวก็แอบวิจารณ์อีกฝ่ายอยู่ในใจว่า ผู้ชายอะไรหน้าใสยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก นี่ขนาดเห็นหน้าเพียงแวบเดียวเท่านั้นนะ
ขณะเดียวกับเจ้าของร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านใน ก็มองร่างระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าพลางก้มลงมองตัวเองแล้วก็อดยิ้มขำไม่ได้ วันนี้ทั้งเขาและอีกฝ่ายแต่งกายคล้ายกันจนเหมือนฝาแฝด เมื่อเช้าเพิ่งให้คนสนิทนำดอกกุหลาบที่เขาเป็นคนเลือกซื้อให้เองกับมือไปเสียบไว้ที่หน้าบ้าน ตอนนี้ก็มาพบกันอย่างไม่คาดฝันอีก
โชคชะตาช่างเข้าข้างเขาเสียจริง
เมื่อถึงชั้นเก้าอนงค์นางก็เดินตามหารถยนต์ของธราธรทันที เธอไม่ค่อยได้ขึ้นมาที่ลานจอดรถชั้นนี้บ่อยนัก เพราะปกติผู้เป็นเพื่อนมักจะจอดไว้ที่ชั้นหนึ่งมากกว่า แต่วันนี้ชั้นที่ว่าไม่มีที่ว่างเลยต้องนำมาจอดที่นี่ แล้วหญิงสาวก็ให้นึกโมโหตัวเองที่ไม่ได้ถือกระเป๋าสะพายขึ้นมาด้วย จะได้โทร.ตามไม่ต้องมาเดินหาให้วุ่นแบบนี้ แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง
“คุณกำลังจะไปไหนหรือครับ”
ณภัทรนั่นเองที่เป็นผู้ถาม ชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวออกมาจากในลิฟต์ และเห็นอีกฝ่ายยืนทำท่าทางเหมือนมองหาอะไรอยู่
“มองหารถเพื่อนอยู่ค่ะ ไม่ทราบว่าจอดอยู่ตรงไหน”
อนงค์นางตอบเพราะตอนมาถึงคอนโด ผู้เป็นเพื่อนให้เธอกับพี่สาวลงก่อน แล้วจึงขับรถขึ้นมาจอดที่นี่เธอเลยไม่รู้ว่ารถจอดตรงไหน ที่จอดรถที่นี่ก็กว้างยังกับอะไรมิหนำซ้ำยังดูเปลี่ยวๆ ชอบกล
แล้วผู้ชายคนที่ถามนี่ก็เป็นคนเดียวกับในลิฟต์ซึ่งต้องตามเธอมาแน่นอน แล้วปากไวเท่าใจคิดก็ถามโพล่งออกไปน้ำเสียงแข็งๆ ว่า
“แล้วคุณตามฉันมาทำไม”
ถามพลางก็มองอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้วางใจนัก เพราะเหลียวมองไปรอบตัวก็ไม่เห็นมีใครอยู่แถวนี้เลยสักคน
“ผมเดินตามคุณที่ไหน ผมก็หารถผมอยู่เหมือนกัน” ณภัทรตอบยิ้มๆ ซึ่งไม่ใช่วิสัยของเขานักที่จะเที่ยวยิ้มให้ผู้หญิงคนไหนง่ายๆ
อนงค์นางมองคนพูดเขม็ง ไม่ได้ตามนี่นะแต่เดินประชิดตามหลังเธอตลอด และคงเป็นเพราะเดินหันหน้าหันหลังรองเท้าส้นสูงที่ใส่อยู่ก็พลิกทันที หญิงสาวจึงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
“โอ๊ย”
เสียงอุทานทำให้ณภัทรที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เห็นหญิงสาวจะล้มก็รีบคว้าตัวไว้ในอ้อมแขนทันที และด้วยความตกใจก็เผลอยืนกอดอยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อย
