บทที่ 7 ไม่ชัดเจนตั้งแต่แรก
สิริภัทรกลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน หลังจากที่รถของแคเธอรินแล่นออกไป ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน ในจังหวะที่หญิงสาวกำลังจะก้าวเท้าเดินเข้าบ้าน สายตาก็พลันไปเห็นแสงไฟหน้าพุ่งตรงเข้ามา พร้อมกับรถของสุดเขตที่ขับตามมาจอดเทียบสนิท
“ภัทร เดี๋ยวก่อน” ชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถแล้วเรียกเสียงเข้ม
“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”
“ภัทรไม่มีอะไรจะคุยค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาพยายามสะกดกลั้นความน้อยใจ
“อย่าเดินหนีพี่แบบนี้สิภัทร... ผู้หญิงคนเมื่อกี้เธอไม่ใช่แฟนพี่นะ แค่มาในกลุ่มเพื่อน เฉย ๆ” สุดเขตสาวเท้าเข้ามาดักหน้ากลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ โชยละมุน
“อ๋อ!! เหรอคะ... แล้วพี่มาบอกภัทรทำไม เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”
“แต่ตอนนี้พี่อยากเป็นแล้ว พี่ขอคบกับภัทรอย่างจริงจังได้มั้ย”
“พี่เมามากแล้ว กลับไปนอนเถอะค่ะ” สิริภัทรตัดบท หมุนตัวจะไขประตูบ้าน
“ภัทร เดี๋ยวสิ... พี่ขอเข้าไปข้างในได้มั้ย” ชายหนุ่มอ้อนวอน แววตาปรือฉ่ำด้วยฤทธิ์เหล้าและแรงปรารถนา
“ไม่ค่ะ พี่เมาแล้วกลับไปนอนบ้านตัวเองเลยค่ะ”
“ภัทร เดี๋ยวก่อน... คืนนี้คุณแม่ไม่อยู่บ้านไม่ใช่เหรอ”
“พี่รู้ได้ไง”
“รู้ได้ไงเหรอ เมื่อเช้าพี่เจอกับแม่ของภัทร ท่านฝากให้พี่ช่วยดูบ้านอยู่เลย”
“ค่ะ แม่ภัทรไปต่างจังหวัด” หญิงสาวชะงัก หลุดปากตอบไป
“ถ้าอย่างนั้น... ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนได้มั้ย พี่อยากคุยเรื่องของเรา” น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวลงอย่างเห็นได้ชัด
“พี่ต้องการอะไรกันแน่คะ”
“พี่มาขอคืนดี... กลับมาคบกับพี่เถอะนะ พี่เหงา”
“แล้วพี่จะเช่าห้องอยู่คนเดียวทำไมล่ะคะ ก็ย้ายกลับมาอยู่บ้านของตัวเองสิ” สิริภัทรประชด
“ก็พี่ย้ายออกมาแล้วนี่ไง ตอนนี้พี่อยู่บ้าน แต่ภัทรล่ะ... พี่ไม่เคยเห็นกลับมานอนที่บ้านเลย”
“ภัทรไปพักอยู่กับแคทค่ะ พอดีวันนี้คุณแม่ให้ภัทรมานอนเฝ้าบ้าน”
“คนเดียวเนี่ยนะ” สุดเขตเลิกคิ้ว
“อืม”
“อันตรายออก ผู้หญิงอยู่บ้านคนเดียวมืด ๆ ค่ำ ๆ”
“มันจะอันตรายก็เพราะมีพี่อยู่ตรงนี้เนี่ยแหละค่ะ ภัทรว่าพี่ไปนอนเถอะ”
ยังไม่ทันที่สิริภัทรจะได้ก้าวข้ามธรณีประตู จู่ ๆ แสงไฟทั่วทั้งซอยก็ดับวูบลงกะทันหัน ความมืดมิดเข้าครอบงำรอบกายในพริบตา หญิงสาวใจหายวาบ รีบพาตัวเองเข้าไปในบ้านอันมืดสนิท สอดส่ายสายตาหาไฟฉายด้วยความคุ้นชิน แสงจันทร์นวลตาจากภายนอกสาดกระทบเข้ามาพอให้เห็นเงาราง ๆ ของสิ่งของทางซ้ายมือ
“พี่เขต!!... ตามภัทรเข้ามาทำไมคะ” สิริภัทรหลุดเสียงอุทานแผ่วเบาอย่างคาดไม่ถึงเมื่อรับรู้ถึงไออุ่นหนาที่ซ้อนอยู่ด้านหลัง
“ไฟดับแบบนี้มันอันตราย ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนเถอะนะ” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้โต้ตอบ ร่างสูงใหญ่ก็ขยับเข้าประชิดแผ่นหลังบางอย่างรวดเร็ว วงแขนแกร่งตวัดโอบกอดรอบเอวคอดกิ่วจนแผ่นหลังเนียนแนบชิดกับแผงอกตึงแน่น
