บทที่ 11 ต้องการให้ช่วย
“ก็อยู่คนเดียวมันเหงานี่ อีกอย่างคุณแม่ก็ย้ำว่าให้มาช่วยนอนเฝ้าบ้านด้วย” สิริภัทรตอบเสียงแผ่ว เจือความรู้สึกผิดในน้ำเสียง
“จริงเหรอ แกคงไม่ได้เอาฉันมาเพื่อกันใครบางคนหรอกนะ”
“ฉันว่าแก รีบไปซื้อของใช้ที่ลืมเถอะ” สิริภัทรตัดบทด้วยการเสนอให้เพื่อนออกไปซื้อของที่ลืม แต่แคเธอรินก็บ่นขี้เกียจ จึงเลือกที่จะโทรศัพท์สั่งให้คนขับรถที่บ้านนำมาส่งให้แทน
สุดเขตที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องเก็บของมืดมิดขบกรามแน่นเมื่อได้ฟังเรื่องราวนั้น ‘ยัยเพื่อนตัวดีดันมานอนค้างเสียได้’ ชายหนุ่มคิดอย่างหัวเสีย
“แล้วเรื่องที่บอกว่าจะเล่าให้ฉันฟังล่ะ ตกลงเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่” แคเธอรินทักเพื่อเข้าประเด็นที่ค้างคา สิริภัทรถอนหายใจยาว แสร้งทำเสียงเรียบก่อนจะเอ่ยตอบ
“ก็ไม่มีอะไรหรอก พอดีพี่เขตเค้ามาขอให้ฉันกลับไปอยู่กับเค้าเหมือนเดิม เค้าบอกว่า... เค้าเหงาน่ะ”
“เหงาเนี่ยนะ! สาว ๆ ในสต๊อกมีเยอะแยะถมเถ ยังจะกล้ามาบอกว่าเหงาอีก นี่เค้าจะมาไม้ไหนกับเธออีกเนี่ยภัทร” แคเธอรินเบรกเสียงสูง
“เฮ่อ!!... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“หรือว่า... เขาลืมแกไม่ได้กันแน่ แต่จะว่าไปแกก็เสน่ห์แรงเหมือนกันนะเนี่ย แสดงว่าคืนนั้นที่แกลงทุนแต่งตัวคงจะได้ผลแล้วล่ะสิ” คำหยอกเย้าของเพื่อนทำให้สิริภัทรเจ็บแปลบในอก หญิงสาวแค่นยิ้มขมขื่นระคนสมเพชตัวเอง
“แต่ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นหรอกแคท... ผู้ชายอย่างพี่เขต น่าจะต้องการแค่เรื่องเซ็กซ์จากฉันมากกว่า ดูสิ!!!... แอบคบกันตั้งนาน แต่เขากลับไม่เคยให้สถานะอะไรฉันเลย เวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อนเขาก็บอกว่าฉันเป็นแค่คนคุย บางทีก็บอกว่าเป็นแค่น้องสาวข้างบ้านที่สนิทกัน... มันน่าน้อยใจมั้ยล่ะ” คำพูดอัดอั้นที่ผ่านผนังไม้ห้องเก็บของทำให้สุดเขตกัดกรามแน่นด้วยความไม่พอใจ
“แล้วตอนเค้ามาหา... แกได้ไปทะเลาะอะไรกับพี่เค้าอีกหรือเปล่าล่ะ แต่เท่าที่ฉันเจอเค้าวันนี้ เหมือนพี่เค้ายังมีความรู้สึกดี ๆ ให้แกอยู่นะ จะไม่ลองให้โอกาสเค้าหน่อยเหรอ” แคเธอรินยังคงหยั่งเชิงถาม
“ตอบข้อแรกก่อนนะ... ฉันไม่ได้ทะเลาะอะไรกับเขาเลย แต่เมื่อคืนพี่เขตมาที่นี่ เค้า... เค้านอนกับฉัน... พอตื่นมาเค้าก็หายตัวไปดื้อ ๆ ไม่บอกไม่กล่าวกันซักคำ จะไม่ให้ฉันโกรธฉัน ไม่ให้เสียใจได้ยังไงกันล่ะ!” สิริภัทรหลุดปากระบายความอัดอั้น หยาดน้ำตาจวนเจียนจะไหล
“ถ้าไม่ได้ทะเลาะกัน... แล้วทำไมเค้าถึงหนีกลับไปแบบนั้นล่ะ”
“เดาว่าเค้าน่าจะเมา... เมาแล้วคงแค่อยากหาที่ลงระบายอารมณ์ ก็เลยมาหาฉัน สำหรับฉันคงเป็นได้แค่นั้นจริง ๆ อยู่ต่อไปก็มีแต่เปลืองตัวเปล่า ๆ ”
