บทที่ 5 ประชดรัก

“กลับบ้านได้แล้วภัทร” สุดเขตออกคำสั่ง เสียงทุ้มเข้มทรงอำนาจพลางกวาดสายตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างละมุนตาตรงหน้าอย่างจาบจ้วง ลำคอแกร่งลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นทรวงอกอวบอิ่มสะท้อนขึ้นลงตามแรงอารมณ์

“ภัทรไม่กลับ... พี่มีปัญหาอะไรมั้ยคะ” หญิงสาวเชิดหน้าท้าทาย

“เธอนี่มันดื้อชะมัด!” ชายหนุ่มกัดฟันกรอด หงุดหงิดที่แม่กวางน้อยในอดีตเริ่มกลายร่างเป็นแม่เสือสาวที่เขาควบคุมไม่ได้

แคเธอรินที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำกลอกตามองคนทั้งคู่อย่างเหนื่อยใจ แอบทึ่งอยู่ลึก ๆ ที่เห็นสิริภัทรกล้าต่อปากต่อคำกับเพลย์บอยตัวพ่ออย่างสุดเขตได้เผ็ดร้อนถึงเพียงนี้ ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะเอ่ยอะไรต่อ ‘ฐากูล’ เพื่อนสนิทของสุดเขตก็ก้าวฉับ ๆ เข้ามาสมทบ

“หายมาอยู่นี่เองไอ้เขต หวัดดีครับน้องภัทร... ไม่เจอกันเสียนาน สวยขึ้นจนพี่จำแทบไม่ได้เลยนะเนี่ย” ฐากูลก้าวเข้ามาตบไหล่เพื่อนหนุ่ม สายตาโลมเลียของเขาจับจ้องสิริภัทรครู่หนึ่ง ก่อนจะลากสายตาหวานเชื่อมมาหยุดอยู่ที่เรือนร่างระหงของแคเธอริน ชายหนุ่มนัยน์ตาแพรวพราวยิ้มกริ่มพร้อมก้มศีรษะให้แสดงความนอบน้อมหวังเอาใจ

“มึงไม่พูด... ก็ไม่มีใครเค้าว่ามึงเป็นใบ้หรอกไอ้ฐา” สุดเขตตวาดขัดเพื่อนเสียงเครียด แววตาด้วยไปด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรงเมื่อเห็นเพื่อนรักกำลังส่งสายตาเจ้าชู้ใส่ผู้หญิงของเขา

“ภัทรสวยขึ้นจริง ๆ เหรอคะพี่ฐากูล” สิริภัทรแกล้งหันไปฉีกยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ฐากูลหวังประชด ทำให้สุดเขตที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ มองตาลุกวาวด้วยเพลิงโทสะ

“ภัทร!” สุดเขตคำรามเรียกชื่อหล่อนผ่านไรฟัน บ่งบอกชัดเจนว่าเขากำลังสะกดกั้นอารมณ์ดิบเถื่อนไว้มากเพียงใด

“อื้มมม!!!... แล้วไม่คิดจะแนะนำเพื่อนที่มาด้วย ให้พี่รู้จักบ้างเหรอน้องภัทร” ฐากูลแกล้งทำเป็นไม่สนใจรังสีอำมหิตของเพื่อน รีบหันมาทางสาวลูกครึ่งตาคม ที่กำลังเดินตรงมาที่โต๊ะ

“อ๋อนี่ แคท ค่ะพี่ฐากูล เพื่อนสนิทภัทรเอง เมื่อกี้ไปห้องน้ำ”

“สวัสดีครับน้องแคท” ฐากูลรีบยื่นมือออกไปหวังจะสัมผัสทักทายตามแบบฉบับตะวันตกเพื่อผูกมิตรกับสาวลูกครึ่ง

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!”

“เรียกแคทเฉย ๆ จะดีกว่าค่ะ” แคเธอรินไม่ยื่นมือไปตอบรับ แต่เธอกลับยกมือไหว้ตามมารยาทไทยแต่ก็แอบแฝงความห่างเหินเอาไว้ ถึงเธอจะเป็นลูกครึ่งและเพิ่งย้ายกลับมาจากเมืองนอกตามคุณพ่อที่เป็นอดีตนักการทูต แต่เธอก็รู้ดีว่าผู้ชายประเภทฐากูลนั้นอันตรายเกินกว่าจะให้เข้าใกล้ สังคมที่เธอเติบโตมาหล่อหลอมให้เธอรู้วิธีป้องกันตัวเองจากเสือผู้หญิงได้อย่างดีเยี่ยม

“ภัทร!!... ฉันขอไปรับโทรศัพท์คุณพ่อแป๊บนะ” แคเธอรินหันมาบอกเพื่อนรัก แต่อันที่จริงหล่อนแค่หาข้ออ้างปลีกตัวไปจากสายตากรุ้มกริ่มของฐากูลต่างหาก