“ปล่อยภัทรเดี๋ยวนี้นะพี่เขต! จะทำอะไรคะ” สิริภัทรอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ สถานการณ์ยามนี้เธอตกเป็นรองชายหนุ่มอย่างเต็มประตู
“อย่าดิ้นสิภัทร”
“พี่เขต!!...พี่เมามากแล้วนะคะ!” หญิงสาวเตือนสติ พยายามเบี่ยงหน้าหนีกลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งออกมาจากลมหายใจร้อนผ่าวของเขา
“หึ!!... กล้าดียังไปอ่อยพี่ถึงที่ผับ แล้วคิดจะมาปฏิเสธพี่ง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ” สุดเขตพูดอย่างมีเลศนัย ดวงตาคมเข้มวาวโรจน์ในความมืด กวาดมองเรือนร่างบางตรงหน้าอย่างเก็บรายละเอียดโลมเลีย
โดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว ชายหนุ่มฉกลิ้นร้อนลงประทับแนบสนิทกับริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกของหญิงสาว บดจูบอย่างผู้ชำนาญโลกและเหนือกว่าในทุกทาง มือใหญ่เลื่อนมาแตะลูบไล้แผ่นหลังเนียนก่อนจะรั้งร่างบางให้เบียดเสียดเข้าหาตัว สัมผัสที่คุ้นเคยจากชายผู้เป็นรักแรกและรักเดียวทำเอาสิริภัทรสมองขาวโพลน ร่างกายทรยศเผลอตัวตอบสนองรสจูบนั้นไปตามสัญชาตญาณธรรมชาติ แม้ว่านี่จะเป็นรสจูบแรกอันแสนลึกซึ้งของเธอก็ตามที
“อื้อ!!!.. ปล่อยภัทรนะ!”
หญิงสาวรวบรวมสติผลักอกแกร่งออกห่างก่อนที่ใจจะถลำลึกไปมากกว่านี้ สุดเขตเซถอยหลังไปเล็กน้อยเพราะไม่ทันตั้งหลัก และในพริบตานั้น ฝ่ามือเล็กก็ฟาดลงบนแก้มสากเต็มแรงดัง เพี๊ยะ*!* จนรอยนิ้วมือห้าตารางนิ้วขึ้นปื้นแดงชัดเจน
“ตบพี่ทำไม!” สุดเขตตวาดก้องด้วยความโกรธระคนกรุ่นตัณหา ชายหนุ่มพุ่งเข้ากระชากข้อมือสิริภัทรเอาไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะวิ่งหนีออกไปที่ประตู เขาออกแรงเหวี่ยงและผลักร่างบางให้ล้มลงไปบนเตียงนอนหนานุ่มภายในห้องโถง แล้วทาบทับเรือนกายกำยำลงมาทันที ใช้เข่าแกร่ง ล็อกเรียวขาของอีกฝ่ายไว้แน่นหนาพลางรวบข้อมือบางทั้งสองข้างกดตรึงไว้เหนือศีรษะ
“ภัทรรักพี่ไม่ใช่เหรอ อย่าปฏิเสธพี่เลย” สุดเขตแค่นเสียงถามชิดใบหู ก่อนจะก้มลงบดจูบเรียวปากสวยรสดุดันอีกครา ครั้งนี้ชายหนุ่มใช้วิธีรุกเร้า ปลายลิ้นสอดลึกเรียกความรัญจวนใจที่ซ่อนอยู่ภายในออกมา สิริภัทรกลั้นสะอื้นพลางดิ้นรน แต่ก็ไม่อาจสู้แรงของคนตัวโต
รสขมปร่าของน้ำตาที่ไหลลงมาแตะมุมปากทำให้สุดเขตยอมถอนริมฝีปากออก ชายหนุ่มผงกศีรษะขึ้นมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ความงามเปล่งปลั่งของวัยแรกสาวกลับยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ดิบ ชายหนุ่มก้มลงพรมจูบไปทั่วเรือนร่างระหง สิริภัทรทั้งดิ้น ทุบตี และขัดขืน ทว่าคนตัวโตกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด
“ภัทรไม่ต้องการแบบนี้... พี่เขตปล่อยภัทรนะคะ ฮึก...” เธออ้อนวอน หวังให้คำพูดเรียกสติของเขากลับคืนมา
“ปล่อยเหรอ ปล่อยให้โง่น่ะสิ! ไหนบอกว่ารักพี่ไง...หืม์ ไม่ต้องการพี่แล้วเหรอ”
“แล้วพี่จะให้ภัทรอยู่ในสถานะไหนของพี่กันแน่!” หญิงสาวแค่นเสียงถามทั้งน้ำตา
“นางบำเรอ เมียเก็บ หรือว่าอะไรกันแน่คะ!”