“ปล่อยฉัน” คนถูกกอดส่งเสียงแว้ดออกไปอย่างโมโหเมื่อถูกอีกฝ่ายกอดไว้แน่นเกินความจำเป็น
“ผมอุตส่าห์ช่วยคุณนะครับจะขอบคุณสักคำก็ไม่มี ยังมาส่งเสียงแว้ดๆ ใส่ผมอีก”
ณภัทรพูดบ่นอย่างไม่จริงจังนักเพราะเขาไม่ได้มีเจตนาจะลวนลามอีกฝ่ายแต่อย่างใด และไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่มาแสดงกิริยาท่าทางใส่เขาแบบนี้มาก่อนสักคน และผู้ชายอย่างเขาก็ไม่เคยกอดผู้หญิงคนไหนก่อนเช่นกัน
“ไม่ได้อยากให้ช่วยสักหน่อย ปล่อย...ฉันได้แล้ว”
อนงค์นางพูดน้ำเสียงรอดไรฟันพยายามดิ้นรนให้หลุดจากอ้อมแขนแข็งแรงของอีกฝ่าย ทั้งที่ปกติเธอไม่เคยพลาดท่าเสียทีใครได้ถึงเพียงนี้ แค่ถูกจับมือเธอก็เตะผ่าหมากมาแล้ว
นี่ถึงขั้นถูกกอดทั้งตัว
“ถ้าคุณไม่ขอบคุณผมก็ไม่ปล่อย”
ตอนแรกคนกอดก็ตั้งใจจะปล่อย แต่เมื่อเห็นท่าทางแสดงอาการรังเกียจของหญิงสาวก็รู้สึกหงุดหงิด จึงแกล้งก้มลงสูดความหอมจากเรือนผมของคนในอ้อมแขน และทำท่าจะเลยไปถึงข้างๆ แก้มด้วยความเผลอไผล
“ไม่ปล่อยใช่มั้ย นี่แน่ะ”
คนถูกกอดใช้เข่าขวากระแทกเข้าตรงกลางลำตัวของคนกอด ถึงจะไม่รุนแรงแต่ก็มีผลทำให้คนถูกกระแทกถึงกับเซแซดๆ จำต้องปล่อยร่างในอ้อมแขนอย่างแสนเสียดาย แล้วก้มลงงอตัวด้วยความจุกเสียด
ทันทีที่หลุดออกมาจากอ้อมแขนได้ หญิงสาวก็มองคนยืนตัวงออย่างโกรธจัด ที่บังอาจมาถูกเนื้อต้องตัวเธออย่างที่ไม่เคยถูกใครทำเช่นนี้มาก่อน นึกอยากจะเตะอีกสักป้าปแต่ยั้งเท้าไว้ได้ทัน ก่อนจะเดินสะบัดหน้าจากไปโดยไม่หันกลับไปมองคนที่ยืนตัวงอแต่อย่างใด
คนถูกเข่ากระแทกตรงหว่างขาและกำลังยืนตัวงออยู่ มองตามหลังคนทำไปด้วยสายตาคมวาววับ เมื่อกี้แม้จะไม่โดนอย่างจังเพราะหลบทันแต่ก็ยังโดนเฉียดๆ แต่ก็จุกเสียดไม่น้อย
แสบนักนะแม่คุณ แต่แบบนี้แหละถูกใจเขาที่สุด
“พี่แพรขาไหมกลับมาหรือยัง พอดีธรวิ่งเข้าห้องน้ำออกมาก็ไม่เห็นแล้ว” ธราธรที่ภายในอ้อมแขนมีกุหลาบแดงช่อใหญ่ที่ยังคงสวยสดถืออยู่ วิ่งพรวดพราดเข้ามาเอ่ยถามลออองค์ที่นั่งอยู่คนเดียว
“อ้าว พี่เห็นไหมเดินตามธรไปนี่นา” คนถูกถามพูดน้ำเสียงงงๆ
“ถ้างั้นเดี๋ยวธรไปตามหาไหมก่อนนะคะ”
พูดจบธราธรก็รีบวิ่งตรงไปที่ลิฟต์อีกครั้ง ซึ่งคมศักดิ์ที่เดินเตร่รอคนเป็นนายอยู่แถวๆ นั้น เห็นช่อกุหลาบที่ชายหนุ่มรูปร่างอ้อนแอ้นถือก็รู้ทันทีว่า เป็นช่อเดียวกับที่เจ้านายให้เอาไปเสียบไว้ที่รั้วบ้านของหญิงสาวที่กำลังให้ความสนใจ จึงก้าวตามธราธรที่กำลังง่วนอยู่กับการกดโทรศัพท์ไปทันที
