บทที่ 61 จากกันชั่วนิรันดร์

สุดเขตโน้มกายลงไปหา ร่างกายเกร็งสะท้าน เขาประจงจูบลงบนแก้มขาวซีดอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน ซึมซับกลิ่นกายและสัมผัสสุดท้ายด้วยความอาลัยรักอย่างหาที่สุดมิได้ ประทับรอยจูบอันสั่นเทาลงบนหลังมือเรียวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะละสัมผัสอย่างยากลำบาก

“พี่... รัก... เธอ... นะภัทร” คำบอกรักที่สายเกินไปถูกกระซิบข้าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