“แต่แกก็ไม่ควรหลบหน้าเค้านะ น่าจะคุยกับเขาตรง ๆ ไปเลยว่าจะเอายังไง ทำแบบนี้มันก็ยืดเยื้อนะสิ” บทสนทนาของสองเพื่อนซี้ทำเอาสุดเขตที่แอบฟังอยู่ถึงกับเดือดปุด ๆ หัวใจแกร่งเต้นโครมคราม
“ไม่รู้ ตอนนี้ฉันก็แค่... ไม่อยากเจอเค้าน่ะ ช่างเถอะ เรื่องฉันกับพี่เขตมันไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกแคท... คิดเหรอว่าคนมักมากอย่างพี่เขตจะมารับผิดชอบอะไรจริงจัง บางทีเรื่องเมื่อคืน เค้าก็อาจจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไปบ้าง”
“บ้าน่ะภัทร ผู้ชายต่อให้เมาแค่ไหนก็จำได้น้า ถ้าเมาขนาดจำอะไรไม่ได้ เค้าคงไม่มีแรงลากแกขึ้นเตียงไปฟัดได้หรอก...จริงมั้ย” แคเธอรินค้านพลางสั่นหัว และค้านชนฝาเรื่องที่เพื่อนบอกมา
“แต่ถ้าฉันยอมกลับไป... มันก็ต้องกลับไปสู่วังวนเดิม ๆ ฉันไม่มีค่าอะไรในสายตาเค้าเลย จะกลับไปให้ตัวเองต้องเจ็บปวดอีกทำไม”
“แล้วแกทำใจได้เหรอ...ภัทร แกจะไม่เสียใจว่างั้น ยิ่งปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป มันก็มีแต่จะเจ็บปวดขึ้นเรื่อย ๆ น่ะสิ แล้วแกจะทนได้เหรอ”
“ตอนนี้ฉันยังคิดอะไรไม่ออกเลยอะแคท... ว่าจะเอายังไงดี อีกอย่างเดือนหน้าฉันก็จะบินไปเรียนต่อที่อังกฤษแล้วไง... ก็คงปล่อยให้มันจบ ๆ ไป” คำตอบเรียบเฉย ห่างเหิน และเย็นชา ราวกับช่วงเวลาที่คบกันมันไม่มีความหมายใด ๆ ของสิริภัทร ทำเอาสุดเขตที่แอบฟังอยู่แทบกระอักเลือด ชายหนุ่มโกรธจนหน้ามืดตามัว อารมณ์โมโหพุ่งทะลุขีดสุด
“ช่างกล้าพูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำว่าไม่มีอะไร! ปล่อยให้จบ ๆ ไปงั้นเหรอ” สุดเขตพึมพำออกมาด้วยความหงุดหงิด และเฝ้ารอหาจังหวะอย่างใจจดใจจ่อ
“เดี๋ยวฉันลงไปเอาของข้างล่างก่อนนะภัทร พอดีคนขับโทรมาล่ะ เดี๋ยวเค้าจะไปผิดซอย” แคเธอรินบอกเพื่อนเสร็จ ร่างระหงก็เดินออกจากห้องนอนไป โดยไม่ทันเฉลียวใจเลยสักนิดว่าเพื่อนรักจะไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป
สุดเขตเตรียมจะก้าวออกจากห้องเก็บของ แต่เขารู้ดีว่ามีเวลาไม่มากนักก่อนที่แคเธอรินจะกลับขึ้นมา ชายหนุ่มเหยียดยิ้มร้าย พลางคว้าโทรศัพท์พิมพ์ไลน์ส่งถึงเพื่อนรักทันทีเพื่อมาช่วยถ่วงเวลาที่แคเธอรินจะกลับขึ้นมา
สุดเขตสะเล็ดเป็ด : ไอ้ฐามึงวางแก้วเหล้า แล้วออกมาจากบ้านกูเดี๋ยวนี้เลย!
ไอ้ฐาพาซวย : เฮ้ย! ไอ้เขต มึงเป็นบ้าอะไรวะ จู่ ๆ ก็มาไล่กู แล้วมึงล่ะ เมื่อไหร่จะกลับมานั่งดื่มกับกูเนี่ย รอนานแล้วนะเว้ย!
สุดเขตสะเล็ดเป็ด : กูไม่ได้ไล่ ตอนนี้กูอยู่บ้านของภัทร แต่กูมีเรื่องให้มึงช่วย... มึงเดินออกมาหน้าบ้านกูตอนนี้เลย แล้วมึงจะเห็นยัยตัวแสบของมึงยืนรอใครบางคนอยู่รั้วหน้าบ้าน จากนั้นมึงจะฉุด จะรั้ง หรือจะใช้วิธีไหนถ่วงเวลาไว้ก็ได้แล้วแต่มึงเลย กูต้องการให้มึงช่วยแค่นี้แหละ โอเคป่ะ