“อื้อ รีบมานะแก” สิริภัทรรีบพยักหน้า

“ไอ้เขต เดี๋ยวกูมานะ มึงคุยกับน้องภัทรไปก่อนแล้วกัน” ฐากูลหันไปยิ้มร่าให้เพื่อน ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินตามร่างเพรียวของแคเธอรินออกไปทันที

เมื่อความวุ่นวายรอบตัวลดลง เหลือเพียงความต้องการที่โหยหา สุดเขตรีบขยับกายเข้าประชิดร่างบางจนสิริภัทรได้กลิ่นอายแอลกอฮอล์ผสมกลิ่นกายหนุ่มที่กระตุ้นให้หัวใจเต้นโครมคราม

“คิดยังไงถึงแต่งตัวโป๊ขนาดนี้” สุดเขตเปิดฉากคุกคามทันที สิริภัทรตวัดสายตาคมควับมองเขาอย่างไม่พอใจ

“หรือว่า...ที่ภัทรยอมลงทุนแต่งตัวแบบนี้ เพราะจงใจจะอ่อยพี่กันแน่ หืม์!!” ชายหนุ่มแกล้งโน้มหน้าลงไปแหย่ชิดพวงแก้มใส และมันได้ผลดีเยี่ยมเมื่อใบหน้าเนียนของสิริภัทรแดงซ่านขึนมาทันตาด้วยความโกรธปนอาย

“นี่พี่ยังไม่เลิกหลงตัวเองอีกเหรอคะ!” หญิงสาวเบะปากประชดประชัน

“คำก็หลงตัวเอง สองคำก็หลงตัวเอง คนอย่างพี่ไม่จำเป็นต้องหลงตัวเองหรอกนะภัทร กลัวแต่ว่าภัทรต่างหากล่ะ...ที่จะหลงพี่จนโงหัวไม่ขึ้น หัดยอมรับความจริงบ้างซิ” ชายหนุ่มแค่นยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะโน้มใบหน้าคมลงไปกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหูเล็ก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนียนจนหญิงสาวขนลุกซู่

“คืนนี้... อยากให้พี่แวะไปหาที่ห้องหรือเปล่า ได้ข่าวว่าแม่ไม่อยู่บ้านนิ”

“ฝันไปเถอะค่ะ! ว่าพี่จะได้แอบกินภัทรฟรี ๆ อีก” หญิงสาวตวาดกลับเสียงสั่นพยายามสะกดกลั้นความหวามไหวจากสัมผัสใกล้ชิด

“จุ๊ ๆ ๆ... อย่าเสียงดังไปสิที่รัก เดี๋ยวเขาก็รู้กันหมดหรอก... ว่าเราเป็นอะไรกัน หรือว่า.... ภัทรอยากให้คุณแม่รู้เรื่องที่เราแอบได้เสียกันแล้วล่ะ หืม์!!” สุดเขตขู่เสียงพร่า แววตาเจ้าเล่ห์ทอประกายเหนือกว่าเมื่อเห็นร่างบางเริ่มสั่นระริก

“อย่ามาข่มขู่ภัทรนะ!”

“เอางี้มั้ยล่ะ... ถ้าครั้งนี้ภัทรยอมกลับมาคบกับพี่ ยอมนอนกับพี่เหมือนเดิม พี่จะยอมเปิดเผยสถานะให้ ภัทรต้องการแบบนั้นไม่ใช่เหรอ” ชายหนุ่มยื่นข้อเสนอที่เขาคิดว่าผู้หญิงที่รักเขาหัวปักหัวปำอย่างเธอไม่มีวันปฏิเสธ

แต่สุดเขตกลับคิดผิด... สิริภัทรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบนั้นด้วยความเสียใจที่แปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว

“เสียใจด้วยค่ะ... ภัทรไม่อยากเป็นของเล่นแก้เหงาของพี่อีกต่อไปแล้ว ถ้าคิดจะคบกันจริง ๆ... พี่ก็ไปเคลียร์ผู้หญิงในสต๊อกของพี่ออกไปให้หมดก่อนเถอะ แล้วค่อยมาขอร้องภัทร!” สุดเขตชะงัก แววตาคมมืดครึ้มลงทันที

“โอเค!!! งั้นพี่ว่าคืนนี้เราคงคุยกันไม่รู้เรื่อง แต่พี่ว่าภัทรควรกลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวดึกกว่านี้มันจะอันตรายเปล่า ๆ แล้วเหล้าน่ะ ไม่เคยดื่มก็อย่าดื่มให้มันมากนัก” ชายหนุ่มพยายามตัดบทด้วยความเป็นห่วงที่ซ่อนลึก

“ไม่! ภัทรไม่กลับ พี่จะทำไมคะ”

“ภัทร!” สุดเขตขึ้นเสียงต่ำ คลื่นความโกรธปะทุ

“จะเชื่อฟังพี่ดี ๆ หรือว่าจะต้องให้พี่ลากขึ้นรถกลับบ้าน!”